คืนแรกที่ไร้ชื่อ

"คุณยังจำวิธีเล่นเกมกับผมได้แม่นเหมือนเดิมเลยนะ ริน... ไม่สิ ต้องเรียกว่าบรรณาธิการคนเก่งแห่งรันเวย์" คิรากรขยับกายเข้าหาจนแผ่นหลังของรินรดาปะทะกับผนังเย็นเฉียบของทางเดินหลังบาร์ Velvet Night กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อหรูของเขาผสมกับกลิ่นจางๆ ของวิสกี้มอลต์ชั้นดีที่อบอวลอยู่รอบตัว สร้างแรงดึงดูดที่น่าสะพรึงกลัวจนหัวใจของเธอเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ รินรดาเชิดหน้าขึ้น สายตาที่เคยดูแคลนใครต่อใครกลับไหวระริกเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด "อย่ามาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้น คิน... เกมของเรามันจบลงตั้งแต่ห้าปีก่อนแล้ว" "จบงั้นเหรอ?" เขาเลิกคิ้วข้างหนึ่ง มือหนาข้างหนึ่งยันกำแพงกักขังเธอไว้ในวงแขน ในขณะที่นิ้วเรียวยาวอีกข้างค่อยๆ ไล้ไปตามกรอบหน้าของเธออย่างถือวิสาสะ "ผมว่าเราเพิ่งจะเริ่มบทนำของคืนนี้กันเท่านั้นเองนะ ดูสายตาคุณสิ... มันกำลังฟ้องว่าคุณไม่ได้ลืม 'รสชาติ' ของวันเก่าๆ หรอก จริงไหม?" รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความเย่อหยิ่งของเธอกำลังถูกเขากะเทาะออกด้วยความปรารถนาที่ฝังลึก เธอเกลียดเขา เกลียดที่เขายังมีอิทธิพลต่อร่างกายเธอได้เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส แต่ในขณะเดียวกัน กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของของเขาก็ทำให้จิตใต้สำนึกของเธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง "ออกไปจากชีวิตฉัน คิน... ปล่อย" "ถ้าผมปล่อย... แล้วใครจะดูแลความปรารถนาที่ค้างคาของคุณล่ะ ริน?" คิรากรไม่รอคำตอบ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างใบหู ก่อนจะกดจูบหนักๆ ลงที่ต้นคอระหง รินรดาสะท้านเฮือก มือที่พยายามผลักไสเปลี่ยนเป็นขยุ้มเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขาไว้แน่น กลิ่นอายของผู้ชายที่เต็มไปด้วยอำนาจและความเย่อหยิ่งทำให้เธอกลายเป็นคนไร้ทางสู้ในทันที ภายในห้องชุดส่วนตัวเหนือชั้นลอยของบาร์ แสงไฟสลัวสีอำพันสะท้อนให้เห็นร่างสองร่างที่เบียดเสียดกันอย่างเร่าร้อน รินรดาถูกผลักลงบนเตียงกว้างที่ปูด้วยผ้าไหมเนื้อละเอียด คิรากรไม่ได้รีบร้อน เขาปรนเปรอเธอด้วยจูบที่ทั้งดุดันและอ่อนหวาน ราวกับต้องการตอกย้ำให้เธอจดจำว่าใครคือเจ้าของนิทราของเธอในคืนนี้ "คุณมันปีศาจ..." เธอพึมพำเมื่อเขายอมผละออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อให้เธอได้หายใจ "ผมเป็นปีศาจที่ทำให้คุณลืมโลกภายนอกได้ไงล่ะ" เขาตอบพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ ก่อนจะเริ่มไล่ต้อนเธอด้วยสัมผัสที่หนักหน่วงและจาบจ้วงขึ้นตามลำดับ ความเงียบในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบกระเส่าและเสียงครางแผ่วๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากสีสดของรินรดา ทุกสัมผัสของคิรากรคือการสำรวจและยึดครอง เขารู้ดีว่าจุดไหนที่ทำให้เธอแทบคลั่ง และเขาก็ใช้มันเป็นอาวุธอย่างไม่มีความปรานี รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมลงในมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง ยิ่งขัดขืนเธอก็ยิ่งถูกความปรารถนาซัดสาดเข้าใส่จนตั้งตัวไม่ติด "คิน... พอ... อย่า..." "อย่าหยุดงั้นเหรอ? ได้สิ ผมตามใจคุณเสมอ" เขาหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ ก่อนจะเร่งจังหวะที่ทำให้โลกของเธอพร่าเลือนไปชั่วขณะ ท่ามกลางแสงไฟวูบไหวและการสัมผัสที่ร้อนแรง ความสัมพันธ์ข้ามคืนที่ดูเหมือนจะไร้ชื่อและไร้ความผูกพันนี้ กลับกัดกินหัวใจของคนทั้งคู่ลึกลงไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากยอมรับว่า... เกมนี้อาจจะไม่มีผู้ชนะตั้งแต่แรก ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์ที่เขาสร้างขึ้น เสียงข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างเตียงก็ดังขึ้นแทรกความเงียบงัน... หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นชื่อของผู้ส่งที่ทำเอาเลือดในกายของเธอเย็นเฉียบจนเกือบหยุดไหล 'ถึงไหนแล้วริน? คืนนี้... พ่อรอคำตอบเรื่องการขายหุ้นบริษัทที่เหลืออยู่นะ' รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อบิดาที่ล้มละลายไปแล้วปรากฏอยู่บนหน้าจอ ในขณะที่คิรากรหยุดการเคลื่อนไหวชั่วขณะ สายตาคมกริบของเขามองผ่านไหล่เธอไปเห็นชื่อนั้น และสิ่งที่เขากระซิบข้างหูเธอนั้นคือสิ่งที่ทำลายทลายความหวังสุดท้ายของเธอลงจนสิ้น "คุณคงไม่รู้สินะ... ว่าหุ้นส่วนใหญ่ที่คุณกำลังจะขาย เพื่อกู้หน้าให้พ่อคุณน่ะ... ตอนนี้มันอยู่ในมือผมหมดแล้วตั้งแต่วันที่คุณก้าวเข้ามาที่บาร์นี้" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับรินรดานะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นไม่เป็นจังหวะค่ะ