เกมไล่จับ

“คุณคิน... เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วนะคะ” รินรดากระซิบ เสียงสั่นพร่าด้วยความตระหนกที่พุ่งขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ มือที่เคยโอบรัดเอวคอดกิ่วของคิรากรชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะกระชับมันให้แน่นขึ้นจนร่างบางแทบจะฝังไปกับแผงอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อเฉพาะตัวของเขา—ที่หอมเย็นเยือกเหมือนป่าสนยามค่ำคืน—อบอวลอยู่รอบกายเธอจนน่าเวียนหัว คิรากรไม่ได้ถอยห่าง แต่เขากลับโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคมสันแตะเข้าที่ข้างขมับของเธออย่างอุกอาจ “แล้วยังไงคะ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูราบเรียบ ทว่าสั่นประสาทคนฟังจนแทบสิ้นสติ “กฎข้อไหนใน ‘Velvet Night’ ที่บอกว่าความลับต้องมีแค่เราสองคน?” รินรดาขืนตัวออกพลางปัดมือเขาให้พ้นจากเอว สีหน้าของเธอยังคงเชิดหยิ่งแม้ในยามที่หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองรัวศึก เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับดวงตาคมปลาบดุจเหยี่ยวของเขาที่กำลังจ้องมองเธอด้วยความบันเทิงใจ บรรยากาศภายในห้องวีไอพีสุดหรูของบาร์ลับแห่งนี้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกด้วยกระจกกันเสียงชั้นดี ทว่ารินรดารู้ดีว่านอกประตูบานนั้น มีสายตาของใครต่อใครในแวดวงเซเลบกำลังเฝ้าจับจ้อง “กฎข้อที่ฉันเพิ่งตั้งขึ้นเมื่อกี้ค่ะ... ว่าเราต้องหยุดเล่นเกมบ้าๆ นี่เสียที” รินรดาแค่นยิ้มพลางจัดเดรสผ้าไหมราคาแพงให้เข้าที่ ความพยายามในการตีตัวออกห่างของเธอชัดเจนเสียจนคิรากรหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เขาขยับตัวก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว รินรดาจำต้องถอยหลังจนแผ่นหลังสัมผัสกับผนังเย็นเฉียบ เธอติดกับดักเขาอีกแล้ว “ริน... คุณรู้อยู่เต็มอกว่าคนอย่างคิรากรไม่เคยปล่อยให้เหยื่อที่เข้าตาหลุดมือไปง่ายๆ โดยเฉพาะเมื่อเหยื่อตัวนั้นมีสายตาดื้อรั้นแบบคุณ” เขาโน้มตัวลงมา กักขังเธอไว้ด้วยท่อนแขนทั้งสองข้างที่ยันผนังไว้ “คุณพยายามวิ่งหนี แต่ทิศทางที่คุณเลือก มันก็พาวนกลับมาที่เดิมเสมอ” “ฉันไม่ใช่เหยื่อ และคุณก็ไม่ใช่คนล่า” รินรดาเชิดคางขึ้น แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย “อย่าลืมสิคะว่าในโลกธุรกิจ คุณกับฉันก็แค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญต้องโคจรมาเจอกันในงานแฟชั่นโชว์สัปดาห์หน้า” คิรากรเลิกคิ้วข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ใจคนมองสั่นไหว เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด แต่กลับเอื้อมมือไปคว้าสร้อยคอเพชรเส้นหรูที่คอระหงของเธอ นิ้วหัวแม่มือลากไล้ผ่านผิวเนียนละเอียดช้าๆ ราวกับกำลังสำรวจอาณาเขตที่เขาหมายตาไว้ รินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นความหวามไหวที่เธอพยายามข่มไว้อย่างสุดความสามารถ “งั้นเรามาพนันกันไหมล่ะครับ” เสียงกระซิบของเขาชิดใบหู “ถ้าในงานแฟชั่นโชว์วันนั้น คุณยังมองมาที่ผมด้วยสายตาแบบนี้... ผมจะถือว่าคุณยอมรับคำเชิญชวนของผมอย่างเป็นทางการ” “คำเชิญชวนอะไรคะ?” รินรดาแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ทั้งที่แก้มเนียนเริ่มขึ้นสีระเรื่อ “คำเชิญชวนที่จะทำให้คุณไม่ต้องแบกรับภาระบริษัทของครอบครัวไว้คนเดียวไงล่ะ... ผมรู้ว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่ รินรดา” คำพูดนั้นเหมือนเข็มแหลมทิ่มแทงเข้ากลางใจ รินรดาชะงักไป ความมั่นใจที่เคยมีดูเหมือนจะสั่นคลอน เธอพยายามรักษาท่าทีนิ่งสงบเอาไว้ แต่คิรากรกลับมองทะลุผ่านหน้ากากแห่งความเย่อหยิ่งของเธอได้หมดสิ้น “คุณมันปีศาจ” เธอพึมพำ “ผมก็แค่ผู้ชายที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร” เขาตอบรับพลางขยับตัวออกห่าง ปล่อยให้เธอเป็นอิสระจากวงแขนที่กักขัง “แล้วผมก็ต้องการให้คุณ... กลับมาหาผมโดยไม่ต้องมีเหตุผลอื่นใด นอกจากความต้องการของคุณเอง” รินรดารีบผลักตัวออกจากรัศมีของเขา เดินตรงไปที่ประตูด้วยฝีเท้าที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าเมื่อมือเอื้อมถึงลูกบิดประตู หัวใจเธอกลับหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อเสียงของคิรากรดังตามหลังมาอีกครั้ง “อ้อ... เกือบลืมไป คนที่คุณกังวลว่าเขาจะเห็นเราน่ะ เขาอยู่หลังประตูบานนั้นตั้งนานแล้วนะครับ” รินรดาชะงักค้าง มือที่จับลูกบิดสั่นสะท้าน เธอค่อยๆ หมุนเปิดประตูออกช้าๆ แสงไฟวับวาวจากภายในบาร์สาดเข้ามากระทบสายตา และร่างที่ยืนรออยู่ตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงักลงตรงนั้น ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นคู่ปรับตลอดกาลในวงการนิตยสารที่จ้องจะเหยียบซ้ำเธอให้จมดิน กับชายหนุ่มอีกคนที่เธอเพิ่งตัดความสัมพันธ์ไปเมื่อสัปดาห์ก่อน—ชายหนุ่มที่เป็นกุญแจสำคัญในแผนการฟื้นฟูบริษัทของเธอ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนในค่ำคืนนี้กับชฎาพรายไวน์แดงนะคะ