รอยร้าวในสัญญา

“ใครคะ... ใครคือคนที่ส่งข่าวให้คุณ” น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาที่จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้ากลับวาวโรจน์ด้วยความระแวง เธอถอยกรูดจนแผ่นหลังปะทะกับขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหรูในห้องทำงานส่วนตัวของคิรากร กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อเฉพาะตัวของเขา—ที่ผสมผสานกลิ่นไม้อ่อนๆ กับความเยือกเย็นของมัสก์—บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างประหลาด คิรากรไม่ตอบในทันที เขาค่อยๆ วางแก้วคริสตัลที่มีวิสกี้สีอำพันลงบนโต๊ะ เสียงกระทบของแก้วกับพื้นผิวไม้ดังกังวานบาดหูในความเงียบงันที่แสนอึดอัด เขาขยับกายเข้าหาเธอช้าๆ ท่วงท่าองอาจราวกับพญาเสือที่ต้อนเหยื่อจนมุม แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นใบหน้าคมเข้มให้ดูมีมิติและน่าเกรงขามกว่าทุกครั้ง “คำถามนั้นสำคัญด้วยหรือคะริน” คิรากรกระซิบชิดใบหูของเธอ ความร้อนจากลมหายใจปะทะผิวแก้ม รินรดาขนลุกซู่ด้วยความรู้สึกที่แยกไม่ออกระหว่างความโกรธและแรงดึงดูดทางกายภาพที่ยังคงหลอกหลอน “สิ่งที่สำคัญกว่าคือ... คุณจะจัดการกับ ‘บริษัท’ ที่คุณรักนักหนาอย่างไร เมื่อมันถูกตีมูลค่าเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งบนกระดานหมากรุกของผม” รินรดาผลักอกแกร่งของเขาออกสุดแรง เธอพยายามรักษามาดบรรณาธิการสาวผู้เย่อหยิ่งไว้แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ “คุณพูดเรื่องอะไร คิน... อย่ามาเล่นเกมจิตวิทยาต่ำๆ กับฉันนะ” “ต่ำงั้นหรือคะ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มมีหยาดน้ำใสคลอหน่วย “ถ้าคุณอยากรู้ความจริงนัก ก็ลองเปิดลิ้นชักชั้นล่างสุดของโต๊ะทำงานคุณดูสิคะ... เอกสาร ‘ข้อตกลงลับ’ ที่คุณเซ็นชื่อทิ้งไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนหน้านั่นแหละ ที่จะบอกคุณว่าความซื่อสัตย์ที่คุณภาคภูมิใจนักหนา มันมีค่าเพียงเศษกระดาษในสายตาของหุ้นส่วนที่คุณไว้ใจที่สุด” คำพูดของเขาเป็นดั่งคมมีดที่กรีดลงบนความเชื่อมั่นของรินรดา หญิงสาวหมุนตัวกลับ พุ่งตรงไปยังห้องทำงานของเธอที่อยู่ถัดไปเพียงไม่กี่ก้าว ทิ้งให้คิรากรยืนมองแผ่นหลังสั่นเทานั้นด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ภายในห้องทำงานที่เงียบกริบ รินรดารีบดึงลิ้นชักชั้นล่างสุดออกอย่างร้อนรน นิ้วเรียวสั่นเทาหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลออกมา มือของเธอเย็นเฉียบขณะที่เปิดหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายดู ลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงักเมื่อเห็นลายเซ็นของตัวเองกำกับอยู่ใต้เงื่อนไขการโอนหุ้นและการเข้าซื้อกิจการโดยบริษัทนอมินีที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน ‘บริษัทของพ่อ... การสืบทอดนิตยสารที่เธอสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรง... ทุกอย่างกำลังถูกฮุบโดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยหรือ?’ เธอกวาดสายตาอ่านรายละเอียดด้วยความรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณ ในนั้นระบุชื่อผู้ที่ทำหน้าที่เป็น ‘ตัวประสานงาน’ และ ‘ผู้ให้ข้อมูลภายใน’... ชื่อที่ปรากฏอยู่ใต้ลายเซ็นนั้นทำให้มือของเธอสั่นจนเอกสารร่วงหล่นลงพื้น ‘พรรณนารี’... เลขาส่วนตัวที่เธอไว้ใจเหมือนน้องสาวแท้ๆ รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังนุ่ม แสงจันทร์จากบานหน้าต่างสาดส่องลงมาบนพื้นห้องเผยให้เห็นภาพความพ่ายแพ้ของหญิงสาวที่เคยหยิ่งผยอง เธอเพิ่งตระหนักได้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอไม่ได้แค่สู้กับคิรากร แต่เธอกำลังสู้กับคนที่เธอรักและไว้ใจที่สุด โดยมีคิรากรเป็นคนถือหมากคอยบงการอยู่เบื้องหลัง “เจ็บปวดใช่ไหมคะ?” เสียงทุ้มนุ่มนวลของคิรากรดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง เขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ แต่ในมือเขากลับถือซองจดหมายสีดำตราประทับสีแดงสดไว้ รินรดาเงยหน้าขึ้น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลอาบแก้ม “ทำไม... คุณทำแบบนี้ทำไมคิน เรา... เราผ่านอะไรกันมาตั้งเท่าไหร่” คิรากรเดินเข้ามาใกล้ เขาคุกเข่าลงข้างเก้าอี้ของเธอ มือหนาเอื้อมมาเช็ดน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่ได้มีความอ่อนโยนที่แท้จริง แต่มันคือความเย่อหยิ่งของผู้ชนะที่จงใจหยามเกียรติ “เพราะความรักมันไม่เคยพอสำหรับเกมนี้ค่ะรินรดา คุณสอนฉันเองไม่ใช่หรือคะว่า ในโลกของแฟชั่นและธุรกิจ... สิ่งที่สวยงามที่สุด มักจะซ่อนความเน่าเฟะไว้ลึกที่สุดเสมอ” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะโยนซองจดหมายสีดำลงบนตักของเธอ “เปิดดูสิคะ... สิ่งที่จะทำให้คุณตัดสินใจได้เสียที ว่าระหว่าง ‘ความแค้น’ กับ ‘ความรัก’ คุณจะเลือกทำลายสิ่งไหนก่อนกัน” รินรดาหยิบซองนั้นขึ้นมา หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ทันทีที่เธอเปิดซองออกมา สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เอกสารธุรกิจ แต่มันคือรูปถ่ายใบหนึ่ง... รูปถ่ายที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน และทำให้เธอรู้ว่าความลับที่คิรากรถือไว้นั้น ใหญ่หลวงเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการถึง มันคือรูปถ่ายของ ‘คนรักเก่า’ ที่ตายไปแล้วของเธอ... กำลังยืนกอดกับคิรากรอยู่ในที่ที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันเร้นรักของรินรดานะคะ ชฎาพรายไวน์แดงจะพาไปพบกับความลับที่เข้มข้นยิ่งกว่าในตอนหน้าค่ะ