การเจรจาครั้งสุดท้าย

“คุณต้องการทำลายชีวิตฉัน หรือต้องการทำลายหัวใจตัวเองกันแน่คะ คิน?” เสียงของรินรดาดังกังวานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ 'Velvet Night' กลิ่นอายของวิสกี้ราคาแพงผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศทำให้บรรยากาศดูหนักอึ้ง เธอไม่ได้มองหน้าเขา หากแต่จดจ้องไปที่แก้วคริสตัลในมือที่สั่นไหวเล็กน้อย กระโปรงผ้าไหมซาตินเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มขับเน้นเรียวขาที่ยืนหยัดอย่างมั่นคง แม้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งนั้น หัวใจเธอกำลังสั่นสะท้าน คิรากรไม่ตอบในทันที เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจับจ้องทุกอณูบนใบหน้าของเธอ เขากำลังวิเคราะห์... ไม่ใช่ในฐานะคู่ธุรกิจ แต่ในฐานะผู้ชายที่เคยครอบครองทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างของเธอ “คำถามนี้น่าสนใจดีนะครับ ริน” เขาเว้นจังหวะ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทคนฟังได้อย่างประหลาด “คนอย่างผมไม่เคยทำลายอะไรที่ไม่ได้เป็นเจ้าของ แต่ปัญหาก็คือ... ผมอาจจะเผลอทำลายสิ่งที่ผมหวงแหนที่สุดไปโดยไม่รู้ตัว” “หวงแหนงั้นหรือคะ?” รินรดาแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความขมขื่น “คุณใช้คำนั้นกับคนที่คุณเขี่ยทิ้งเหมือนของเล่นเก่าตอนที่ครอบครัวฉันล้มละลายหรือเปล่า? คุณคิน... ในวันที่ฉันไม่มีอะไรเหลือ แม้แต่บ้านที่เคยอยู่ คุณกลับเป็นคนเดียวที่ยืนมองฉันจากที่สูง แล้วหัวเราะเยาะด้วยการยื่นข้อเสนอสกปรกนั่นให้” คิรากรลุกขึ้นช้าๆ เขาเดินเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่คุ้นเคย มันกระตุ้นความทรงจำในคืนที่เขาร้อนแรงจนแทบมอดไหม้ แต่ในวันนี้ มันกลับกลายเป็นกำแพงที่ขวางกั้นความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ เขาใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางเธอขึ้นให้สบตา “คุณคิดว่าผมทำแบบนั้นเพราะสะใจเหรอ?” เสียงของเขาแผ่วพร่าลง ความเย็นชาในดวงตาเริ่มร้าวราน “คุณไม่เคยรู้อะไรเลย รินรดา... เรื่องบริษัทของคุณ เรื่องพ่อของคุณ และเรื่องที่ผมพยายามปกป้องคุณจาก 'ฉลาม' ตัวจริงในแวดวงที่พ่อคุณไปพัวพันไว้” รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดกึก “คุณกำลังจะบอกว่าเรื่องทั้งหมด... เรื่องการยึดบริษัท มันคือการปกป้อง?” “ถ้าผมไม่ทำตอนนั้น ทุกอย่างจะตกไปอยู่ในมือของคนที่พร้อมจะขายคุณให้เป็นสินค้าประมูลในบาร์เถื่อนแห่งหนึ่ง” คิรากรกระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นจัดของเขารดรินผิวแก้ม เธอรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัวแรง “ผมยอมให้คุณเกลียดผม ดีกว่าให้คุณไปอยู่ในนรกที่ผมเอื้อมมือไปไม่ถึง” รินรดาผลักอกเขาออกเบาๆ แม้ในใจจะโหยหาความอบอุ่นนั้นแทบขาดใจ เธอถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับโต๊ะทำงาน แสงไฟจากภายนอกที่ส่องผ่านกระจกสีเข้ามาตกกระทบใบหน้าของเธอ ทำให้เห็นความลังเลในดวงตาคู่สวย “ถ้าคุณทำเพื่อปกป้อง แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงทำกับฉันเหมือนไม่มีตัวตนในหลายๆ ครั้ง?” เธอถาม เสียงสั่นเครือ “ทำไมต้องใช้ความใคร่เป็นเครื่องต่อรอง แทนที่จะพูดออกมาตรงๆ?” “เพราะในโลกของไฮโซที่เน่าเฟะใบนี้ ถ้าผมแสดงความอ่อนแอออกมาเพียงนิดเดียว คนที่จะตายคือคุณ ริน” เขาก้าวเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน “ผมสร้างกำแพงรอบตัวคุณด้วยความเย็นชา เพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของ 'คิรากร' คือผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้” มือของเขาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยแรงปรารถนาเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความโหยหาที่กัดกินใจ รินรดารู้สึกเหมือนกำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้นมาเนิ่นนานกำลังพังทลายลงทีละน้อย “เรากำลังทำอะไรกันอยู่คะ?” เธอพึมพำ “เรากำลังทำลายตัวเองหรือกำลังเริ่มใหม่?” “เรากำลังเดินลงเหวด้วยกันครับ” คิรากรตอบ ก่อนจะก้มลงประทับจูบที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน มันเป็นจูบที่สั่นคลอนหัวใจเธอมากกว่าการสัมผัสที่เร่าร้อนครั้งไหนๆ ขณะที่ความเงียบกำลังทำหน้าที่แทนคำสารภาพรักที่ยังพูดไม่จบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน บานประตูไม้แกะสลักถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ทั้งสองผละออกจากกันทันที ร่างสูงโปร่งของ 'คุณชยุต' นักลงทุนผู้ทรงอิทธิพลที่หายหน้าไปนานก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้น ในมือเขามีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีน้ำหนัก “หยุดการเจรจาจอมปลอมนั่นไว้แค่นี้เถอะคิน... เพราะวันนี้ฉันเอา 'หลักฐาน' ชิ้นสุดท้ายมาให้คุณรินรดาดู ว่าผู้ชายที่เธอกำลังจะให้อภัย แท้จริงแล้วเป็นคนสั่งเก็บพ่อของเธอเองเมื่อสามปีก่อน!” รินรดาเบิกตากว้าง หันไปมองคิรากรที่ใบหน้าถอดสีในทันที ความไว้วางใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นพังทลายลงในพริบตาเดียว ขอบพระคุณนักอ่านที่แสนน่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างรินรดากันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ