กรงขังสีทอง

“หยุดสั่นเสียที รินรดา… ถ้าเธอจะกลัวขนาดนี้ ก็ควรจะจำไว้ว่าอย่าริอ่านเดินเข้ามาในกรงของคนอื่นโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ” เสียงทุ้มต่ำของคิรากรดังก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นดาดฟ้าของ ‘Velvet Night’ แผ่นหลังกว้างของเขาบดบังแสงไฟสลัวจากเมืองหลวงด้านนอก รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ลมหายใจของเธอติดขัดราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบเค้นไว้จนแน่นหน้าอก เมื่อครู่… ในขณะที่เธอพยายามจะเฟ้นหาความจริงเกี่ยวกับ 'ปีศาจ' ที่เขาเอ่ยถึง คิรากรกลับต้อนเธอเข้ามุมห้องด้วยความเร็วที่เหนือชั้น ราวกับเสือที่กำลังหยอกล้อกับเหยื่อก่อนจะตะปบให้สิ้นฤทธิ์ “ฉันไม่ได้กลัวคุณ” รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่หลังแผ่นหลังจะสั่นระริก “แค่คิดว่าสิ่งที่อยู่ในหัวคุณ… มันไม่สมควรเป็นความลับที่คนระดับคุณต้องเก็บไว้คนเดียว” คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแฝงไปด้วยความสมเพชปนเอ็นดู เขาขยับกายเข้าใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวเขา นิ้วเรียวยาวของเขาลากผ่านกรอบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นด้วยเจตจำนงในการครอบครอง “อยากรู้จริงหรือริน?” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “ความลับของผมมันอันตรายเกินกว่าที่บรรณาธิการนิตยสารสวยๆ อย่างคุณจะรับมือไหว… มันไม่ใช่เรื่องของแฟชั่น หรือการสังสรรค์ในบาร์หรูที่เธอคุ้นเคย มันคือความแค้นที่กัดกินหัวใจคนคนหนึ่งมานับสิบปี” รินรดาเบือนหน้าหนี ทว่ามือของเขากลับตรึงคางเธอไว้ให้สบตา “ถ้ามันทำร้ายคุณ… ฉันก็ไม่ควรปล่อยให้คุณอยู่กับมันลำพัง” คำพูดนั้นหลุดออกไปจากปากของเธอเองโดยไม่ทันยั้งคิด… มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ความโกรธเคืองที่เคยมีต่อเขาเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวงแหนอย่างน่าประหลาดใจ ยิ่งเห็นคิรากรดูแตกสลายและโดดเดี่ยวมากเท่าไหร่ เธอกลับยิ่งรู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมเล็กๆ ทิ่มแทงในอกเมื่อจินตนาการว่าใครสักคนอื่นจะเข้ามาแทนที่เธอในพื้นที่ที่เขาเปิดเผยความอ่อนแอให้เห็นเช่นนี้ คิรากรชะงักไป ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริง “เธอหวงฉันงั้นเหรอ?” “อย่าหลงตัวเอง” รินรดาผลักอกเขาเบาๆ ทว่าเขากลับรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวจนแนบชิด “ฉันแค่ไม่อยากเห็นใครสักคนต้องพังพินาศเพราะอีโก้ของตัวเอง” “ปากแข็ง…” เขาพึมพำ ก่อนจะโน้มตัวลงมาประทับจูบที่ร้อนแรงและเรียกร้อง รสจูบนั้นไม่มีความละมุนละไมเหมือนครั้งก่อน แต่มันคือการประกาศอาณาเขต เป็นกรงขังที่เขาสร้างขึ้นเพื่อกันไม่ให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอ และเพื่อไม่ให้เธอหนีไปจากวงโคจรของเขาอีก รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอพยายามจะผลักไสแต่กลับพบว่าอ้อมแขนของเขานั้นอบอุ่นและปลอดภัยอย่างประหลาด ความหวงที่ซ่อนเร้นปะทุขึ้นเมื่อเธอนึกถึงผู้หญิงหลายคนที่รายล้อมเขาในบาร์แห่งนี้ ความริษยาแล่นริ้วขึ้นมาจนเธอเผลอจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของชายหนุ่ม “คุณเป็นของฉัน…” เธอเผลอหลุดปากออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่า คิรากรผละออกเล็กน้อย ดวงตาของเขาฉายแวววาวโรจน์ด้วยความพึงพอใจ “พูดใหม่อีกครั้งสิ ริน… บอกให้ฉันได้ยินชัดๆ ว่าคืนนี้ ในกรงขังสีทองแห่งนี้ เธอเป็นของใคร” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม รินรดากำลังจะอ้าปากตอบ แต่ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ราวกับฟ้าผ่ากลางใจ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* “คุณคิรากรคะ… แขกคนสำคัญจากตระกูลวรโชติมาถึงแล้วค่ะ เธอรอพบคุณอยู่ที่ห้องรับรองวีไอพี” เสียงหวานเย็นของเลขาสาวหน้าห้องทำให้คิรากรชะงัก รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระชากกลับสู่ความเป็นจริง ความหวงแหนที่เพิ่งปะทุเมื่อครู่กลายเป็นก้อนความขมขื่นที่จุกอยู่ในลำคอ เมื่อเห็นคิรากรยอมปล่อยมือจากเธอและจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ด้วยท่าทางเย็นชาเหมือนเดิม “ไปซะ ริน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “นี่คือโลกของผม… โลกที่มีไว้สำหรับธุรกิจ ไม่ใช่ที่สำหรับความรู้สึกที่เธอเพิ่งเอ่ยออกมา” รินรดามองดูแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกทิ้งให้อยู่ในกรงขังที่ไร้กุญแจ ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะเดินออกจากห้องนั้น สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นซองจดหมายสีดำที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา บนหน้าซองมีตราประทับสีแดงฉานที่ไม่คุ้นตา และชื่อที่จ่าหน้าซองนั้น… ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบจนแข็งทื่อ เพราะชื่อบนซองนั้น ไม่ใช่ชื่อของคิรากร แต่เป็นชื่อของแม่เธอที่เสียชีวิตไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน… และรอยประทับบนซองนั้น คือสัญลักษณ์ของตระกูลที่เธอเกลียดชังที่สุด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับความรักที่แสนเร่าร้อนและซ่อนเงื่อนในครั้งนี้ด้วยกันนะคะ