พายุลูกใหญ่

"ถ้าคุณคิดว่าการทำลายชื่อเสียงของนิตยสารจะทำให้ฉันยอมสยบแทบเท้าคุณได้ล่ะก็... คุณกำลังประเมินรินรดาต่ำเกินไปค่ะ" รินรดาวางแก้วไวน์คริสตัลลงบนโต๊ะหินอ่อนด้วยจังหวะที่นิ่งสนิท แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ แต่แววตาที่เธอมองไปยังชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเข้มตรงหน้ากลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ในมือของเธอคือเอกสารสัญญาปลอมที่ถูกส่งมาวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานที่ Velvet Night ราวกับคำขู่ที่ไร้ความละอาย ชายคนนั้นแค่นหัวเราะ เสียงห้าวต่ำฟังดูน่ารังเกียจพอๆ กับกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่อบอวลอยู่ในห้องรับรองส่วนตัวของคิรากร "ผมไม่ได้มาเพื่อต่อรองนิตยสารเล่มนั้นหรอกครับคุณรินรดา ผมมาเพื่อเตือนว่า... สิ่งที่คิรากรหวงแหนที่สุด กำลังจะกลายเป็นซากปรักหักพังภายในคืนนี้" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอลุกขึ้นยืน ความสูงในชุดเดรสผ้าไหมสีแดงเพลิงขับให้เธอดูราวกับนางพญาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า "คินไม่ใช่คนที่จะให้ใครมาขู่ได้ง่ายๆ และฉัน... ก็ไม่ใช่จุดอ่อนที่ใครจะมาเล่นงานได้ตามใจชอบ" "งั้นเหรอครับ?" ชายคนนั้นเหยียดยิ้มก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กดทับบรรยากาศให้หนักอึ้ง รินรดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหมายจะต่อสายหาคิรากร แต่นิ้วของเธอกลับชะงักเมื่อเห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ—มันเป็นรูปถ่ายของเธอเองในอิริยาบถที่เป็นส่วนตัวที่สุดภายในห้องพักของเขา มันไม่ใช่การถ่ายระยะไกล แต่มันคือมุมภาพที่ถ่ายจาก 'ภายใน' ห้อง ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามไขสันหลัง เธอไม่ได้กลัวอันตราย แต่มันคือการหยามเกียรติที่คิรากรหวงแหน เธอรีบเก็บข้าวของก่อนจะก้าวออกจากบาร์ลับด้วยความเร็วสูง ทว่าในจังหวะที่ก้าวผ่านลานจอดรถที่มืดสลัว แสงไฟหน้าของรถคันหนึ่งก็สาดเข้าตาเธออย่างจังจนต้องยกมือขึ้นป้อง รถเก๋งสีดำทะมึนคันนั้นจอดนิ่งสนิท ก่อนที่ประตูจะเปิดออก กลิ่นควันบุหรี่จางๆ ลอยมาปะทะจมูก รินรดากระชับกระเป๋าถือแน่น ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่าเส้นทางด้านหลังกลับถูกดักไว้ด้วยชายฉกรรจ์อีกสองคน "คุณคิรากรบอกให้ผมดูแลคุณรินรดาให้ดี... แต่ดูเหมือนเขาจะลืมไปว่า ในโลกของธุรกิจ ความเมตตาคือความอ่อนแอที่สุด" เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของศัตรูธุรกิจ แต่มันคือเสียงของ 'สมุนมือขวา' ที่คิรากรไว้ใจที่สุด รินรดาเบิกตากว้าง ความตกใจพุ่งทะลุขีดจำกัด "คุณทำแบบนี้ทำไม... ทรยศเขาเพื่ออะไร!" ชายคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางทำให้ใบหน้าของเขาดูบิดเบี้ยว "เงิน... และอิสรภาพไงครับ คิรากรมันเป็นเจ้านายที่จู้จี้เกินไป ส่วนคุณรินรดา... คือเหยื่อชั้นดีที่จะทำให้มันยอมคายอำนาจทั้งหมดออกมา" เขากระชากแขนของเธอจนร่างบางเซถลาไปปะทะกับตัวรถ ความเจ็บปวดแล่นผ่านหัวไหล่ แต่สิ่งที่เจ็บปวดกว่าคือการรับรู้ว่ากำแพงที่คิรากรสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเธอกำลังถูกพังทลายจากคนในวงใน "ถ้าคุณแตะต้องตัวฉันแม้แต่นิดเดียว คินจะไม่มีวันปล่อยคุณไว้แน่!" รินรดาตวาดเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง "ผมรู้ครับ... เพราะฉะนั้นผมเลยต้องทำให้มันเห็นว่า การสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดไป มันทรมานแค่ไหน" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดสายไปที่เบอร์ของคิรากร รินรดาเห็นชื่อที่โชว์บนหน้าจอแล้วใจกระตุกวูบ เสียงปลายสายรับทันทีด้วยน้ำเสียงดุดันและร้อนรน "ฉันบอกให้แกพาเธอไปส่งที่เพนต์เฮาส์! เกิดอะไรขึ้น!" ชายคนนั้นหันหน้าจอมาให้รินรดาดู รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนริมฝีปาก "หัวหน้าครับ... ดูเหมือนผมจะทำอะไรที่น่าสนุกกว่าการไปส่งคุณรินรดานะครับ" รินรดาร้องกรีดสุดเสียงเมื่อชายคนนั้นกระชากเธอเข้าหาตัวรถก่อนจะกดร่างเธอไว้แน่นกับฝากระโปรงรถที่ร้อนระอุ ในขณะที่ปลายสายของคิรากรยังคงตะโกนสั่งการด้วยความคลั่งแค้น แต่เสียงนั้นกลับค่อยๆ ห่างออกไป เมื่อมีเสียงปืนดังสนั่นขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ตามมาด้วยความโกลาหลของเสียงเบรกจากรถยนต์ที่พุ่งเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างรุนแรง ประตูรถฝั่งตรงข้ามเปิดออก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคิรากรที่ก้าวลงมาด้วยสายตาประดุจปีศาจที่หลุดออกมาจากนรก แต่ทว่า... สิ่งที่ทำให้รินรดาต้องหัวใจหยุดเต้นไม่ใช่การปรากฏตัวของเขา แต่มันคือจุดสีแดงที่เล็งตรงไปยังหน้าอกของคิรากรจากมุมมืดของดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้าม! "คิน! ระวัง!" รินรดาตะโกนสุดเสียงพร้อมกับสะบัดตัวหลุดจากพันธนาการเพื่อจะวิ่งเข้าไปหาเขา แต่ทว่าเสียงปืนนัดที่สองก็ดังสนั่นขึ้นเสียก่อน... พร้อมกับร่างของคิรากรที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นต่อหน้าต่อตาเธอ ชฎาพรายไวน์แดงหวังว่านักอ่านที่แสนน่ารักทุกท่านจะเอาใจช่วยรินรดาและคิรากรให้ผ่านพ้นคืนนี้ไปได้นะคะ!