สงครามบนหน้ากระดาษ

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะวางท่อดักฝุ่นผ่านแนวคานรับน้ำหนักแบบนี้ ต่อให้คุณเป็นวิศวกรที่เก่งที่สุดในประเทศ ตึกนี้ก็มีสภาพไม่ต่างจากสุสานดีไซน์หรูหราหรอกค่ะ รินรดา!" เสียงส้นสูงกระทบพื้นปูนดิบดังรัวเป็นจังหวะดุดัน ไอริณไม่ได้หันมามองคู่สนทนา เธอเพียงแค่ปักหมุดสีแดงลงบนแบบแปลนด้วยแรงอารมณ์ที่มากกว่าปกติ รินรดาที่ยืนกอดอกอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวถอนหายใจยาว แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองแผ่นหลังของสถาปนิกสาวอย่างพิจารณา ก่อนจะแค่นยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "คุณไอริณคะ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่าฉันเป็นวิศวกรที่เก่งแค่ไหน แต่อยู่ที่ว่าคุณกำลังพยายามเอา 'ศิลปะ' มาแก้ปัญหา 'ฟิสิกส์' ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้ค่ะ" "มันเป็นไปได้ ถ้าคุณฉลาดพอที่จะคิดนอกกรอบ!" ไอริณหมุนตัวกลับมา เผชิญหน้ากับคนตัวสูงกว่าอย่างไม่ลดละ ดวงตาเรียวสวยคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย ก่อนที่เธอจะสะบัดหน้าเดินหนีไปทิ้งให้บรรยากาศไซต์งานก่อสร้างที่กำลังพุ่งสูงขึ้นกลายเป็นสนามรบเงียบๆ ที่รอวันปะทุ ... สองชั่วโมงต่อมา บนหน้าจอแล็ปท็อปที่สว่างวาบในความมืดของห้องทำงานส่วนตัว อีเมลฉบับที่สามของคืนนี้ถูกส่งออกไปอย่างรวดเร็ว *Subject: Re: ปัญหางานระบบ HVAC - โครงการ The Pinnacle* *คุณรินรดาคะ,* *ที่บอกว่า ‘ศิลปะ’ แก้ ‘ฟิสิกส์’ ไม่ได้น่ะ ดิฉันว่านั่นเป็นเพราะคุณขาดจินตนาการต่างหากค่ะ ความสวยงามที่ไม่มีฟังก์ชันคือขยะ แต่ฟังก์ชันที่ไร้รสนิยมก็ไม่ต่างจากคุกเหล็กที่น่าอึดอัด ดิฉันส่งไฟล์แบบแก้ไขครั้งสุดท้ายไปให้แล้ว หวังว่าวิศวกรที่มีตรรกะระดับคุณจะพอมองเห็น ‘ความเป็นไปได้’ ในแบบฉบับที่ดิฉันออกแบบนะคะ* *ไอริณ* นิ้วเรียวสวยของไอริณสั่นเล็กน้อยตอนกดปุ่ม ‘Send’ เธอเอนหลังพิงเก้าอี้หนังนุ่ม สูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นไหวในอก ไม่ใช่เพราะโกรธหรอกค่ะ แต่มันคือความรู้สึกแปลกประหลาดที่เวลาได้เห็นชื่อของคนคนนั้นเด้งขึ้นมาในกล่องข้อความ มันเหมือนกับการได้ชกมวยกับกำแพงที่ตอบโต้ได้เจ็บแสบที่สุด *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอีเมลใหม่ดังขึ้นทันที ราวกับอีกฝ่ายเฝ้าจอรอกดส่งอยู่แล้ว *Subject: Re: ปัญหางานระบบ HVAC - โครงการ The Pinnacle* *คุณไอริณครับ... อ๊ะ ขอโทษทีค่ะ พอดีชินกับการสั่งงานลูกน้อง* *แบบที่คุณส่งมาล่าสุดน่ะเหรอคะ? สวยค่ะ... สวยจนฉันแทบอยากจะลบมันทิ้งแล้วเริ่มใหม่ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่าผู้รับเหมาจะยอมเสียเวลาดัดท่อเหล็กให้โค้งมนตามจินตนาการฝันหวานของคุณ? อย่าให้ฉันต้องรื้อระบบไฟฟ้าทั้งชั้นเพียงเพราะคุณอยากได้ความโค้งที่มองด้วยตาเปล่าก็ไม่เห็นเลยค่ะ* *ปล. เลิกพยายามใช้สีสันเข้าล่อด้วยการเน้นตัวอักษรสีชมพูในแบบแปลนสักทีนะคะ มันไม่ได้ช่วยให้ระบบทำความเย็นทำงานดีขึ้นหรอกค่ะ* *รินรดา* ไอริณกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด มือคว้าแก้วไวน์บนโต๊ะขึ้นจิบเพื่อดับอารมณ์ที่พุ่งพล่าน อีเมลฉบับนี้ไม่เพียงแต่ขัดแย้งเชิงเทคนิค แต่มันคือการหยามศักดิ์ศรีในฐานะสถาปนิกที่เธอหวงแหนที่สุด "ยัยวิศวกรจอมเนี๊ยบ... อยากลองดีกับฉันนักใช่ไหม" เธอพิมพ์ตอบกลับด้วยความเร็วที่แทบไม่ได้ไตร่ตรอง ไดอะล็อกในหัวสมองเปลี่ยนเป็นสมรภูมิรบไปเสียแล้ว เธอไม่ได้แค่ปกป้องงานออกแบบ แต่เธอกำลังปกป้องตัวตนของเธอเองจากการถูกมองว่าเป็นเพียง 'ศิลปินเพ้อฝัน' ในสายตาของคนเย็นชาอย่างรินรดา ในขณะที่สงครามบนหน้ากระดาษดิจิทัลกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด ณ อีกฝั่งหนึ่งของเมือง รินรดากำลังนั่งกุมขมับอยู่หน้าจอ เธอไม่ได้โกรธเคืองอย่างที่เขียนตอบไป แต่ทุกตัวอักษรที่ไอริณพิมพ์กลับมากระตุ้นบางอย่างในตัวเธอ... ความปรารถนาที่จะเอาชนะ และความอยากรู้อยากเห็นว่าภายใต้ความมั่นใจที่ดูเหมือนจะล้นปรี่นั้น ไอริณกำลังซ่อนความเปราะบางอะไรไว้กันแน่ "คุณนี่มัน... เหลือเชื่อจริงๆ ไอริณ" รินรดาพึมพำกับความมืดมิดในห้องพลางพิมพ์ประโยคสุดท้ายปิดท้ายการโต้ตอบในคืนนี้ *ถ้าคุณมั่นใจในแบบนั้นนัก พรุ่งนี้ที่หน้างาน... เรามาเดิมพันกันค่ะ ถ้างานเดินหน้าตามแบบของคุณได้โดยไม่ติดขัด ฉันจะยอมก้มหัวให้คุณ... แต่ถ้าไม่ คุณต้องยอมทำตามทุกอย่างที่ฉันสั่งตลอดโครงการนี้ หวังว่าจะไม่ตื่นสายจนลืมสัญญาที่ท้าทายไว้นะคะ* *รินรดา* เช้าวันรุ่งขึ้น... กลิ่นสีทาบ้านใหม่และฝุ่นปูนอบอวลไปทั่วบริเวณไซต์งาน ไอริณปรากฏตัวในชุดสูทกางเกงสีขาวโพลนที่ตัดกับสีของไซต์งานอย่างจงใจ เธอเดินตรงดิ่งไปยังจุดนัดหมายโดยไม่สนใจสายตาของคนงานที่มองมา รินรดายืนรออยู่ตรงนั้นในชุดยูนิฟอร์มวิศวกรที่ดูเรียบร้อยจนเกินไป ผมยาวถูกรวบตึงเป็นหางม้าดูสะอาดตา ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันทันทีที่ระยะห่างลดน้อยลง ไม่มีคำทักทาย ไม่มีรอยยิ้ม "พร้อมจะพ่ายแพ้หรือยังคะ?" รินรดาเปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "คนที่ควรพูดคำนั้นคือคุณต่างหาก" ไอริณยืดอก ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงไม่แพ้กัน ทว่าในวินาทีที่ไอริณจะก้าวเข้าไปหาเพื่อเปิดแบบแปลนที่พับไว้ในมือ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของไซต์งานที่ควรจะเงียบสงบในเวลาเช้าตรู่ "ทำอะไรกันอยู่เหรอคะ? ดูเหมือนว่าสงครามที่พวกคุณก่อกันไว้ในเมลเมื่อคืน จะกำลังจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่ฉันต้องเข้ามาจัดการแล้วสิ" มินตราเดินยิ้มกว้างเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ เธอมองไอริณสลับกับรินรดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเล่ห์กล ก่อนจะวางเอกสารฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะกลาง "คำสั่งด่วนจากผู้บริหารค่ะ... โครงการนี้ถูกระงับการอนุมัติแบบทั้งหมด จนกว่าพวกคุณสองคนจะตกลงกันได้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนถืออำนาจตัดสินใจสูงสุดในที่นี้" ไอริณและรินรดาหันไปมองมินตราเป็นตาเดียว ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดอยู่แล้วให้กลายเป็นความอึดอัดที่ชวนหายใจไม่ออก ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของไอริณและรินรดานะคะ รอยัลตี้ของทุกคนคือพลังใจที่ดีที่สุดสำหรับสการ์เล็ตโรสค่ะ!