บทลงโทษแสนหวาน

เสียงดนตรีแจ๊สจังหวะหน่วงหนักในบาร์ 'Velvet Night' ราวกับจะเต้นเร้าไปตามจังหวะชีพจรที่กำลังเต้นรัวอยู่ในอกของรินรดา ร่างสูงสง่าในชุดเดรสผ้าไหมสีไวน์แดงของคิรากรก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ ลมหายใจอุ่นจัดที่กรุ่นด้วยกลิ่นอายของวิสกี้ราคาแพงปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอทันทีที่เขาคว้าข้อมือเรียวไว้ได้ “โลกธุรกิจไม่มีคำว่าโกหก... งั้นโลกของ ‘เรา’ ล่ะคะ คุณคิน” รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะสั่นไหวกับนัยน์ตาคมกริบที่จ้องลึกราวกับจะแผดเผาเธอให้มอดไหม้ “คุณกำลังจะบอกว่า ที่ผ่านมาทั้งหมดคือกลยุทธ์งั้นเหรอคะ” คิรากรไม่ตอบในทันที เขาค่อยๆ เลื่อนฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านเล็กน้อยตามแบบฉบับนักธุรกิจที่ผ่านงานหนักมาโอบรัดรอบเอวคอดกิ่วของเธอ บังคับให้ร่างของรินรดาแนบชิดไปกับแผงอกแกร่งจนแทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน “คนฉลาดอย่างริน น่าจะรู้ดีที่สุดว่า การจะครอบครอง ‘เพชร’ สักเม็ด เราไม่จำเป็นต้องใช้วิธีพูดความจริงเสมอไปหรอก” เขาออกแรงดึงเธอให้ก้าวตามไปทางห้องพักส่วนตัวที่อยู่ลึกเข้าไปในโซนวีไอพี รินรดาพยายามขืนตัวแต่ทว่าแรงของบุรุษเพศที่เหนือกว่าทำให้เธอกลายเป็นเพียงลูกแมวในกรงเล็บพยัคฆ์ กลิ่นน้ำหอมเบอร์กามอตผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขามันช่างเย้ายวนจนน่าโมโห เมื่อประตูกระจกบานหรูถูกปิดลงพร้อมเสียงล็อกที่ดังสะท้อนก้อง คิรากรก็ดันรินรดาเข้าไปชิดขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือของเขาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะอย่างง่ายดาย “คุณมันปีศาจ คิน” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธปนความหวามไหว “ใช่... ปีศาจที่พร้อมจะลงโทษเด็กดื้อที่ชอบทำตัวเหนือกว่า” คิรากรโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนใส เขาแกล้งเป่าลมหายใจร้อนผ่าวรดซอกคอหอมกรุ่นจนเธอต้องหลับตาลงด้วยความวาบหวาม นิ้วเรียวของเขาเลื่อนลงมาปลดกระดุมเม็ดบนสุดของเดรสตัวสวยช้าๆ ทุกสัมผัสของเขาเปรียบเสมือนการจารึกความเป็นเจ้าของลงบนผิวพรรณของเธอ รินรดาพยายามจะพูดปฏิเสธ แต่เมื่อริมฝีปากร้อนจัดของเขาบดขยี้ลงมาด้วยความโหยหาและรุนแรง คำพูดเหล่านั้นก็กลายเป็นเพียงเสียงครางเครือในลำคอ นี่ไม่ใช่แค่การจูบ แต่มันคือการแลกเปลี่ยนคำสัญญาที่ไร้คำพูด เขาเรียกร้อง สั่งการ และตักตวงทุกอย่างจากเธอ รินรดาที่เคยเชื่อมั่นในอำนาจของตัวเอง บัดนี้กลับรู้สึกราวกับภูเขาน้ำแข็งที่กำลังละลายภายใต้ความร้อนแรงของเขา “มองตาผมสิ ริน” เขาผละออกเพียงเล็กน้อย ให้เธอได้สบกับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความปรารถนาจนปิดไม่มิด “บอกผมซิ ว่าคุณไม่ได้ต้องการให้ผมเป็นคนจัดการคุณในคืนนี้” มือของเขาไล้ไปตามเส้นโค้งเว้าของแผ่นหลังภายใต้ชุดผ้าไหม รินรดาหอบหายใจถี่ เธอเกลียดที่ตัวเองเผลอไผลไปกับสัมผัสของเขา เกลียดที่รู้ดีว่าไม่ว่าเขาจะร้ายกาจเพียงใด เธอก็พร้อมจะจมดิ่งลงไปในกับดักนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า “คุณมัน... คนเห็นแก่ตัว” เธอพึมพำ แต่ทว่าเรียวแขนกลับตวัดโอบรอบลำคอแกร่งแน่นขึ้น เป็นสัญญาณยอมจำนนที่ไร้เสียง คิรากรเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เขายกตัวเธอขึ้นให้นั่งบนขอบโต๊ะ จัดการกับอาภรณ์ที่ขวางกั้นความสัมพันธ์ให้หลุดพ้นไปทีละชิ้น ท่ามกลางบรรยากาศห้องที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคนและความมืดมิดภายนอกที่ดูเหมือนจะล้อไปกับไฟราคะที่กำลังลุกโชนอยู่ภายใน “บทลงโทษที่แสนหวานเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก” เขาขู่ด้วยเสียงแหบพร่า ก่อนจะเริ่มการรุกรานที่เร่าร้อนและรุนแรงกว่าเดิม ในจังหวะที่เธอกำลังจะจมหายไปในห้วงแห่งความลุ่มหลงนั้นเอง มือถือบนโต๊ะที่วางอยู่ข้างตัวเธอก็สั่นสะท้อนดังครืดคราดขึ้นมา หน้าจอสว่างวาบเผยให้เห็นข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้างจนแทบลืมหายใจ *‘ข่าวใหญ่: อดีตประธานบริษัทรินรดาถูกพบตัวในสภาพสาหัสที่โกดังร้าง ยืนยันแล้วว่าเป็นฝีมือของคนใกล้ตัว’* คิรากรชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นเยียบ “ดูเหมือนว่าคืนนี้เราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญ หรือบางที... อาจจะเป็น ‘จุดจบ’ ของใครบางคนที่เราต่างก็รู้จักดี” ชฎาพรายไวน์แดงขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้นะคะ