ปกป้องเธอด้วยชีวิต

“อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้กระสุนมันฝังลึกไปกว่าเดิม” เสียงทุ้มต่ำของคิรากรที่ดังขึ้นข้างหูรินรดานั้นสั่นพร่า ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจสั่งการที่เธอจำต้องยอมจำนนในทันที กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นน้ำหอมเบอร์กามอตจางๆ จากกายแกร่งที่ตอนนี้กำลังโอบกอดเธอไว้แน่นกลางเงามืดของตรอกแคบหลังบาร์ลับ รินรดาตัวสั่นเทา ดวงตาสีเข้มของเธอเบิกกว้าง พยายามเพ่งมองผ่านความมืดไปยังบาดแผลที่ต้นแขนของเขา ซึ่งตอนนี้ชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับกำลังถูกย้อมด้วยสีแดงฉานจนเกือบดำ “คิน... คุณทำบ้าอะไรลงไป ทำไมต้องเอาตัวมาขวาง!” “เพราะถ้าคนที่จะต้องเจ็บไม่ใช่ผม ก็ต้องเป็นคุณ” เขาแค่นยิ้ม มุมปากที่มีคราบเลือดซึมออกมาเล็กน้อยกระตุกขึ้นเป็นเชิงเยาะเย้ยโชคชะตา “คุณลืมไปแล้วหรือไงริน... ว่าผู้หญิงของคิรากร ไม่ควรมีมลทินแม้แต่รอยขีดข่วน” มือเรียวบางของรินรดาสั่นระริกขณะพยายามกดผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดลงบนบาดแผลของเขา ความเย็นเยียบของอากาศยามค่ำคืนกับความร้อนผ่าวจากเลือดที่ไหลทะลักทำให้เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ “หยุดพูดจาอวดดีสักทีได้ไหม คุณกำลังจะตาย... แล้วคนที่คุณปกป้องมันก็แค่ผู้หญิงเห็นแก่ตัวคนหนึ่งที่คุณยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ารักหรือแค่อยากเอาชนะ!” คิรากรหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะกระชากร่างบางเข้ามาแนบชิดจนหัวใจของทั้งสองเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน แม้ในวินาทีที่ความตายเฉียดกราย นัยน์ตาคมกริบของเขากลับยังคงพราวระยับด้วยแรงปรารถนาที่ซ่อนลึก “ถ้าผมตาย... คุณจะเป็นคนเดียวที่ได้สิทธิ์ครอบครองทุกอย่างของผม ทั้งทรัพย์สิน ความลับ และ... ความรักที่ผมไม่เคยให้ใคร” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธที่เขาเสี่ยงชีวิต ทั้งหวาดหวั่นกับการรุกเร้าทางอารมณ์ที่ยังคงมีอยู่แม้ในยามวิกฤต เธอรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากชายผู้มั่งคั่งและเย็นชา คิรากรกำลังเปลือยเปล่าหัวใจให้เธอเห็นอย่างหมดเปลือก “คุณมันบ้า... คิน... คุณมันบ้าที่สุด” “ใช่ ผมบ้า... บ้าที่ยอมให้ผู้หญิงอย่างคุณเข้ามามีอิทธิพลเหนือลมหายใจของตัวเอง” เขาเชยคางมนขึ้น สบตากับเธอด้วยสายตาที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้น “จำไว้ริน... ไม่ว่าคืนนี้จะจบลงยังไง ต่อให้ผมต้องจมกองเลือดตรงนี้ คุณต้องหนีไป ขึ้นรถคันนั้นซะ แล้วอย่าหันกลับมามองจนกว่าจะถึงที่ปลอดภัย” “ฉันไม่ทิ้งคุณ” เธอประกาศกร้าว น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินอาบแก้ม “ถ้านี่คือเกมที่พวกนั้นวางไว้เพื่อฆ่าคุณ งั้นเราก็มาดูกันว่าความตายจะพรากเราจากกันได้ง่ายแค่ไหน” ทว่าก่อนที่คิรากรจะทันได้โต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ไล่ล่าพวกเขาก็หยุดลงที่หัวมุมตรอก ลำแสงจากไฟฉายกราดส่องเข้ามายังจุดที่พวกเขาซ่อนตัว รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก คิรากรกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ปืนในมืออีกข้างที่เหลืออยู่ถูกเล็งไปในทิศทางของศัตรูอย่างแม่นยำ เขากระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหูเธอ “ริน... ฟังผมนะ... ถ้าผมล้มลง สิ่งที่คุณต้องทำคืออย่ากลัว... ให้หยิบสร้อยข้อมือในกระเป๋าเสื้อสูทของผม... ในนั้นมีกุญแจเซฟนิรภัย... มันคือสิ่งเดียวที่จะคุ้มครองคุณไปตลอดชีวิต ไม่ว่าผมจะยังอยู่หรือตายไปแล้วก็ตาม” รินรดาเบิกตากว้าง “กุญแจอะไร? คุณพูดเรื่องอะไรของ...!” ยังไม่ทันขาดคำ เสียงปืนนัดแรกก็แผดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ! คิรากรผลักร่างบางออกไปด้านข้างด้วยแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ พร้อมกับหันตัวรับกระสุนที่พุ่งเข้าใส่หมายจะปลิดชีพเขาโดยตรง ร่างสูงใหญ่ซวนเซล้มลงกระแทกพื้น ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุมชั่วขณะ รินรดารีบพุ่งเข้าไปประคองร่างที่โชกไปด้วยเลือดของเขา พลางกรีดร้องด้วยความตระหนก แต่ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะเรียกสติกลับมา สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มหนึ่งที่ก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังกลุ่มชายฉกรรจ์ที่เพิ่งเดินจากไป นั่นไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็นใบหน้าที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ใบหน้าที่เธอไว้ใจที่สุดในชีวิตที่กำลังยืนมองภาพความพินาศของคิรากรด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ไม่... ไม่จริง...” รินรดาครางออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้าน มือของเธอที่กำสร้อยข้อมือของคิรากรไว้แน่นเริ่มสั่นแรงขึ้นเมื่อเข้าใจแล้วว่า ‘กับดัก’ ครั้งนี้ ไม่ได้ถูกวางโดยศัตรูหน้าไหน... แต่เป็นคนใกล้ตัวที่วางแผนมานานนับปี คนที่เธอรักที่สุด... คือคนที่กำลังจะฆ่าคิรากรด้วยน้ำมือของตัวเอง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและรักลึกซึ้งไปกับรินรดาและคิรากรในบทนี้ด้วยกันนะคะ ชฎาพรายไวน์แดงหวังว่านักอ่านทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้พวกเขาในตอนต่อไปด้วยค่ะ