ความเหงาในคฤหาสน์

“ถ้าคุณคิดว่าการเงียบหายไปจะทำให้ฉันลืมรอยจูบที่ทิ้งไว้ได้ คุณกำลังดูถูกรสนิยมของฉันเกินไปหน่อยนะคะ คิรากร” รินรดาวางแก้วไวน์คริสตัลลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังเคร้ง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีจากกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพใบหน้าอันเรียบเฉยของตัวเอง ในคฤหาสน์ที่กว้างใหญ่จนน่าใจหาย ความเงียบงันมักทำหน้าที่เป็นเพื่อนสนิทที่น่ารังเกียจที่สุด รินรดากระชับเสื้อคลุมผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มแน่นขึ้น กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายคนนั้นยังคงฝังลึกอยู่ในเส้นใยผ้า ราวกับเขายังคงโอบกอดเธอไว้จากเบื้องหลัง สามวันแล้วที่เขาหายไป... สามวันเต็มที่ ‘Velvet Night’ กลายเป็นเพียงสถานที่ที่เธอไม่อยากเหยียบย่างเข้าไป เพราะที่นั่นไม่มีเงาของชายหนุ่มผู้ชอบบงการคนนั้นอยู่ รินรดาเดินไปทรุดตัวลงบนโซฟาหนังแท้กลางโถงรับแขก ความว่างเปล่าของคฤหาสน์หลังนี้เปรียบเสมือนกรงทองที่เธอเคยภูมิใจ แต่วันนี้มันกลับกลายเป็นคุกที่ขังหัวใจของเธอเอาไว้กับความทรงจำ ช่วงเวลาที่ห่างกันไม่ได้ทำให้ความโกรธเคืองจางหาย แต่มันกลับทำให้ความโหยหาที่พยายามกดทับไว้เริ่มเผยเขี้ยวเล็บออกมา กัดกินหัวใจจนอยู่ไม่สุข ‘เธอคิดถึงเขาใช่ไหม รินรดา?’ เสียงในหัวถามย้ำ “เปล่าหรอก” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงหวานนั้นแหบพร่า “ฉันแค่... เกลียดการที่ต้องรอคอยอะไรโดยที่รู้ว่ามันอาจไม่มีวันมาถึง” ในอีกด้านหนึ่งของเมือง คิรากรกำลังยืนอยู่หน้าบาร์ที่ปิดไฟมืดสนิท กลิ่นอายของวิสกี้ราคาแพงและควันบุหรี่จางๆ ในอากาศทำให้เขารู้สึกสงบกว่าความเงียบในที่พักส่วนตัว เขาหมุนแหวนเงินที่นิ้วนางเล่นพลางจ้องมองไปยังโทรศัพท์ที่วางนิ่งสนิทบนเคาน์เตอร์ เขาเป็นคนเลือกที่จะถอยห่างออกมาเอง เพื่อทบทวนว่า ‘รินรดา’ คือเกมที่เขาสนุกด้วย หรือคือความลุ่มหลงที่เขากำลังจะสูญเสียการควบคุมไปตลอดกาล การเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ระดับหมื่นล้านไม่ได้ช่วยอะไรเลย เมื่อเขาพบว่าตัวเองกำลัง ‘เป็นโรคขาดรินรดาไม่ได้’ ในทุกๆ สิบห้านาที เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขที่จำได้ขึ้นใจ นิ้วโป้งลังเลอยู่บนหน้าจอสัมผัส หากเขากดโทรไป นั่นหมายถึงการยอมรับว่าเขาพ่ายแพ้ให้กับเสน่ห์อันเย่อหยิ่งนั่นอย่างหมดรูป แต่หากเขาปล่อยไป... เขาอาจจะเสียเธอให้กับความเงียบงันและระยะทางที่เขาสร้างขึ้นเอง คิรากรตัดสินใจวางโทรศัพท์ลง แล้วเดินตรงไปที่ห้องทำงานลับหลังบาร์ เขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงสดออกมาข้างในนั้นคือเข็มกลัดเพชรรูปชฎาที่เขาเคยเห็นเธอมองด้วยสายตาหลงใหลในงานประมูลเมื่อเดือนก่อน เขากำลังจะมอบมันให้เธอ... เป็นรางวัลสำหรับความดื้อรั้น หรือจะเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดเธอไว้กับเขาตลอดกาลกันแน่ เวลาตีสอง... ความเหงาในคฤหาสน์ของรินรดากลายเป็นสิ่งที่เกินทน เธอตัดสินใจคว้ากุญแจรถ สวมรองเท้าส้นสูงและลิปสติกสีแดงก่ำดุจไวน์เลิศรสที่เขามักจะเอ่ยชม เธอต้องไปที่นั่น... ไปดูว่าเขายังคงใช้ชีวิตอย่างสุขสบายโดยไม่มีเธออยู่จริงหรือไม่ เสียงเครื่องยนต์สปอร์ตคาร์คำรามท่ามกลางความเงียบของค่ำคืน รินรดาขับรถมุ่งตรงสู่ Velvet Night ด้วยความเร็วที่สวนทางกับความสั่นไหวในหัวใจ เมื่อมาถึง หน้าร้านปิดไฟสนิท แต่เธอกลับเห็นแสงไฟสีส้มสลัวลอดออกมาจากช่องว่างของประตูหลังร้าน หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก รินรดาผลักประตูเข้าไป กลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายคนนั้นปะทะเข้ากับโสตประสาททันที “คิน?” เธอเรียกชื่อเขาท่ามกลางความมืด ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเงาร่างหนึ่งที่ขยับไหวอยู่ใกล้ๆ บาร์ ก่อนที่แสงไฟจากไฟแช็กจะสว่างวาบขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าคมคายของคิรากรที่กำลังคาบบุหรี่ไว้ในปาก ดวงตาคู่คมของเขามองตรงมาที่เธอราวกับนักล่าที่เฝ้ารอเหยื่อเดินเข้ามาติดกับด้วยตัวเอง “มาหาฉัน... หรือมาหาเรื่องกันแน่คะ รินรดา?” เขาเอ่ยถาม เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทเธออย่างรุนแรง รินรดาไม่ตอบ เธอเดินตรงเข้าไปหาเขาด้วยความมั่นใจที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด มือเรียวบางคว้าปกเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น “ฉันมาเพื่อบอกว่า... อย่าคิดจะหายไปแบบนี้อีก ถ้าคุณไม่พร้อมจะรับผิดชอบสิ่งที่ทิ้งเอาไว้ในใจฉัน” คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเซ็กซี่จนเธอต้องกลั้นหายใจ เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างแก้มของเธอ ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ถ้าอย่างนั้นก็อย่าเพิ่งรีบกลับเลยนะคะ เพราะคนที่เฝ้าดูเราอยู่ตอนนี้... ดูท่าจะไม่อยากให้เราจบเรื่องนี้แบบเรียบง่ายนัก” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังร้าน พร้อมกับเสียงขึ้นลำกล้องปืนที่ทำให้ความเงียบของค่ำคืนพังทลายลงในชั่วพริบตา! ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นไหวและคมความรู้สึกไปพร้อมกับรินรดาในตอนนี้ด้วยนะคะ ชฎาพรายไวน์แดง