ดื่มเหล้าแก้เซ็ง

แก้วคริสตัลก้านยาวในมือฉันสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงกระเพื่อมของน้ำสีอำพันที่มีประกายไฟลุกโชนจากน้ำแข็งก้อนกลม รสชาติของเบอร์บอนเข้มข้นบาดคอลงไปจนร้อนผ่าวถึงทรวงอก แต่มันยังเทียบไม่ได้กับความร้อนระอุของคำว่า *"...แม่คะ?!"* ที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของฉันราวกับเสียงระเบิดเวลา ให้ตายเถอะ... นี่มันวันซวยอะไรกัน! หลังจากเหตุการณ์ช็อกโลกหน้าแผนกวิศวกรรมเครื่องกลที่ทำเอาสติของฉันกระเจิงจนต้องปลีกตัวหนีออกมาอย่างไร้ฟอร์ม ฉันก็ซิ่งมินิเกียร์คู่ใจมาโผล่ที่ "The Gear Box" เลานจ์บาร์ลับสุดหรูแถวทองหล่อที่ขึ้นชื่อเรื่องค็อกเทลรสชาติอันตรายและเสียงเพลงแนว Deep House ที่ช่วยกลบเสียงความคิดบ้าๆ ในหัวได้ชะงัดนัก แสงไฟนีออนสีส้มแดงสลัวสาดกระทบโครงหน้าของฉันผ่านกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพหญิงสาวในชุดเดรสสั้นเข้ารูปสีนิล ร่างเพรียวระหงที่ผ่านการออกแบบสัดส่วนมาอย่างดีเยี่ยม—ทว่าตอนนี้กลับไร้ซึ่งความมั่นใจใดๆ หลงเหลืออยู่ นอกเสียจากความหงุดหงิดระคนสับสนที่ตีรวนอยู่ในอก "ขออีกแก้วค่ะ" ฉันบอกบาร์เทนเดอร์หนุ่มหน้าตาดีด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น ปลายเล็บสีเมทัลลิกเคาะลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนเบาๆ เพื่อระบายอารมณ์ "ดื่มเก่งขนาดนี้ ระวังจะไม่ได้เดินออกจากร้านด้วยขาตัวเองนะคะ, คุณสถาปนิก" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูจนน่าหมั่นไส้ดังขึ้นจากด้านข้าง พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนได้รูปตามแบบฉบับสาวสายช่างกล รินรดาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้สตูลตัวถัดไปอย่างถือวิสาสะ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตานิ่งเรียบแต่นัยน์ตาพราวระยับ ฉันหันขวับไปมองเธอทันทีด้วยความตกใจปนฉุนเฉียว "ตามมาสอดแนมฉันหรือไง รินรดา? ว่าแต่คุณเถอะ ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้ หรือว่างานโปรเจกต์ตึกระฟ้ามันเครียดจนต้องมาหาอะไรลงคอเหมือนกัน?" รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่งและโคตรจะกวนประสาท "โลกมันแคบค่ะคุณไอริณ หรือจริงๆ แล้ว... คุณแอบสะกดรอยตามฉันกันแน่?" "หลงตัวเองชะมัด!" ฉันแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ พร้อมกับรับแก้วเหล้าแก้วใหม่มาจากบาร์เทนเดอร์แล้วยกซดรวดเดียวครึ่งแก้ว ความแรงของแอลกอฮอล์ทำให้ฉันต้องหลับตาปี๋และสูดปากเข้าหา1ที รินรดามองภาพนั้นด้วยสายตาที่อ่อนลงวูบหนึ่ง ก่อนที่เธอจะสั่งเบียร์สดมาแก้วหนึ่งสำหรับตัวเอง บรรยากาศรอบตัวเราเปลี่ยนจากความตึงเครียดในที่ทำงาน กลายมาเป็นความเงียบที่เจือด้วยกลิ่นอายยั่วยวนของแอลกอฮอล์และเสียงเบสทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนแผ่นอก บาร์แห่งนี้มืดสลัวและเป็นส่วนตัวพอที่จะทำให้เราถอดหน้ากากทางสังคมออกทีละชิ้น "เรื่องเมื่อตอนเย็น..." รินรดาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่จริงจังขึ้นกว่าเดิม "คุณดูช็อกมากนะ ตอนที่ได้ยินเสียงฉันเรียกผู้หญิงคนนั้นว่า... แม่" ฉันชะงักแก้วเหล้าที่กำลังจะยกขึ้นดื่ม ปลายสายตาคมกริบหันไปสบกับนัยน์ตาคู่สวยของวิศวกรสาว "อยากรู้เรื่องชาวบ้านเขาไปซะหมด นี่คือหน้าที่ของวิศวกรเครื่องกลด้วยเหรอคะ?" ฉันเหน็บแนมกลับด้วยรอยยิ้มเยาะ "เปล่าหรอก แค่สงสัยว่า... สถาปนิกปากเก่งอย่างคุณ ทำไมเวลาเจอแม่ฉัน ถึงได้ทำหน้าเหมือนเห็นผีขนาดนั้น" รินรดาหันมามองตรง สันจอกแก้วเบียร์ชนกับแก้วคริสตัลของฉันเบาๆ เสียงกริ๊งกังวานใสท่ามกลางเสียงเพลง "หรือว่า... คุณกับแม่ฉันมีความลับอะไรที่ฉันไม่รู้?" ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้ฉลาดเป็นกรดและอ่านเกมขาดเสมอ! ฉันถอนหายใจยาวเหยียด ยอมรับกับตัวเองเลยว่าการปั้นหน้าหยิ่งผยองใส่รินรดามันช่างใช้พลังงานมหาศาล และในยามที่ฤทธิ์แอลกอฮอล์แล่นพล่านเข้าสู่กระแสเลือดแบบนี้ กำแพงป้องกันตัวที่สร้างไว้สูงลิ่วก็เริ่มพังทลายลงทีละน้อย "แม่ของคุณ..." ฉันเว้นจังหวะ กลืนก้อนสะอื้นเล็กๆ ลงคอ "คือคณะกรรมการตัดสินโปรเจกต์ประกวดแบบระดับชาติที่ฉันกำลังทุ่มเททำอยู่... และท่านก็เพิ่งปฏิเสธคอนเซปต์งานของฉันไปอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสัปดาห์ก่อน โดยบอกว่ามันเป็นงานเด็กเล่นไร้สาระ!" รินรดาเงียบไป อากัปกิริยาขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา แววตาของเธอลึกล้ำและเต็มไปด้วยความเข้าใจอย่างน่าประหลาด "อ๋อ... ที่แท้ก็เรื่องนี้ แม่ฉันขึ้นชื่อเรื่องความหัวโบราณและยึดติดกับกรอบโครงสร้างทางวิศวกรรมอยู่แล้ว ท่านไม่ชอบอะไรที่มันแหวกแนวหรือดูหวือหวาเกินความจำเป็นหรอกค่ะ" "แต่ความงามมันต้องก้าวข้ามกรอบบ้าบอพวกนั้นสิ!" ฉันโพล่งออกมาอย่างเหลืออด ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานระเบิดออกมาผ่านน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "ทำไมทุกคนต้องมองว่าดีไซน์ที่ฉันทำมันจับต้องไม่ได้ ทำไมไม่มีใครมองเห็นความตั้งใจจริงบ้างเลย... แม้แต่คุณ" ประโยคหลังฉันจงใจหันไปกระซิบใกล้ใบหูของเธอ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ จากตัวรินรดาผสมผสานกับกลิ่นแอลกอฮอล์ สร้างแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเราพุ่งสูงขึ้นอย่างอันตราย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเราลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ข้างแก้ม รินรดาไม่ได้ถอยหนี เธอกลับโน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงมาในดวงตาของฉันราวกับจะค้นหาความจริงทั้งหมดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความมั่นใจจอมปลอมนั้น "ใครบอกคุณล่ะ... ว่าฉันมองไม่เห็น" น้ำเสียงของรินรดาเปลี่ยนเป็นนุ่มทุ้มและแหบพร่าลงอย่างจงใจ ปลายนิ้วเรียวอุ่นจัดของเธอเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่คางของฉัน บังคับให้ฉันเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเธอ "ในสายตาของฉัน งานของคุณมันไม่ใช่แค่เรื่องไร้สาระ... แต่มันมีชีวิตชีวาจนฉันเกลียดไม่ลงต่างหากล่ะ, ไอริณ" หัวใจของฉันกระตุกวูบ จังหวะการเต้นรำในอกรัวเร็วยิ่งกว่าเสียงกลองเบสในร้าน ไอร้อนผ่าวแผ่ซ่านจากปลายนิ้วของเธอที่ลูบไล้อยู่บริเวณกรอบหน้า ลามเลียไปทั่วพวงแก้มจนมันคงจะแดงก่ำเสียยิ่งกว่าไวน์ในแก้ว นี่เรากำลังเมาเหล้า... หรือกำลังเมาความใกล้ชิดบ้าๆ นี่กันแน่? สายตาของรินรดากวาดมองลงมาที่ริมฝีปากของฉันชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับฉันด้วยประกายตาดุดันและเร่าร้อนในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เคมีที่มักจะปะทะกันด้วยคารมเชือดเฉือน บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดทางกายภาพที่รุนแรงจนน่ากลัว "ถ้าอย่างนั้น... พิสูจน์ให้ฉันดูหน่อยสิคะ ว่าคุณคิดแบบนั้นจริงๆ" ฉันกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ท้าทายความนิ่งขรึมของวิศวกรสาวด้วยความรั้นที่อยู่ในสายเลือด รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เซ็กซี่และสั่นประสาทที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยิน มือใหม่อีกข้างของเธอเลื่อนมากุมเอวคอดของฉันไว้แน่น รั้งร่างของเราให้แนบชิดกันจนไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของเรากำลังจะเคลื่อนเข้ามาประชิดกันจนแทบจะหลอมละลายเป็นเนื้อเดียว เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนเคาน์เตอร์ก็สว่างวาบขึ้นมาทำลายบรรยากาศสีชมพูอมแดงนั้นลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ ฉันเหลือบมองหน้าจอที่สว่างขึ้นด้วยความหงุดหงิด ทว่าทันทีที่เห็นชื่อผู้ส่งที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ หัวใจที่กำลังเต้นรัวด้วยความฟินก็ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม **[ข้อความจาก: มินตรา]** *"แก... รีบกลับมาดูที่ห้องด่วน! ผู้ชายที่แกเกลียดขี้หน้าที่สุด... ตอนนี้เขากำลังยืนรอแกอยู่ที่หน้าประตูห้องพักแล้ว!"* ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ยัยตัวแสบกับคุณวิศวกรปากแข็งกันนะคะ เลิฟยูว์ที่สุดค่ะ! 💕