รินรดาช่วยชีวิตงานไว้

"ถ้าโครงสร้างเหล็กกล้าคานหลักตรงนี้รับแรงเฉือนไม่ได้ตามเกณฑ์มาตรฐานอย่างที่ผู้ทรงเกียรติในที่นี้พยายามจะกล่าวหา... ป่านนี้ตึกระฟ้าสามสิบชั้นคงถล่มลงมาทับหัวคนฟังครึ่งห้องประชุมไปนานแล้วล่ะค่ะ ท่านรองประธาน" สุ้มเสียงราบเรียบเย็นเยือกแต่ทรงพลังจนน่าขนลุกดังขึ้นแทรกกลางความอึดอัด รินรดาในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์ที่กำลังคุมเกมเหนือกระดานหมากรุก ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองผู้บริหารรุ่นใหญ่ที่นั่งหน้าซีดเผือดด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะตวัดกลับมาหยุดนิ่งที่ร่างเพรียวของไอริณ—สถาปนิกสาวที่กำลังยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธอยู่ข้างโต๊ะประชุม ไอริณสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นประหลาดที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังกว้างของวิศวกรสาวที่ยืนขวางเธอไว้จากรัศมีการโจมตีทั้งหมด "คุณรินรดา! นั่นไม่ใช่สำนวนพูดจาที่สมusควรใช้กับผู้อาวุโสนะครับ!" เสียงทุ้มต่ำของกรรมการบริหารคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความขัดแย้ง แต่รินรดาหาได้สะท้านสะเทือนไม่ ร่างสูงระหงก้าวเข้าไปยืนประชิดโต๊ะประธานบริษัทที่เพิ่งวางซองเอกสารสีน้ำตาลลง รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของวิศวกรสาวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย "ดิฉันพูดด้วยภาษาของวิศวกรค่ะคุณชาย... ภาษาที่ใช้ตัวเลขและความจริงเป็นเครื่องพิสูจน์ ไม่ใช่อคติส่วนตัวหรือความอิจฉาริษยาที่พยายามด้อยค่าผลงานออกแบบของคนอื่นเพื่อผลประโยชน์ทางงบประมาณ" รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "คุณรินรดา! ระวังปาก..." "พอได้แล้วค่ะ" ประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพลยกมือขึ้นห้ามปรามการปะทะคารมที่กำลังจะทวีความรุนแรง รอยยิ้มระรื่นยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของชายวัยกลางคนผู้กุมชะตากรรมของโปรเจกต์นี้ ดวงตาคมกราบมองรินรดาก่อนจะเลื่อนไปสบตากับไอริณที่ยืนกัดริมฝีปากล่างจนห่อเลือด "เอกสารในซองนี้... ผลตรวจวิเคราะห์โครงสร้างทางวิศวกรรมล่าสุดจากสถาบันอิสระ ส่งตรงถึงโต๊ะผมเมื่อสิบนาทีที่แล้ว" บรรยากาศในห้องประชุมกลับมาเงียบกริบอีกครั้งจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน ไอริณกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวเล็กเอื้อมไปควชายเสื้อสูทของรินรดาไว้โดยไม่รู้ตัว แรงบีบที่ปลายผ้าสะท้อนความกังวลใจลึกๆ แม้ปากจะบอกว่ามั่นใจในงานของตัวเองแค่ไหน แต่การตัดสินชี้ะชะตาครั้งนี้มันหมายถึงศักดิ์ศรีทั้งชีวิตของเธอ รินรดาเหลือบสายตาลงมองมือเรียวที่กำเสื้อเธอไว้ รอยยิ้มมุมปากอ่อนลงชั่วพริบตา มือหนาที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะเอื้อมไปสัมผัสหลังมือของไอริณเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน—สัมผัสเพียงเสี้ยววินาทีที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าวาบหวาม ทว่ากลับสร้างความมั่นใจให้สถาปนิกสาวได้อย่างน่าประหลาด "เปิดดูสิครับ... คุณไอริณ" ประธานบริษัทผายมือเชิญด้วยรอยยิ้มปริศนา รินรดาเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลนั้นขึ้นมาเอง เธอบรรจงดึงกระดาษแผ่นใหญ่ออกมา กวาดสายตาอ่านตัวเลขและกราฟฟิกจำลองการรับแรงด้วยความเร็วสูง ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด วิศวกรสาวหันกลับมามองหน้าไอริณเต็มตา รอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยคม "เป็นไปตามที่ฉันคำนวณไว้ไม่ผิดเพี้ยนค่ะ..." รินรดากระซิบเสียงเบา มีเพียงแค่เธอกับไอริณเท่านั้นที่ได้ยิน "แบบร่างสุดโต่งไร้สาระของคุณ... ผ่านการรับรองมาตรฐานระดับสากลอย่างไร้ที่ติ แถมยังประหยัดงบประมาณโครงสร้างไปได้อีกสิบเปอร์เซ็นต์เต็ม" ไอริณเบิกตากว้าง ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาตลอดหลายชั่วโมงพังทลายลงในพริบตา รอยยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวเรียงตัวสวย ความโล่งอกทำให้เธอเกือบจะทรุดตัวลงไปกองกับพื้น ดีที่แขนเรียวของรินรดาคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันตามสัญชาตญาณ "เก่งมากค่ะ... ยัยตัวแสบ" รินรดาโน้มใบหน้ากระซิบชิดริมหูของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของวิศวกรสาวทำเอาไอริณสติกระเจิดกระเจิง หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ฮึ่ย... ใครยัยตัวแสบกันเล่า!" ไอริณแกล้งค้อนขวับ กลบเกลื่อนความเขินอายด้วยการผลักอกแกร่งเบาๆ แต่รินรดากลับยิ่งกระชับวงแขนแน่นขึ้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากทำให้คนมองใจสั่นระทึก ทว่า... ความหวานชื่นในบรรยากาศกลับต้องสะดุดลง เมื่อเสียงปรบมือดังขึ้นจากมุมมืดของห้องประชุม—มินตรา เพื่อนสนิทของไอริณก้าวออกมาจากเงาเสา พร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความหมายบางอย่างที่น่ากลัว "ยอดเยี่ยมมากเลยล่ะค่ะ... ทั้งคุณไอริณและคุณรินรดา ที่ร่วมมือกันตบตาคณะกรรมการได้เนียนสนิทขนาดนี้" มินตราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย แต่แฝงพิษสงร้ายกาจ ร่างบางก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะประชุม พร้อมกับชูสมาร์ทโฟนในมือขึ้นหน้าจอแสดงภาพถ่ายลับบางอย่าง "แต่เกรงว่า... เอกสารรับรองฉบับนั้น อาจจะยังมีความจริงอีกครึ่งหนึ่งที่พวกคุณจงใจ 'ซ่อน' เอาไว้จากประธานบริษัทนะคะ" ดวงตาของรินรดาหรี่แคบลงทันที บรรยากาศรอบตัวกลับมาคุกรุ่นและเย็นยะเยือกขึ้นอีกครั้งอย่างเฉียบพลัน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "สการ์เล็ตโรส" เสมอมานะคะ!