กฎเหล็ก vs ความเป็นศิลปะ

กลิ่นหอมเย้ายวนของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมใหญ่ ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้ว ยิ่งระอุจนแทบหายใจไม่ออก ร่างระหงในชุดเดรสยาวสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ธรณีประตู พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่สลักไว้บนริมฝีปากสีสด... เธอคือ "มินตรา" เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อของไอริณ และเป็นตัวแปรสำคัญที่พร้อมจะเข้ามาปั่นป่วนทุกสถานทรงตัวให้พังครืนไม่เป็นท่า "อุ๊ย ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะการสืบสวนคดีฆาตกรรมระหว่างสถาปนิกจอมเพ้อเจ้อกับวิศวกรหุ่นยนต์หรือเปล่าคะเนี่ย" เสียงหวานหยดย้อยเอ่ยขึ้น พร้อมกับดวงตากลมโตที่กวาดมองไอริณสถาปนิกสาวผู้กำลังยืนกอดอกหน้าดำคร่ำเครียด สลับกับรินรดาที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะประชุมด้วยสีหน้าเรียบเฉยราดน้ำแข็ง ไอริณกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ด้วยความหงุดหงิด ดวงตาคู่สวยฉายแววพยศ "ถ้าเธอว่างมากนัก ก็ไปเดินแบบโชว์สมองกลวงๆ ของเธอที่อื่นเถอะมินตรา ที่นี่เขาคุยเรื่องงานจริงจังกันอยู่ ไม่ใช่รันเวย์อวดความไร้สาระ" "แหม แรงจังนะคะ" มินตราหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เดินน่องเรียวยาวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานก่อนจะทิ้งสะโพกพิงขอบโต๊ะอย่างถือวิสาสะ สายตาคมกริบเหลือบมองแบบแปลนโครงสร้างตึกที่กางอยู่บนโต๊ะ "ฉันแค่วิวาห์มาช่วยเพื่อนรักต่างหากล่ะ... ได้ข่าวว่าโปรเจกต์ 'The Prism' นี่กำลังจะล่มเพราะสถาปัตยกรรมสุดบรรเจิดของเธอโดนวิศวกรหน้าตายคนนี้ค้านหัวชนฝาใช่ไหมคะ" รินรดาปรายตามองผู้มาใหม่แวบหนึ่ง ก่อนจะยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบอย่างใจเย็น น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เชือดเฉือนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ "ถ้าคุณมินตรามีความรู้เรื่อง 'ความปลอดภัยทางโครงสร้าง' มากกว่าเรื่องแฟชั่นและการเสี้ยมคนอื่นให้ตีกัน เชิญนั่งลงแล้วช่วยอธิบายให้คุณไอริณเข้าใจทีนะคะว่า... เหล็กดัดโค้งพาราโบลาตามจินตนาการศิลปะของเธอนั้น มันจะพังทลายลงมาทับหัวคนตายภายในสามวินาทีแรกที่ลมพายุเข้าได้อย่างไร" จังหวะที่รินรดาปรายตาคมกริบมาสบประสาน รังสีความกดดันพุ่งปะทะจนไอริณต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความสั่นไหวในอก "มันไม่ใช่ความเพ้อเจ้อนะคะคุณรินรดา!" ไอริณกระแทกเสียงใส่ พร้อมกับก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนแทบจะแนบชิดกับร่างของวิศวกรสาว "โครงสร้างนี้ผ่านการคำนวณสุนทรียศาสตร์มาแล้ว มันคือศิลปะ! ตึกนี้ไม่ใช่แค่กล่องคอนกรีตน่าเบื่อ ๆ ที่คุณเอาแต่คำนวณแรงเค้นแรงดึงอะไรนั่นหรอกนะคะ ถ้าคุณยอมถอยเรื่องเสา1.5เมตรตรงนั้นออกไป ดีไซน์ทั้งหมดก็จะสมบูรณ์แบบ!" "ความสมบูรณ์แบบที่ไร้ความปลอดภัย คือความหายนะค่ะไอริณ" รินรดาตอบกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา ใบหน้าสวยเฉียบขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นกายสะอาดสดชื่นผสมกับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์เฉพาะตัวของวิศวกรสาวลอยเข้าแตะจมูกไอริณ จนหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้อันตรายชะมัด ทั้งคำพูดและแววตานั่น มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่พร้อมจะร่วงหล่นลงไปได้ทุกเมื่อ มินตราที่ยืนมองสถานการณ์อยู่ข้างๆ แอบยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เธอกระแอมเบาๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ "โอ้โห เคมีคู่นี่พุ่งกระฉูดจนฉันต้องใส่แว่นตากันแดดเลยนะคะเนี่ย... เอาล่ะๆ ในเมื่อพวกเธอตกลงกันเรื่อง 'วัสดุ' ที่จะใช้ทำโครงสร้างหน้าอาคารไม่ได้สักที ทำไมไม่ลองหาคนกลางมาตัดสินใจล่ะคะ?" ไอริณขมวดคิ้วมุ่น "ใคร?" รินรดาหรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างระแวดระวัง มินตราหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ท่านประธานใหญ่... คุณกรณ์ ไงคะ" บรรยากาศในห้องประชุมดิ่งวูบลงทันที รินรดาชะงักไปชั่วขณะ ส่วนไอริณถึงกับหน้าถอดสี เพราะพวกเธอรู้ดีว่าท่านประธานจอมเนี๊ยบคนนั้นเกลียดความล่าช้าที่สุด และหากเรื่องนี้ไปถึงหูเขา โปรเจกต์นี้อาจจะถูกสั่งรื้อใหม่ทั้งหมด หรือหนักกว่านั้นคือปลดพวกเธอทั้งคู่ออกจากตำแหน่ง "เธอเล่นบ้าอะไรของเธอมินตรา!" ไอริณพุ่งตัวเข้าไปหมายจะแย่งมือถือ แต่มินตราไวกว่ากดส่งข้อความเสียงหาประธานทันที รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าสวยคมตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอหันมามองไอริณด้วยแววตาตำหนิปนกังวล "เพราะความเอาแต่ใจของเธอแท้ๆ..." "นี่ฉันผิดหรอกเหรอ!" ไอริณสวนกลับเสียงสั่นด้วยความโมโหและอัดอั้น "ฉันแค่อยากให้งานมันออกมาดีที่สุดในฐานะสถาปนิก ทำไมพวกคุณถึงมองเห็นแต่ตัวเลขและกฎเกณฑ์ จนมองไม่เห็นหัวใจของผลงานฉันเลยล่ะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ รินรดานิ่งงบไปเมื่อเห็นประกายความน้อยใจในดวงตาคู่สวยของไอริณ มือเรียวภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนกำเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังตีรวนอยู่ในอกของวิศวกรสาวผู้ยึดมั่นในตรรกะ ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำพูดเชือดเฉือนใดออกมาอีก ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดผางออกอย่างแรงด้วยฝีมือของเลขานุการหน้าตาตื่นตระหนก "คุณรินรดาคะ! คุณไอริณ! แย่แล้วค่ะ... ทางไซต์งานก่อสร้างโซน A เกิดเหตุฉุกเฉิน เสาโครงสร้างหลักที่เพิ่งหล่อเสร็จเมื่อคืนเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ และตอนนี้..." เลขาหยุดหอบหายใจด้วยความตกใจ "ท่านประธานกำลังเดินทางไปที่น่ะค่ะ!" หัวใจของไอริณกระตุกวูบ รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นความเด็ดขาด ท่ามกลางความตื่นตระหนก รินรดาเอื้อมมือคว้าข้อมือของไอริณไว้แน่นโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ "ตามฉันมาค่ะ... เราต้องไปดูหน้างานเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ รับรองว่าตอนหน้าเดือดและฟินยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!