สัมผัสที่โหยหา

“คุณคิดจะทำอะไรของคุณคิน? ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” เสียงของรินรดาขาดห้วงไปทันทีที่แผ่นหลังบอบบางกระแทกเข้ากับบานประตูไม้โอ๊คหนาหนักภายในห้องทำงานส่วนตัวของคิรากร กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นหนังแท้ผสมความเย็นเยียบของมินต์และอำพัน—โอบล้อมรอบตัวเธอราวกับกำแพงที่ไม่มีวันทะลุผ่านไปได้ คิรากรไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยันมือทั้งสองข้างไว้ข้างใบหูของหญิงสาว กักขังเธอไว้ในวงแขนแข็งแรง สายตาคู่คมที่เคยสุขุมราวนักล่ากลับฉายแวววาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความกระหาย “คุณเกือบตาย... ริน” เสียงทุ้มต่ำพึมพำชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาทำเอาขนอ่อนที่ต้นคอเธอตั้งชัน “และสิ่งที่ผมเกลียดที่สุด คือการเห็นของรักของผมไปเสี่ยงอยู่ในที่ที่ผมเอื้อมมือไปไม่ถึง” “ของรัก?” รินรดาแค่นหัวเราะ ทั้งที่หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “ฉันไม่ใช่สมบัติที่คุณจะมาตีตราจองได้ตามใจชอบ คิน เราตกลงกันแล้วว่านี่มันคือเกมธุรกิจ ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ฉันต้องเอาชีวิตไปทิ้งไว้กับคุณ!” คิรากรก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งสันแทบสัมผัสกับพวงแก้มเนียนใส เขาไม่ได้รุกรานด้วยพละกำลัง แต่เขารุกรานด้วย 'ความเงียบ' ที่กดดันจนอากาศในห้องดูจะเบาบางลง รินรดารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในอกของชายหนุ่มที่ทาบลงมาใกล้กันมากพอจะสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับเธอ “ธุรกิจงั้นหรือ?” เขาเว้นจังหวะ นิ้วชี้เรียวยาวไล้ผ่านกรอบหน้าเธอแผ่วเบา ก่อนจะหยุดลงที่ริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อยด้วยความประหม่า “ถ้ามันคือธุรกิจ... แล้วทำไมทุกครั้งที่ผมมองคุณ ผมถึงไม่ได้มองหาผลกำไร แต่ผมกลับมองหาแค่ทางที่จะทำให้คุณยอมสยบอยู่ใต้ร่างของผมเพียงคนเดียว” รินรดาเม้มปากแน่น เธอพยายามจะผลักอกเขาออกแต่ทว่าแผงอกเขากลับแกร่งดั่งหินผา ความเย็นชาที่เธอพยายามสร้างขึ้นเป็นเกราะป้องกันกำลังพังทลายลงทีละน้อย เมื่อปลายนิ้วของเขาลากไล้ลงมาตามลำคอระหง ปลุกเร้าสัมผัสที่ซ่อนลึกในความทรงจำ “อย่า... อย่าทำแบบนี้” เสียงของเธอสั่นพร่า แม้คำพูดจะปฏิเสธ แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการแอ่นอกรับสัมผัสจากมือหนาที่เริ่มปลดกระดุมเสื้อสูทของเธออย่างใจเย็น คิรากรไม่ได้ฟังคำทัดทาน เขากลับกดริมฝีปากลงบนซอกคอหอมกรุ่น สัมผัสนั้นไม่ได้เร่งเร้า แต่หนักแน่นและครอบครอง รินรดาหลับตาพริ้ม สติสัมปชัญญะที่เคยยึดมั่นว่าเขาคือศัตรูที่ต้องเอาชนะค่อยๆ หลอมละลายกลายเป็นความโหยหาที่เธอเองก็ปฏิเสธไม่ได้ “คุณกำลังดึงฉันลงนรก คิน” เธอครางเบาๆ มือไม้เริ่มอ่อนแรงจนต้องเผลอจิกเกร็งลงบนบ่ากว้างของเขา “ถ้าเป็นนรก... ผมจะเป็นคนจุดไฟเผามันเอง เพื่อให้เราสองคนมอดไหม้ไปด้วยกัน” เขาสอดมือเข้าไปใต้เส้นผมยาวสลวย รั้งท้ายทอยเธอให้เงยขึ้นรับจูบที่เปี่ยมไปด้วยความหิวกระหาย คิรากรบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อนและดิบเถื่อนกว่าทุกครั้ง เหมือนต้องการชดเชยเวลาที่ห่างหายไป รินรดาตอบรับสัมผัสนั้นด้วยสัญชาตญาณ เธอตวัดลิ้นเรียวพันเกี่ยวตอบโต้ ความรู้สึกที่ถูกกดทับไว้ในใจพรั่งพรูออกมาเป็นรสจูบที่ร้อนแรงจนแทบมอดไหม้ มือหนาลูบไล้ผ่านแผ่นหลังและสะโพกมน ปลุกเร้าให้ความต้องการของเธอกระพือโหม รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้างเมื่อเขายกตัวเธอขึ้นพาดบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารสำคัญ ทุกอย่างรอบข้างดูไร้ความหมายเหลือเกินเมื่อเปรียบเทียบกับสัมผัสจากเขา ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลด้วยความเร่าร้อน เสียงครางแผ่วเบาที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของรินรดากลายเป็นดนตรีที่เร่งเร้าให้คิรากรไร้ความปรานี เขากำลังจะทำลายกำแพงสุดท้ายของเธอ... และเธอก็เต็มใจให้เขาทำลายมันลงเสียที ทว่า ในจังหวะที่มือของคิรากรกำลังจะเกี่ยวสายชุดชั้นในของเธอออกอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน... หน้าจอสว่างวาบเผยชื่อผู้ส่งที่ทำให้รินรดาเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ ชายหนุ่มชะงัก สายตาคมดุจเหยี่ยวเหลือบมองข้อความบนหน้าจอนั้น ก่อนที่เขาจะถอยห่างออกมาเพียงไม่กี่เซนติเมตร รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดาร่วงหล่นลงไปถึงตาตุ่ม “ดูเหมือนคนที่คุณคิดว่าตายไปแล้ว... จะไม่ได้ตายอย่างที่คุณต้องการจริงๆ นะ รินรดา” เขาปล่อยตัวเธอให้ลงมายืนบนพื้น ปรับเสื้อผ้าที่ยับย่นของเขาให้เข้าที่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้เธอยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ในขณะที่หน้าจอโทรศัพท์ยังคงโชว์ชื่อของ 'คนรักเก่า' ที่เธอแอบกุมความลับไว้เป็นเวลานาน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่บ่วงเสน่หาขยับเข้ามาใกล้รัดคอเราเหลือเกินนะคะ ชฎาพรายไวน์แดง