ความเป๊ะที่น่ารำคาญ

"ถ้าคุณรื้อคานตรงนี้ออกอีกเซนติเมตรเดียว อาคารหลังนี้จะไม่ได้มาตรฐานความปลอดภัยตามกฎหมายวิศวกรรม และฉันก็จะไม่เซ็นอนุมัติแบบให้เด็ดขาดค่ะ คุณไอริณ" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคมของรินรดาพุ่งตรงราวกับลูกศรอาบยาพิษ ท่ามกลางเสียงจอแจของทีมงานหน้าไซต์งานก่อสร้างที่เพิ่งผ่านพ้นเหตุการณ์ระทึกขวัญมาหมาดๆ ฝุ่นละอองจากการซ่อมแซมยังคงลอยเค្វ้งคว้างอยู่ในอากาศ แต่ดูเหมือนบรรยากาศรอบตัวของวิศวกรสาวและสถาปนิกตัวแม่กลับอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบ ไอริณลอบกลืนน้ำเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นกันแดดราคาแพงหรี่มองหญิงสาวตรงหน้า ร่างเพรียวในชุดช่างสีเข้มที่เปรอะเปื้อนฝุ่นเล็กน้อยไม่ได้ทำให้ความสง่างามและน่าเกรงขามของรินรดาลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ความนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหวแบบนี้แหละที่ทำให้อารมณ์พยศในตัวสถาปนิกสาวพุ่งพล่านจนอยากจะพ่นไฟใส่ "กฎหมายเหรอคะคุณรินรดา? โลกนี้น่ะมันไปไกลเกินกว่าจะมานั่งท่องจำตัวเลขแข็งๆ ในตำราแล้วนะคะ" ไอริณเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วเรียวสวยท้าทาย เธอจงใจก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบเดียว "งานดีไซน์ระดับมาสเตอร์พีซมันต้องมีความพลิ้วไหว มีจังหวะจะโคน และที่สำคัญ... มันต้องไม่น่าเบื่อเหมือนสมองของวิศวกรบางคน" รินรดาไม่ถอยหนี เธอยังคงยืนหยัดด้วยท่าทีมั่นคง ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองใบหน้าเชิ่ดรั้นของคนตรงหน้าอย่างพิจารณา ก่อนที่มุมปากหยักสวยจะยกขึ้นนิดๆ เป็นรอยยิ้มเยาะที่ทำเอาไอริณอยากจะกรี๊ดออกมาให้รู้แล้วรู้รอด "ความพลิ้วไหวของคุณกำลังจะทำให้ตึกนี้ถล่มทับหัวคนอื่นนะคะ คุณสถาปนิก" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนโมโห "ถ้าคุณอยากสร้างงานศิลปะที่ไม่มีใครกล้าอยู่ เชิญไปปั้นดินเหนียวเล่นในห้องสตูดิโอส่วนตัวค่ะ แต่อย่าเอาชีวิตคนนับร้อยมาแลกกับความติสต์แตกของคุณเลย" คำพูดเจ็บแสบนั้นทำเอาไอริณถึงกับลมออกหู มือเรียวที่ถือม้วนพิมพ์เขียวอยู่กำแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ เธอไม่ได้กลัวคำขู่ แต่มันน่าโมโหตรงที่ยัยวิศวกรหน้านิ่งนี่พูดความจริง! โครงสร้างที่เธอออกแบบมันท้าทายขีดจำกัดทางวิศวกรรมจริงๆ นั่นแหละ และเธอก็จงใจทำมันขึ้นมาเพื่อ 'ลองใจ' ผู้หญิงคนนี้โดยเฉพาะ เมื่อคืนหลังจากเหตุการณ์ชุลมุนผ่านพ้นไป ไอริณนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงนุ่มจนเกือบสว่าง ไม่ใช่เพราะตื่นกลัวกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น แต่สมองของเธอมันเอาแต่ฉายภาพใบหน้าจริงจังและแผ่นหลังกว้างที่คอยปกป้องเธอไว้จากเศษปูนที่ร่วงลงมา... รินรดาผู้เคร่งครัด ชายในฝันเวอร์ชันผู้หญิงที่น่าหยิกให้เนื้อเขียวเสียจริงๆ และเพื่อเป็นการทดสอบความอึดของแม่พระเอกในร่างวิศวกร เช้าวันนี้ไอริณเลยจัดหนักด้วยการสั่งปรับเปลี่ยนแบบโครงสร้างห้องโถงกลางกะทันหัน ชนิดที่เรียกว่ารื้อระบบท่อและคานรับน้ำหนักใหม่ทั้งหมดโดยไม่ปรึกษาล่วงหน้า เพื่อดูว่าคนปากร้ายจะแก้ปัญหาเฉพาะหน้าอย่างไร "งั้นเหรอคะ?" ไอริณกะพริบตาปริบๆ ปรับเปลี่ยนโหมดจากโหมดแม่เสือสาวมาเป็นลูกแมวยั่วสวาทได้อย่างรวดเร็ว เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ เจือกลิ่นอายเหงื่อจางๆ ลอยเข้าจมูกของรินรดา "ถ้าฉันบอกว่า... ถ้าคุณเคลียร์แบบนี้ไม่ได้ภายในวันนี้ ฉันจะยอมทำตามกฎบ้าๆ ของคุณทุกอย่างเลยล่ะ... สนใจเดิมพันหน่อยไหมคะ?" รินรดากะพริบตาช้าๆ แววตาไหววับไปชั่วขณะเมื่อความหอมหวานและลมหายใจอุ่นๆ รินรดรดอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม กลิ่นกายเฉพาะตัวของไอริณมักจะมีอิทธิพลแปลกๆ ในการทำลายสมาธิอันมั่นคงของเธอเสมอ วิศวกรสาวเม้มริมฝีปากแน่นพยายามดึงสติกลับมา ห้ามใจไม่ให้เผลอไผลไปกับดวงตากลมโตคู่นั้นที่กำลังฉายแววเจ้าเล่ห์ "ฉันไม่เล่นพนันไร้สาระค่ะ" รินรดาตอบเสียงแข็ง แต่หูสองข้างกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "และเรื่องเปลี่ยนแบบกะทันหันของคุณ... ฉันไม่อนุญาต" "อ้าว ทำไมล่ะคะ หรือว่าคุณ... 'กลัว' ว่าจะทำไม่ได้ตามที่ปากพูด?" ไอริณเหยียดยิ้ม แกล้งใช้นิ้วเรียวเขี่ยปกเสื้อช่างของอีกฝ่ายเบาๆ อย่างหยอกเย้า "ไหนว่าเก่งนักหนาไงคะ วิศวกรเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากมหา'ลัยดัง" รินรดากลั้นหายใจเมื่อปลายนิ้วเย็นเฉียบนั้นสัมผัสโดนผิวเนื้อใต้ร่มผ้า หัวใจเจ้ากรรมในอกเต้นรำทำเพลงผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด เธอยื่นมือออกไปคว้าข้อมือเรียวของไอริณไว้ทันควัน บีบกระชับเบาๆ เพื่อหยุดยั้งความซุกซนนั้น ดวงตาสองคู่ประสานกันแนบแน่น ท่ามกลางเสียงรอบข้างที่เงียบลงราวกับโลกหยุดหมุน "ฉันไม่ได้กลัวค่ะคุณไอริณ..." รินรดากระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าคมเข้มโน้มเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "แต่ฉันแค่รำคาญ... ความเป๊ะที่น่ารำคาญของคุณ ที่ไม่ว่าจะทำยังไง คุณก็ชอบเข้ามาปั่นป่วนในหัวฉันตลอดเวลาต่างหากล่ะ!" ไอริณชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อได้ยินคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนซึน ใบหน้าสวยร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ หัวใจเต้นแรงเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน ยังไม่ทันที่ไอริณจะได้หาคำพูดไหนมาสวนกลับ แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของรินรดาและการก้าวเข้ามาอย่างกะทันหันของใครบางคน ก็ทำให้บรรยากาศสีชมพูละลายหายไปในพริบตา "อุ๊ย! ฉันมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย หน้าแดงกันเชียวสองคนนี้?" เสียงหวานใสของมินตราดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามาใกล้ ทั้งไอริณและรินรดาต่างผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต ไอริณหันไปถลึงตาใส่เพื่อนสนิทที่ชอบโผล่มาถูกจังหวะนรกทุกที แต่มินตรากลับยักไหล่อย่างไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตหน้าจอแสดงอีเมลสำคัญให้รินรดาดู "พอดีมีข่าวดี... หรือข่าวร้ายก็ไม่รู้ค่ะคุณวิศวกร" มินตราหรี่ตามองทั้งสองคนสลับกัน "ท่านประธานบริษัทผู้ลงทุนโปรเจกต์นี้ บินตรงมาจากต่างประเทศกะทันหัน และตอนนี้... กำลังยืนรอตรวจไซต์งานอยู่ที่ประตูทางเข้าตึกแล้วค่ะ!" -------------------------------------------------- ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาใจฟูและร่วมเดินทางไปกับความป่วนชวนฟินของยัยตัวแสบกับวิศวกรสุดซึนนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!