คำเตือนจากคนใกล้ตัว

"ถ้าหล่อนยังมองยัยวิศوةหน้านิ่งนั่นด้วยสายตาแบบเมื่อกี้ ฉันคงต้องสั่งตัดแว่นขยายเพื่อส่องดูว่าสติปัญญาของเพื่อนรักมันปลิวหายไปกับสายลมตอนไหนแล้วล่ะค่ะ ไอริณ" เสียงหัวdbหัวเราะในลำคอของมินตราดังขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งที่ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีชาตัวเก่งอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคู่คมของเพื่อนสนิทหรี่มองไอริณด้วยรอยยิ้มรู้ทัน รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษความอยากรู้อยากเห็นไว้อย่างมิดชิด แต่มันกลับทำให้สถาปนิกสาวตัวแม่ถึงกับต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนอาการพิรุธ เหตุการณ์เมื่อครู่—วินาทีที่ร่างกายของเธอเกือบจะแนบชิดติดกับรินรดาบนโต๊ะทำงานตัวนั้น ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะกัน และปลายนิ้วที่ยังคงทิ้งความร้อนรุ่มไว้บนผิวเนื้อ—มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองจนแทบเสียสมาธิ โชคดีแค่ไหนที่มินตราเปิดประตูเข้ามาขัดจังหวะได้ทันท่วงที ไม่อย่างนั้น ไอริณก็ไม่กล้าจินตนาการเลยว่าเธอจะเผลอทำเรื่องบ้าบิ่นอะไรลงไปต่อหน้าร่างสูงผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยคนนั้น "พูดเพ้อเจ้ออะไรของแก มินตรา" ไอริณแกล้งตวัดสายตาไปมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือ ทำทีเป็นตรวจแบบแปลนโครงการรีโนเวทเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนที่กำลังแลลามขึ้นมาถึงใบหู "ฉันกับยัยนั่น... เราก็แค่กำลังถกเถียงกันเรื่องโครงสร้างรับน้ำหนักที่มันขัดกับดีไซน์ความโค้งของผนังต่างหากเล่า มันคืองาน มันคือความเป็นมืออาชีพ แกอย่าคิดอกุศลไปถึงไหน" "มืออาชีพเหรอคะ?" มินตราเลิกคิ้วสูงอย่างท้าทาย ขยับตัวเข้ามาใกล้แล้วใช้ศอกค้ำโต๊ะทำงาน "แล้วมืออาชีพที่ไหนเขากhหูแดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอแบบที่ฉันเห็นเมื่อกี้กันล่ะยะ ไอริณ... ยัยรินรดานั่นมีดีอะไรนักหนา หونسะกิดใจอะไรแกถึงได้ทำหน้าเหมือนคนกำลังเคลิ้มฝันตอนอยู่ใกล้เขาขนาดนั้น หืม?" คำถามจี้ใจดำนั้นทำเอาไอริณถึงกับสะดุ้งวาบ เธอนิ่งงงไปชั่วขณะ สมองประมวลผลคำพูดของเพื่อนสนิทอย่างรวดเร็ว ศัตรูตัวฉกาจ ผู้หญิงที่คอยแต่จะขัดขวางไอเดียสุดโต่งของเธอทุกย่างก้าว ยัยวิศวกรเครื่องกลหัวโบราณที่ยึดติดกับตัวเลขและฟิสิกส์... ไม่มีทางที่ผู้หญิงแบบนั้นจะเป็นคนที่เธอหวั่นไหวด้วยเด็ดขาด มันเป็นไปไม่ได้! "แกก็พูดเกินไป... ฉันแค่หงุดหงิดที่ต้องมาเถียงกับคนหัวแข็งต่างหากล่ะ" ไอริณเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความวุ่นวายใจด้วยการวางแท็บเล็ตกระแทกโต๊ะเสียงดัง "ไม่มีทางที่ฉันจะพิศวาสยัยนั่นหรอกน่า มินตรา แกก็รู้ว่าสเปกฉันคือผู้ชายอบอุ่น ไม่ใช่หุ่นยนต์เหล็กไหลที่วันๆ เอาแต่พูดเรื่องแรงเฉือนกับโมเมนต์ความตึง!" "ปากแข็ง..." มินตราหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเยาะ "ระวังตัวไว้เถอะค่ะคุณสถาปนิกคนเก่ง คนเรามักจะตกหลุมรักคนที่ตัวเองเหม็นขี้หน้ามากที่สุดเป็นรายแรกเสมอ และไอ้ท่าทางปฏิเสธหัวชนฝาแบบนี้น่ะ มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงชัดๆ" คำเตือนจากคนใกล้ตัวราวกับลูกศรที่พุ่งตรงปักกลางใจ ไอริณแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่เริ่มกัดกินความมั่นใจของเธอทีละน้อย "เพ้อเจ้อ! ฉันไม่มีวันเอาหัวใจตัวเองไปผูกไว้กับยัยนั่นเด็ดขาด วางใจได้เลยเพื่อนรัก" แต่มินตรากลับไม่ยอมเลิกราง่ายๆ หล่อนโน้มตัวเข้ามาใกล้กระซิบด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น "ฉันเตือนแกด้วยความหวังดีนะไอริณ... ยัยรินรดาไม่ใช่คนที่จะมาเล่นๆ ด้วยได้ ผู้หญิงคนนั้นมีกำแพงสูงลิบ และถ้าแกเผลอใจลงไปเล่นเกมนี้จริงๆ คนที่จะเจ็บจนกระอักเลือดไม่ใช่เขาหรอก... แต่จะเป็นแกนี่แหละที่จะโดนเขาเขี่ยทิ้งอย่างไร้เยื่อใย" ประโยคสุดท้ายของเพื่อนสนิททิ้งน้ำหนักลงบนความเงียบในห้องทำงาน ไอริณนิ่งงันไป ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก มันไม่ใช่ความกลัวอย่างที่มินตราคิด แต่มันคือความท้าทาย และความวูบโหวงในช่องท้องที่เธออธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ก่อนที่ไอริณจะทันได้โต้เถียงอะไรกลับไป เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ตามด้วยบานประตูที่ถูกเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกและกางเกงสแลคเข้ารูปปรากฏขึ้นตรงกรอบประตู รินรดากวาดสายตานิ่งเรียบมองมาที่พวกเธอทั้งสองคน ก่อนที่ดวงตาสีนิลคู่นั้นจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของไอริณ พร้อมกับน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางบรรยากาศชวนอึดอัด "ฉันหวังว่าการประชุมเรื่องแบบแปลนเฟสสองเมื่อกี้ จะไม่ได้ทำให้คุณสถาปนิกเข้าใจอะไรคลาดเคลื่อนไปนะคะ... เพราะถ้าคุณยังมัวแต่เสียเวลาเถียงกับเพื่อนเรื่องไร้สาระ โปรเจกต์นี้คงได้พังไม่เป็นท่าก่อนจะเริ่มลงเสาเข็มเสียอีก" สการ์เล็ตโรสขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนระอุคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ