ตามล่าหาหัวใจ

“ถ้าคุณคิดว่าการหนีไปให้พ้นจากสายตาผม จะทำให้คุณหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ได้ คุณกำลังคิดผิดอย่างมหันต์ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยแทรกผ่านม่านควันจางๆ ของคลับแจ๊สใต้ดินในย่านที่ห่างไกลจากความศิวิไลซ์ของย่านธุรกิจใจกลางกรุง รินรดาสะดุ้งเฮือก มือเรียวที่กำลังถือแก้วมาร์ตินี่สั่นไหวจนของเหลวสีใสกระฉอกเปื้อนปลายนิ้ว เธอไม่ได้หันกลับไปมองทันที แต่ใช้จังหวะที่หัวใจเต้นรัวเป็นตัวนำทาง สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความเย่อหยิ่งอันเป็นเกราะคุ้มกันสุดท้ายกลับคืนมา รินรดาค่อยๆ วางแก้วลงบนเคาน์เตอร์บาร์ไม้เก่าคร่ำคร่า กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของคิรากรที่แทรกซึมผ่านกลิ่นอายความอับชื้นของสถานที่แห่งนี้มันชัดเจนเสียจนเธอไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป “คุณมาทำอะไรที่นี่... คิน” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าแววตาที่สะท้อนผ่านกระจกหลังบาร์กลับวูบไหว “ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนระดับคุณควรจะมาเหยียบ” คิรากรก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับแผ่นหลังของเธอน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดที่ดูขัดกับสภาพแวดล้อมเสื่อมโทรมนี้ก้มลงกระซิบข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นจัดทำเอาขนอ่อนที่ต้นคอของเธอตั้งชัน “ที่ไหนที่มีคุณ... ที่นั่นก็คือโลกของผม ริน” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามเบี่ยงตัวหลบสัมผัสที่จงใจลากผ่านช่วงเอว “อย่าทำเป็นเล่นละครรักใคร่ในที่แบบนี้เลยค่ะ มันน่าขำสิ้นดี คุณต้องการอะไร? ทรัพย์สินที่เหลือของครอบครัวฉัน? หรือแค่ต้องการเห็นฉันสิ้นท่าในวันที่ไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน?” คิรากรไม่ได้ตอบในทันที เขาดึงเก้าอี้ข้างๆ เธอออกมาแล้วทรุดตัวลงนั่ง ก่อนจะหันไปสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์ด้วยท่าทีที่ดูเป็นธรรมชาติราวกับเขาเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้มานับสิบปี ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ดูโรยราลงไปบ้าง แต่ก็ยังคงความงามสง่าแบบฉบับบรรณาธิการนิตยสารแฟชั่นเบอร์หนึ่งเอาไว้ไม่เสื่อมคลาย “ผมแค่ต้องการคำตอบ” เขาพูดพลางหมุนแก้วในมือ “ทำไมต้องวิ่งหนี? คุณกลัวที่จะเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่ผมมอบให้ หรือกลัวว่าลึกลงไปในใจ คุณเองก็โหยหาสิ่งนี้เหมือนกัน?” “ความรู้สึก?” รินรดาทวนคำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสมเพช “คุณเรียกสิ่งที่ทำกับฉันว่าความรู้สึกเหรอคะคิน? มันคือการควบคุมต่างหาก คุณเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็นกรงขังทองคำสำหรับฉัน และตอนนี้... คุณก็ตามล่าฉันราวกับเหยื่อที่หลุดจากบ่วง” “ถ้าผมล่าคุณจริงๆ คุณคิดว่าคุณจะมานั่งดื่มมาร์ตินี่อยู่ที่นี่ได้นานถึงสองชั่วโมงโดยที่ผมไม่รู้ตัวหรือไง” คิรากรเลิกคิ้วมองอย่างเย้ยหยัน “ผมปล่อยให้คุณวิ่งจนเหนื่อย เพื่อให้คุณรู้ว่าไม่ว่าคุณจะก้าวไปทางไหน สุดท้ายปลายทางก็มีแต่ผมที่รออยู่เสมอ” คำพูดนั้นจี้จุดที่เปราะบางที่สุดในใจของเธอ รินรดาเม้มปากแน่น ความแข็งแกร่งที่เธอพยายามสร้างขึ้นพังทลายลงในชั่วพริบตา คิรากรไม่ใช่แค่ผู้ชายที่หลงใหลในเรือนร่างของเธอ แต่เขาคือคนเดียวที่เข้าใจถึงรากเหง้าของความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์ของผู้หญิงเก่งที่โลกภายนอกรู้จัก คิรากรเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ทว่าหนักแน่นด้วยพลังอำนาจ “ไปกับผมเถอะริน ที่นี่มันไม่มีอะไรสำหรับคุณหรอก นอกจากความล้มเหลวที่ค่อยๆ กัดกินตัวคุณไปทีละน้อย” “ไม่!” รินรดาสะบัดมือออก แต่แรงบีบที่มั่นคงของเขากลับตรึงเธอไว้ “ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาของคุณที่นึกจะหยิบไปวางตรงไหนก็ได้ ฉันเลือกทางของฉันเอง แม้ทางนั้นจะขรุขระแค่ไหนก็ตาม” “แม้ทางนั้นจะทำให้คุณต้องยอมแลกทุกอย่าง?” คิรากรจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ “แม้กระทั่งศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่?” ในจังหวะที่ความเงียบเข้าปกคลุมบทสนทนา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนหลายคนก็ดังแว่วเข้ามาจากทางเข้าคลับ คิรากรเปลี่ยนสีหน้าจากความเคร่งขรึมเป็นความระแวดระวังในเสี้ยววินาที เขากระชากข้อมือรินรดาให้ลุกขึ้นยืนแล้วพาเธอเบี่ยงหลบไปทางประตูหลังที่มืดสนิท “เกิดอะไรขึ้น?” รินรดากระซิบถาม หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวล “มีคนตามคุณมาตั้งแต่วันแรกที่ออกจากโรงแรม” คิรากรดึงเธอแนบชิดกำแพงเย็นเฉียบ กลิ่นกายของเขาที่ปนกับกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ทำให้เธอยิ่งรู้สึกบีบคั้น “ริน... บอกผมมาตามตรง คุณไปทำอะไรไว้หรือเปล่า?” ยังไม่ทันที่รินรดาจะเอ่ยปากตอบ แสงไฟฉายสว่างวาบจากกลุ่มชายฉกรรจ์ชุดดำที่กรูเข้ามาภายในคลับก็สาดส่องไปทั่วบริเวณ คิรากรคว้ามือรินรดาไว้แน่นก่อนจะออกแรงวิ่งฝ่าความมืดออกไปสู่ตรอกด้านหลัง ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นประตูออกมา ทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่ทางออกที่ว่างเปล่า แต่เป็นรถลีมูซีนสีดำสนิทที่จอดขวางอยู่ และคนที่ก้าวลงมาจากรถคือบุคคลที่รินรดาไม่อยากพบหน้ามากที่สุดในชีวิต—ชายวัยกลางคนที่มีแววตาอำมหิตและเป็นคนที่เธอยังติดค้างหนี้ก้อนใหญ่ที่ไม่มีวันชดใช้หมด “เจอตัวจนได้นะ รินรดา” เสียงแหบพร่าของผู้มาเยือนดังก้องในความมืด “คิดว่าหนีเจ้าหนุ่มนี่พ้น แล้วจะรอดจากฉันไปได้งั้นเหรอ?” รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เมื่อคิรากรที่ยืนเคียงข้างเธอตัดสินใจก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่เขาไม่เคยเผยให้เธอเห็นมาก่อน “ผิดแล้วครับ” คิรากรเอ่ยเสียงเรียบพลางปลดกระดุมสูทออก “คุณต่างหากที่กำลังเดินเข้ามาหาความตายในถิ่นของผม” คิรากรล้วงมือเข้าไปในเสื้อสูทและหยิบวัตถุโลหะสีเย็นวาวออกมา รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นมันชัดเจนในความมืด แสงจันทร์สลัวสะท้อนกับลำกล้องปืนที่ถูกปรับขึ้นลำอย่างเชี่ยวชาญ—คิรากรไม่ใช่แค่นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์... เขาคือใครกันแน่? ชฎาพรายไวน์แดงขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางกับรินรดาในคืนที่แสงไฟริบหรี่ลงทุกทีนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ