กำแพงกั้นกลางใจ

“รูปนี้… คุณจะอธิบายว่ายังไงคะ คิน” เสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในตอนท้าย เธอยื่นสมาร์ทโฟนที่มีภาพถ่ายความละเอียดสูงวางลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหรูในห้องทำงานส่วนตัวของคิรากร แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้ใบหน้าของเธอที่ซีดเผือดอยู่แล้วดูไร้สีเลือดไปถนัดตา คิรากรชะงักมือที่กำลังเซ็นเอกสาร เขาวางปากกาหมึกซึมลงช้าๆ ก่อนจะกวาดสายตามองภาพบนหน้าจอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่มีอาการตกใจให้เห็นแม้แต่น้อย มันกลับนิ่งสนิท... นิ่งจนน่ากลัว “คุณเอามาจากไหน” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเย็นเยียบ ไม่ต่างจากอุณหภูมิในห้องที่ลดฮวบลงทันที “มันสำคัญด้วยหรือคะว่ามาจากไหน” รินรดาแค่นยิ้ม หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มคลอเบ้า “สำคัญที่ว่า... ผู้หญิงคนนั้นตายไปห้าปีแล้ว แต่ทำไมในรูปนี้... คุณถึงกำลังกอดเธอ เหมือนกับว่าทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน” คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับก้าวย่างเข้าหาเธอช้าๆ เขากดทับด้วยความรู้สึกบีบคั้นจนรินรดาเผลอก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องที่ประดับด้วยภาพงานศิลปะราคาแพง “ธุรกิจของเรากำลังไปได้สวย ริน” เขาเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน น้ำเสียงเริ่มกดดัน “โครงการ ‘Velvet Estate’ ต้องการภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบ อย่าเอาเรื่องไร้สาระพวกนี้มาปนกับงานที่ผมกำลังสร้างเพื่อ ‘เรา’” “เพื่อเรา?” รินรดาทวนคำ เสียงหัวเราะแผ่วหวิวหลุดออกมาจากลำคอ “คุณใช้คำว่า ‘เรา’ เพื่อกลบเกลื่อนความลับที่คุณซ่อนไว้ใต้พรมงั้นเหรอคะ คิน ที่คุณยอมร่วมทุนกับฉัน... ที่คุณยอมทำดีกับฉัน... จริงๆ แล้วคุณแค่ต้องการใช้ฉันเป็นสะพานข้ามไปหาผลประโยชน์จากหุ้นส่วนของพ่อฉัน หรือจริงๆ แล้วคุณแค่เหงาจนต้องหาตัวแทนของคนรักเก่ามาคั่นเวลา!” “หุบปากซะ!” คิรากรตวาดเสียงต่ำ เขาตบมือลงบนผนังข้างศีรษะของเธออย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางความตึงเครียด รินรดามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของชายหนุ่มที่เธอเคยคิดว่ารู้จักดีที่สุด ทว่าตอนนี้มันกลับมืดมิดเหมือนมหาสมุทรที่ไม่มีก้นบึ้ง กลิ่นน้ำหอมยาสูบเจือจางจางจากกายเขาทำให้เธอรู้สึกเวียนหัว ทั้งเสน่หาและรังเกียจผสมปนเปจนแยกไม่ออก “ฉันรู้ว่าคุณฉลาดพอที่จะไม่ทำลายธุรกิจของตัวเองด้วยอารมณ์ชั่ววูบ” คิรากรโน้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “เลิกขุดคุ้ยเรื่องที่ตายไปแล้ว แล้วกลับไปโฟกัสที่งานของคุณซะ ไม่อย่างนั้น... อย่าหาว่าผมไม่เตือน” “ถ้าธุรกิจนี้ต้องแลกกับการที่ฉันต้องอยู่อย่างคนโง่ที่ถูกหลอก...” รินรดาเงยหน้าสู้สายตา แม้ขอบตาจะร้อนผ่าว “ฉันก็ขอถอนตัว และฉันจะเปิดโปงความฉ้อฉลทั้งหมดที่คุณทำไว้กับที่ดินผืนนั้น ให้ตลาดหลักทรัพย์ได้รับรู้!” คิรากรนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าเรียบเฉยจะปรากฏรอยยิ้มมุมปากที่ดูอำมหิตอย่างที่สุด เขาใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางเธอขึ้นมา บีบเบาๆ แต่หนักแน่นราวกับจะหักให้แตกคามือ “คุณไม่มีทางทำแบบนั้น เพราะถ้าคุณล้ม ผมก็ล้ม แต่คุณ... รินรดา คุณน่ะล้มแรงกว่าผมหลายเท่า จำไม่ได้เหรอว่าครอบครัวคุณเหลืออะไรบ้างหลังจากที่ล้มละลาย?” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนมีดกรีดลงไปกลางใจ รินรดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างรุนแรง เธอผลักเขาออกสุดแรงเกิดก่อนจะคว้ากระเป๋าแบรนด์เนมใบหรูขึ้นมาถือไว้แน่น “ใช่... ฉันอาจจะไม่มีอะไรเหลือแล้ว แต่ฉันยังเหลือศักดิ์ศรีที่คอยเตือนว่าฉันไม่ควรเอาชีวิตไปฝากไว้กับคนอย่างคุณ!” เธอก้าวเดินออกจากห้องทำงานด้วยหัวใจที่แตกสลายทิ้งให้คิรากรยืนนิ่งอยู่ในความมืดสลัวเพียงลำพัง ทันทีที่ประตูห้องทำงานปิดลง เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกชื่อไว้ “จัดการรินรดาซะ อย่าให้เธอไปถึงที่ทำงานได้ทันการประชุมพรุ่งนี้” ขณะที่รินรดากำลังก้าวเท้าเข้าสู่ลิฟต์ตัวสุดท้ายของอาคาร เสียงข้อความเข้าจากหมายเลขที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นบนหน้าจอ เธอเปิดอ่านด้วยมือที่สั่นเทา มันคือภาพถ่ายชุดใหม่... ภาพของเธอกับคิรากรในคืนที่ ‘Velvet Night’ ซึ่งถูกตัดต่อจนดูเหมือนว่าเธอกำลังแอบส่งข้อมูลลับของบริษัทให้กับคู่แข่งทางธุรกิจ รินรดาสะดุดล้มลงกับพื้นลิฟต์ หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นข้อความต่อท้าย: *“ถ้าอยากให้รูปนี้ไม่ถึงมือนักข่าว... ก็จงกลับมาหาผมในคืนนี้ที่เดิม”* ประตูปิดลงพร้อมกับความมืดที่เข้าปกคลุม ทว่าเงาของใครบางคนที่ยืนรออยู่หน้าลิฟต์ที่ชั้นล่าง... กลับไม่ใช่คนขับรถของเธอ แต่เป็นชายชุดดำที่เธอจำได้แม่นว่าเคยเห็นยืนอยู่ข้างกายคนรักเก่าของเธอในรูปถ่ายใบนั้น! ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและเข้มข้นไปพร้อมกับรินรดาในบทนี้ด้วยนะคะ