โจทย์หินจากบอร์ดบริหาร

"ถ้าฉันบอกว่า... ไม่อยากปล่อยแล้วล่ะ คุณจะว่ายังไงคะ?" ประโยคกำกวมที่ทิ้งไว้เมื่อคืนยังคงลอยเคว้งอยู่ในอากาศ ราวกับฝุ่นละอองที่ต้องแสงแดด มันไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบในทันที แต่เป็นระเบิดเวลาลูกย่อมๆ ที่ถูกหย่อนลงกลางความสัมพันธ์อันเปราะบางระหว่างสถาปนิกสาวผู้รักความเพอร์เฟกต์กับวิศวกรสาวหน้านิ่งผู้ยึดมั่นในตรรกะ และเช้านี้ ระเบิดลูกนั้นก็ทำงานเร็วกว่าที่คิด ปึก! แฟ้มเอกสารสีดำหนาเตอะถูกโยกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงนั้นดังพอที่จะทำให้ไอริณที่กำลังจิบลาเต้อุ่นๆ ต้องสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยความไม่สบอารมณ์ ก่อนจะพบว่าเป็นใบหน้าเรียบเฉยที่คุ้นเคยจนน่าหมั่นไส้—รินรดา "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณสถาปนิก ตัวแม่แห่งการแหกกฎ" รินรดาเปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้แววหยอกเย้าเหมือนเมื่อคืนราวกับคนละคน แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองโต๊ะทำงานที่รกเรื้อไปด้วยโมเดลกระดาษและสเกตช์งาน "ตื่นจากความฝันเมื่อคืนแล้วมาดูความเป็นจริงนี่ค่ะ บอร์ดบริหารเรียกประชุมด่วน" ไอริณแค่นหัวเราะในลำคอ วางแก้วกาแฟลงแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างไม่ยี่หระ เธอยกมือขึ้นกอดอก ปล่อยให้สายตาสายฟาดสำรวจเรือนร่างสมส่วนในชุดสูทเข้ารูปของอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า "แหม รีบมาทวงสัญญาหรือคะคุณวิศวกร หรือว่าเมื่อคืนนอนไม่หลับเพราะคิดถึงคำพูดฉันกันแน่" รินรดาชะงักไปเสี้ยววินาที—เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น—ก่อนที่เกราะป้องกันความรู้สึกจะถูกดึงกลับมาสวมทับอย่างรวดเร็ว มุมปากของวิศวกรสาวยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายและชวนให้หัวใจกระตุกวูบ "ฉันไม่ค่อยมีเวลาว่างพอจะเพ้อเจ้อเรื่องไร้สาระหรอกค่ะไอริณ..." รินรดาโน้มตัวลงมาใช้มือสองข้างค้ำขอบโต๊ะ ก้มหน้าเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ เจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับแก้มเนียน "โดยเฉพาะเมื่อโปรเจกต์ 'The Prism' ของเรากำลังจะโดนบอร์ดบริหารเฉือนทิ้งเพราะความติสต์แตกของคุณ" ไอริณนิ่งค้างไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะคำขู่เรื่องงาน แต่เป็นเพราะดวงตาสีดำสนิทที่มองตรงเข้ามาในดวงตาของเธอ มันเต็มไปด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายเกินกว่าจะรับมือ กลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ ของรินรดาล้อมกรอบเธอไว้จนพื้นที่หายใจแคบลง ให้ตายสิ... ผู้หญิงคนนี้อันตรายชะมัด "ถอยไปหน่อยค่ะ รินรดา คุณชิดเกินไปแล้วนะ" ไอริณเอ่ยเตือน เสียงเริ่มสั่นนิดๆ แม้จะพยายามรักษาฟอร์มสถาปนิกผู้มั่นใจไว้ให้ รินรดาผละออกช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เดาอารมณ์ไม่ออก "ดีค่ะ เก็บความมั่นใจนี้ไว้ใช้ในห้องประชุมนะ เพราะสิ่งที่เรากำลังจะเจอ... หินกว่าที่คุณคิดเยอะ" *** บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ชั้นบนสุดตึงเครียดเสียจนแทบจะใช้มีดตัดได้ จอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่ฉายภาพเรนเดอร์ 3D ของอาคาร 'The Prism' ผลงานชิ้นเอกที่ไอริณภาคภูมิใจที่สุด ทว่าเวลานี้ มันกลับเต็มไปด้วยรอยหมุดสีแดงและคำวิจารณ์เชิงลบจากคณะกรรมการบริหาร "โครงสร้างกระจกทรงเรขาคณิตที่คุณไอริณออกแบบมา มันสวยงามสะดุดตาจริงครับ..." ประธานกรรมการบริหารเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "แต่ในมุมมองของวิศวกรและการลงทุน มันคือหายนะ ต้นทุนการผลิตสูงเกินงบประมาณ และเสี่ยงต่อปัญหาความร้อนสะสม ผมเกรงว่าเราคงต้องสั่ง... รื้อแบบใหม่ทั้งหมด" "รื้อใหม่ทั้งหมด?!" ไอริณผุดลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ ลืมมารยาทในที่ประชุมไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธกรุ่น "คุณกำลังบอกว่างานออกแบบที่ฉันทุ่มเทสมองมาเป็นเดือนไร้ค่าแค่นี้เนี่ยนะคะ? มันไม่ใช่แค่กระจกสวยๆ แต่มันคือจิตวิญญาณของตึกนี้!" "แต่อาคารไม่ได้สร้างด้วยจิตวิญญาณค่ะ มันสร้างด้วยเหล็ก คอนกรีต และงบประมาณ" เสียงนุ่มแต่วิพากษ์วิจารณ์อย่างเฉียบคมดังขึ้นข้างๆ รินรดาลุกขึ้นยืนตาม พร้อมกับกดไหล่บางให้นั่งลงอย่างนุ่มนวล แต่สัมผัสหนักแน่นนั้นทำให้ไอริณต้องยอมจำนนนั่งลงตามแรงกดด้วยความขัดแย้งในใจ รินรดากวาดสายตามองคณะกรรมการทุกคนด้วยท่าทีสงبนิ่งและมั่นใจ ก่อนจะหันไปกดรีโมทเปลี่ยนสไลด์ภาพ เป็นภาพโครงสร้างทางวิศวกรรมที่ถูกผสานเข้ากับดีไซน์สถาปัตยกรรมอย่างแนบเนียน "ท่านประธานคะ และคณะกรรมการทุกท่าน..." รินรดาเริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงฉาดฉาน ทรงพลัง และมีเหตุผลรองรับทุกกระเบียดนิ้ว "ดิฉันในฐานะหัวหน้าทีมวิศวกร ได้ทำการคำนวณและปรับแก้โครงสร้างบางส่วนร่วมกับคุณไอริณเรียบร้อยแล้วค่ะ เราสามารถคงดีไซน์ที่โฉบเฉี่ยวไว้ได้โดยลดต้นทุนลง 15% และใช้วัสดุกระจกกรองแสงอัจฉริยะที่จะช่วยลดความร้อนสะสมได้ตามมาตรฐานสากล" ไอริณหันขวับไปมองวิศวกรสาวทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนไม่เข้าใจ เมื่อคืนพวกเธอยังเถียงกันคอเป็นเอ็นเรื่องนี้อยู่เลย รินรดาไปแอบแก้โครงสร้างนี้ตั้งแต่ตอนไหน? และที่สำคัญ... ทำไมถึงเอาตัวเข้ามารับหน้าแทนเธอในจุดที่โดนัลด์บอร์ดเฉ่งยับขนาดนี้? ประธานกรรมการนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ "ถ้าแก้ไขปัญหาเรื่องงบประมาณและโครงสร้างได้ตามที่คุณรินรดาว่ามา... ผมก็ไม่มีข้อโต้แย้ง" เขายกยิ้มมุมปาก "แต่บอกไว้ก่อนนะว่า โปรเจกต์นี้เดิมพันด้วยอนาคตบริษัท ดังนั้น เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีความผิดพลาดเกิดขึ้นอีก..." ท่านประธานเว้นจังหวะนิดหนึ่ง กวาดสายตามองหญิงสาวทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มรู้ทัน "บอร์ดบริหารมีคำสั่งด่วน... ให้คุณไอริณและคุณรินรดา ย้ายมาทำงานร่วมกันแบบ 'ตัวติดกัน' ในโปรเจกต์นี้ ย้ายสำนักงานไปอยู่ที่ไซต์ก่อสร้างชั้น 12 เป็นเวลาสามเดือนเต็ม เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ใครมีปัญหาอะไรไหมคะ/ครับ?" สิ้นเสียงประกาศ ห้องประชุมทั้งห้องเงียบกริบ ไอริณอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทัน *ย้ายไปอยู่ที่ไซต์ก่อสร้าง? ตัวติดกัน? สามเดือนเต็ม?!* นี่มันไม่ใช่แค่การร่วมงาน แต่มันคือการลงทัณฑ์ชัดๆ! ส่วนรินรดา... กลับไม่มีวี่แววตกใจแม้แต่น้อย วิศวกรสาวเพียงแค่หันมาสบตากับเธอ ถอดแว่นสายตาออกช้าๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มพราวระยับที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้เต็มเปี่ยม "ทางเรา... ไม่มีปัญหาค่ะท่านประธาน" รินรดาเป็นคนตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงความหนักแน่นที่ทำให้ไอริณอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ *** เวลาบ่ายแก่ๆ ภายในห้องทำงานส่วนตัวของไอริณ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความหงุดหงิด "คุณทำบ้าอะไรลงไปรินรดา!" ไอริณปัดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะลงมากระจกเสียงดังลั่น หันมาจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยความโมโหที่ปะทุจนเก็บไม่อยู่ "ทำไมไม่ปรึกษากันก่อนเรื่องแก้แบบ? แล้วไอ้คำสั่งบ้าๆ ที่ให้เราไปขลุกอยู่ด้วยกันที่ไซต์ก่อสร้างสามเดือนเนี่ย คุณแอบไปดีลอะไรกับท่านประธานมาฮะ!" รินรดาที่เดินตามเข้ามาตั้งแต่ห้องประชุม ปิดประตูลงกล็อกอย่างเบามือ เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นกลัวต่อท่าทีเกรี้ยวกราดของสถาปนิกสาวเลยแม้แต่น้อย กลับค่อยๆ เดินสาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น แบบของคุณคงโดนปัดตกไปแล้วค่ะไอริณ คุณควรจะขอบคุณฉันนะ" รินรดาเอ่ยเสียงนิ่ม "ขอบคุณเหรอ? หึ! ฉันต้องมาติดแหง็กอยู่กับยัยหุ่นยนต์ไร้หัวใจอย่างคุณเนี่ยนะ สามเดือน! ในสถานที่ก่อสร้างที่มีแต่ฝุ่นกับเสียงเครื่องจักรเนี่ยนะ!" ไอริณถอยหลังหนีจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน ไม่มีทางหนีไปไหนได้อีกเมื่อรินรดาก้าวเข้ามาประชิดตัว ใช้แขนข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้ กักขังเธอให้อยู่ในอ้อมกอดกลายๆ หัวใจของไอริณเต้นรัวแรง ไม่ใช่เพราะความโกรธ... แต่เป็นเพราะกลิ่นอายความกดดันและสายตาคู่คมที่กำลังมองสำรวจริมฝีปากเธอนี่ต่างหาก "ทำไมคะ... กลัวใจตัวเอง หรือว่ากลัวว่าเราจะอยู่ใกล้กันเกินไปจนคุณห้ามใจไม่ไหว?" รินรดาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นพร่าพร่าและชวนให้ขนลุกซู่ "เมื่อคืนคุณเป็นคนบอกเองนะว่า... ไม่อยากปล่อยแล้ว" ไอริณหายใจติดขัด มือเรียวเล็กยกขึ้นดันอกอีกฝ่ายไว้ แต่รินรดากลับไม่มีทีท่าจะถอยหนี แถมยังโน้มเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน "ฉันไม่ได้..." ไอริณเถียงเสียงสั่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังพุ่งทะยานสู่จุดเดือด และริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่ลมหายใจกั้น... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาของ 'มินตรา' เพื่อนสนิทตัวแสบที่ถือวิสาสะผลักเข้ามาโดยไม่รอให้อณุญาต "ไอริณ! แก ฉันได้ข่าวว่าบอร์ดสั่งให้แกไปขลุกกับยัยวิศวกรหน้านิ่งนี่ที่ไซต์ก่อสร้างจริงป่ะเนี่ย— อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ฉันมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ย หน้าแดงเชียว" มินตราออุทานลั่น ชะงักกึกเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนรักที่ถูกต้อนจนมุมโดยวิศวกรสาว รินรดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเสียดายอย่างไม่ปิดบัง เธอค่อยๆ ผละตัวออก stands ตรงอย่างสง่างาม ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิมในเสี้ยววินาที ไอริณหน้าแดงแจ๋ รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ขยับตัวหนีห่างจากโต๊ะ หันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทที่ทำหน้าลอยชาย แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ รินรดาชำเลืองมองไอริณด้วยหางตา พร้อมกับทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินผ่านมินตราออกไปจากห้อง "เตรียมเก็บกระเป๋าได้แล้วนะคะคุณสถาปนิก พรุ่งนี้... เราต้องไป 'อยู่ด้วยกัน' ยาวๆ สามเดือนเต็ม" รินรดาหยุดเดินที่หน้าประตู หันกลับมาส่งยิ้มพิมพ์ใจที่ทำเอาไอริณเข่าแทบทรุด "หวังว่าคุณจะทนแรงกระแทกไหว... นะคะ" -------------------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามและอยู่เคียงข้าง "สการ์เล็ตโรส" เสมอมานะคะ!