คำสารภาพท่ามกลางความมืด

"คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร คิรากร ถึงได้มีสิทธิ์ตัดสินทุกอย่างในชีวิตฉันเพียงเพราะแค่คุณ 'อยาก' จะทำ" รินรดากระแทกแก้วคริสตัลบรรจุไวน์แดงรสเลิศลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนของบาร์ลับ 'Velvet Night' เสียงกระทบดังกังวานท่ามกลางดนตรีแจ๊สจังหวะเนิบช้าที่คลอเคล้าบรรยากาศสลัว เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่กรีดลึกราวกับจะเฉือนเขาให้เป็นชิ้นๆ ทว่าคิรากรกลับเพียงแค่นั่งไขว่ห้าง มือหนาหมุนแก้วบรั่นดีในมืออย่างใจเย็น แววตาคมกริบของเขาวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังหน้ากากที่เขาสวมใส่เป็นประจำ "ผมไม่ได้ตัดสินชีวิตคุณ ริน" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและทุ้มต่ำ มันเป็นโทนเสียงที่อันตรายที่สุดสำหรับเธอ "ผมแค่กำลังปกป้องสิ่งที่ผม... เริ่มรู้สึกว่ามันมีค่าเกินกว่าจะปล่อยให้ใครมาทำลาย" "รวมถึงตัวคุณด้วยหรือเปล่า?" รินรดาแค่นยิ้ม มุมปากของเธอสั่นระริก "ที่ว่าปกป้องน่ะ คือการที่คุณคอยบงการว่าฉันควรจะคบใคร เดินไปทางไหน หรือแม้แต่คืนนี้... จะต้องกลับไปที่ไหนกับใคร" คิรากรวางแก้วลงช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบก้าวข้ามพื้นที่ส่วนตัวเข้ามาจนลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้ากับผิวแก้มของเธอ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดผสมกับกลิ่นซิก้าร์จางๆ ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยมนตร์สะกด เธอไม่ได้ถอยหนี แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากทรวงอก "ถ้าผมไม่บงการ คุณก็คงปล่อยตัวปล่อยใจไปกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ได้หวังดีกับคุณจริงๆ" คิรากรกระซิบชิดใบหู ลมหายใจของเขาทำให้เธอขนลุกซู่ "โลกของไฮโซที่คุณพยายามเชิดหน้าชูตาอยู่ มันมีแต่ความจอมปลอม รินรดา คุณก็รู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ ว่าภายใต้ชุดเดรสราคาสูงลิ่วนั่น คุณกำลังซ่อนความเหงาไว้มากแค่ไหน" "อย่ามาทำเป็นรู้จักฉันดีนักเลย" เธอโต้กลับ ทว่าน้ำเสียงกลับแผ่วเบาและสั่นเครือ "คุณมันก็แค่คนที่ชอบควบคุมทุกอย่าง... แม้กระทั่งความรู้สึกของตัวเองก็ยังไม่กล้าเผชิญ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่สี่เหลี่ยมเล็กๆ ในมุมมืดของบาร์ แสงไฟสลัวสีส้มส้มสาดกระทบใบหน้าคมสันของคิรากร ทำให้เห็นแววตาที่เขาสื่อออกมา—มันไม่ได้มีแค่ความเจ้าชู้เงียบเหมือนทุกครั้ง แต่มันมีความโหยหา ความกลัว และอะไรบางอย่างที่หนักอึ้งกว่านั้น เขาเอื้อมมือไปไล้นิ้วเรียวไปตามลำคอระหงของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความร้อนแรงไปทั่วร่างรินรดาจนเธอต้องหลับตาลงเพื่อควบคุมสติ เธอเป็นบรรณาธิการนิตยสารแฟชั่นที่ใครต่อใครต่างยำเกรง แต่กับผู้ชายคนนี้ เธอกลับกลายเป็นเพียงผู้หญิงที่ไร้ทางสู้ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ "ถ้าผมสารภาพ... ว่าสิ่งที่ผมทำไปทั้งหมด มันไม่ใช่เพราะความอยากเอาชนะ แต่เป็นเพราะผมขาดคุณไม่ได้แม้แต่คืนเดียว คุณจะยังยืนกรานที่จะเกลียดผมแบบนี้อยู่ไหม?" คิรากรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจังที่สุดเท่าที่เขาเคยพูดมา รินรดาลืมตาขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา ในนั้นมีความสับสนและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้ความหยิ่งผยอง เธอรู้ดีว่าหากตอบตกลงหรือแสดงความอ่อนแอออกไป เส้นกั้นบางๆ ที่รักษาความสัมพันธ์แบบ 'ศัตรูที่น่าหลงใหล' นี้จะพังทลายลง และเธอก็ไม่อาจย้อนกลับไปเป็นผู้หญิงคนเดิมได้อีก "คิรากร... คุณกำลังเล่นกับไฟ" เธอพึมพำ ความลังเลฉายชัดอยู่ในแววตา "เราทั้งคู่ต่างก็รู้ว่าจุดจบของเรื่องนี้มันสวยงามไม่ได้" "ถ้ามันจะมอดไหม้ไปพร้อมกัน ผมก็ไม่สน" เขาประทับจูบลงบนกลีบปากของเธออย่างรวดเร็วและหนักแน่น มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลชวนฝัน แต่มันคือจูบที่เปี่ยมไปด้วยการเรียกร้องและการตัดสินใจ รินรดาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนที่ความอดทนสุดท้ายจะขาดผึง เธอตวัดแขนโอบรอบคอเขา ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมเข้าหากันราวกับแม่เหล็กที่รอคอยแรงดึงดูดนี้มาเนิ่นนาน ขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปถึงจุดที่ยากจะหักห้ามใจ เสียงเคาะประตูห้องวีไอพีด้านหลังบาร์ก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายที่ไม่มีใครอยากให้ปรากฏตัวในเวลานี้ "คุณคินครับ... คุณผู้หญิงฝากข้อความมาถึงคุณรินรดา เธอทราบแล้วว่าคืนนี้คุณอยู่กับใคร" คิรากรผละออกมาอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความเคร่งขรึมในทันที รินรดาหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินชื่อนั้น—แม่ของคิรากร ผู้หญิงที่เคยทำลายครอบครัวของเธอจนย่อยยับ "เขารู้ได้ยังไง?" รินรดากระซิบถาม มือของเธอกำชายเสื้อสูทของเขาแน่น คิรากรหันไปมองประตูด้วยแววตาเย็นเยียบ ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่ทำให้เธอใจหายวาบ "เพราะคนใกล้ตัวคุณที่สุด... คือคนที่ส่งข่าวให้เธอตั้งแต่วินาทีที่คุณก้าวเข้ามาที่นี่แล้ว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์ที่เปราะบางของทั้งคู่มาจนถึงจุดนี้ ขอบคุณมากนะคะ