ความล้มเหลวในสายตาของฉัน

ส้นสูงสิบสองเซนติเมตรของไอริณหยุดชะงักลงบนพื้นปูนเปลือยของไซต์งาน เสียงก้าวทักทายที่ควรจะดังฉับไวกลับกลายเป็นการยืนนิ่งค้าง ราวกับโลกทั้งใบเพิ่งถูกกดปุ่มหยุดเวลาด้วยประโยคทิ้งท้ายของมินตรา—*ท่านประธานบริษัทบินตรงมาจากต่างประเทศ และกำลังยืนรอตรวจไซต์งานอยู่ที่ประตูทางเข้าตึก* บรรยากาศรอบตัวที่อึมครึมอยู่แล้วจากความขัดแย้งเรื่องโครงสร้างอาคาร ยิ่งหนาทึบขึ้นไปอีกในเสี้ยววินาทีนั้น "ว่าไงนะคะคุณสถาปนิก..." รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบเย็นชา แต่นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปขยับเข้าไปใกล้ร่างของไอริณอีกนิด ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมความเย็นยะเยือกของแอมเบอร์ลอยแตะจมูก "ท่านประธานคนใหม่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบระดับไมโครสโคปกำลังรออยู่ข้างล่าง... แต่ดูเหมือนผลงานชิ้นโบแดงของคุณ ยัยตัวแสบ จะยังเป็นแค่ภาพฝันเพ้อเจ้อบนกระดาษไขที่พังทลายต่อหน้าวิศวกรเครื่องกลอย่างฉันเสียแล้วล่ะค่ะ" "หุบปากไปเลยนะรินรดา!" ไอริณหันขวับกลับมาตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธ ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ "แบบแปลนของฉันไม่มีทางพัง! มันแค่... มันแค่ต้องปรับแต่งระบบระบายอากาศให้เข้ากับแนวคิดดีไซน์โค้งมนที่ฉันตั้งใจสื่อถึงความพลิ้วไหวของสายน้ำต่างหากเล่า!" "สายน้ำ?" รินรดาหลุดหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าแต่น่าหมั่นไส้จนไอริณอยากจะยกแฟ้มผลงานฟาดหน้าผากอีกฝ่ายสักที "ตลกมากค่ะคุณไอริณ นี่คืออาคารสำนักงานพาณิชย์สูงสามสิบชั้น ไม่ใช่สวนสนุกหรือพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ ความพลิ้วไหวที่คุณว่า มันกำลังสร้างแรงสั่นสะเทือนระดับวิกฤตให้กับท่อส่งลมร้อนหลักของระบบปรับอากาศส่วนกลาง คุณกำลังเอาความสวยงามไร้สาระมาแลกกับความปลอดภัยของคนนับพันในตึกนี้นะคะ รู้ตัวบ้างหรือเปล่า" "มันไม่ใช่ความไร้สาระ!" ไอริณก้าวเข้าไปประชิด จนหน้าอกเกือบจะชนกับปกเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของอีกฝ่าย ความสูงที่ต่างกันเล็กน้อยไม่ได้ทำให้ไอริณรู้สึกด้อยกว่าเลยสักนิด เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน "คุณมันก็แค่พวกหัวโบราณที่มองโลกเป็นตัวเลขและสูตรคำนวณแข็งกระด้าง! ไม่มีความยืดหยุ่น! ไม่มีความเข้าใจสุนทรียศาสตร์! ถ้าตึกนี้สร้างตามที่คุณสั่ง มันคงออกมาหน้าตาเหมือนแท่งคอนกรีตไร้จิตวิญญาณไม่มีผิด!" "แท่งคอนกรีตที่แข็งแรงและปลอดภัย ดีกว่างานศิลปะขยะเปียกที่ถล่มลงมาทับหัวคนตายหรอกค่ะ" รินรดาย้อนกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ไร้ความสะทกสะท้านต่อดวงตาคู่สวยที่กำลังลุกเป็นไฟ ตรงกันข้าม... เธอกลับไล่สายตามองตั้งแต่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันด้วยความโกรธ ไปจนถึงลำคอระหงที่กำลังเต้นตุบๆ ของคนตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ "ถ้าคุณเก่งนัก ทำไมไม่ลองอธิบายให้ท่านประธานฟังดูล่ะคะ ว่าทำไมคานรับน้ำหนักโซน B ถึงต้องแอ่นโค้งตามจินตนาการศิลปินติสท์แตกของคุณ โดยที่ไม่อิงกับหลักฟิสิกส์พื้นฐานเลยสักนิด?" ไอริณชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกไปวูบหนึ่ง สมองที่เคยแล่นฉิวด้วยไอเดียดีไซน์กลับสะดุดติดขัดเมื่อนึกถึงหน้า "ท่านประธาน" ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเฉียบขาดและเกลียดความผิดพลาดที่สุดในเครือบริษัทยักษ์ใหญ่ "ฉัน... ฉันมีเหตุผลของฉันก็แล้วกันน่า!" "เหตุผลที่ไม่มีสมการรองรับ ก็เป็นแค่ข้อแก้ตัวของเด็กอมมือค่ะ" รินรดาเหยียดยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่สวยหยาดเยิ้มแต่ร้ายกาจจนไอริณอยากจะยกมือขึ้นมาทึ้งหัวตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด "ฟังให้ดีนะคะคุณสถาปนิก... ในฐานะวิศวกรผู้รับผิดชอบโครงสร้าง ฉันไม่อนุญาตให้คุณใช้คำว่า *'ศิลปะ'* มาเป็นข้ออ้างในการละเลยความปลอดภัยเด็ดขาด และต่อให้คุณจะวิ่งไปฟ้องท่านประธานตอนนี้ คำตอบของฉันก็ยังเหมือนเดิม—แบบแปลนนี้ ผ่านฉันไปไม่ได้ค่ะ" "เธอ...!" "อุ๊ย ตายจริง..." มินตราที่ยืนกอดอกดูการปะทะฝีปากอย่างออกรสมาตลอด พลางส่งเสียงแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "พวกเธอสองคนเลิกจ้องตากันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อกันก่อนดีไหมคะ? เพราะตอนนี้ เสียงฝีเท้าของท่านประธาน... เดินมาถึงหน้าลิฟต์ขนของฝั่งนี้แล้วล่ะค่ะ!" บรรยากาศรอบตัวกลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครั้งในระดับวิกฤต เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเงาร่างสูงโปรสง่าของใครบางคนทอดผ่านประตูทางเข้าไซต์งานที่ยังไม่ได้ติดตั้งกระจก ไอริณกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความมั่นใจที่เคยมีล้นปรี่เมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน เธอหันไปมองรินรดาด้วยแววตาคาดโทษ แต่ทว่า... วิศวกรสาวคู่ปรับกลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย รินรดากลับจัดปกเสื้อของตัวเองให้เรียบร้อย ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มราบเรียบที่พร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ และในวินาทีนั้นเอง ร่างของบุคคลผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโปรเจกต์นี้ก็ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาเต็มตัว "สวัสดีค่ะทุกคน..." น้ำเสียงนุ่มนวลทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับดวงตากลมโตคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์หรูที่กวาดมองมายังสถาปนิกและวิศวกรสาวที่ยืนประจันหน้ากันอยู่ รินรดายกมือไหว้ทักทายด้วยความเคารพตามมารยาท ขณะที่ไอริณรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเตรียมจะอ้าปากอธิบายโปรเจกต์ ทว่า... ทันทีที่ใบหน้าของท่านประธานหันมาสบตากับไอริณอย่างเต็มตา รอยยิ้มบนมุมปากของท่านประธานก็แข็งค้างไปชั่วขณะ เช่นเดียวกับไอริณที่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ "...แม่คะ?!" คำขอบคุณจากนักเขียน: ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความแซ่บของยัยตัวแสบกับคุณวิศวกรนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!