วันพรุ่งนี้ที่รอคอย

“คุณกำลังมองฉันด้วยสายตาแบบไหนกันคะ... คิน” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาของเธอยังคงจดจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ความเงียบงันในห้องเพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุงดูจะหนักอึ้งขึ้นเป็นทวีคูณ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมนิชแบรนด์ผสมกับกลิ่นจางๆ ของวิสกี้ราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบกายเขายิ่งทำให้บรรยากาศดูน่าอึดอัด คิรากรไม่ตอบในทันที เขายังคงจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากของบรรณาธิการสาวผู้หยิ่งทะนง ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งของเขาจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก “สายตาของคนที่เพิ่งตระหนักได้ว่า... การเล่นเกมกับคุณมันชักจะสนุกเกินกว่าที่ผมคาดไว้” เขาขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าอกของเขาเกือบจะชิดกับแผ่นหลังของเธอ ความเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปราวกับภาพลวงตา เหลือเพียงไออุ่นที่แผ่ซ่านออกมาพร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่เลื่อนขึ้นมาวางบนเอวคอดของเธออย่างถือสิทธิ์ “หรือว่าคุณกลัว? ริน” “ฉันไม่ได้กลัว” รินรดาสวนกลับทันควัน แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมา “แต่ฉันไม่ชอบความรู้สึกเหมือนกำลังถูกใครบางคนถอดหน้ากากออก... โดยเฉพาะกับคุณ” คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะต่ำพร่านั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเธอ เขาหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า มือหนาเชยคางมนขึ้น สัมผัสนั้นแผ่วเบาทว่าหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยอำนาจเหนือการควบคุม “ถ้างั้นเรามาลองถอดหน้ากากของกันและกันดูไหมล่ะ” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนแก้ม “ไม่ต้องมีเกมธุรกิจ ไม่ต้องมีกำแพงไฮโซที่คอยกั้น... แค่ผมกับคุณ” รินรดาจ้องมองดวงตาคมกริบของเขา ที่บัดนี้มีความนุ่มนวลฉายชัดอยู่ลึกๆ ความเย่อหยิ่งในใจเธอเริ่มอ่อนยวบยาบลงเหมือนปราสาททรายที่ถูกคลื่นซัด เธอไม่ได้ปฏิเสธ แต่กลับเผลอไผลจ้องมองริมฝีปากหยักลึกของเขาอย่างลืมตัว ความเงียบงันเริ่มเปลี่ยนผ่านไปสู่ความเย้ายวนที่คาดเดาไม่ได้ “คุณจะทำได้จริงๆ หรือคะ... คิน” เธอถามแผ่วเบา “ในโลกที่คุณสร้างขึ้นมาเพื่อควบคุมทุกอย่างแบบนี้ คุณจะยอมปล่อยให้มีพื้นที่สำหรับ ‘คนรัก’ จริงๆ ได้อย่างไร” “ผมถึงต้องเริ่มกับคุณไงคะ” เขาตอบพลางโน้มใบหน้าลงมาจูบแผ่วเบาที่มุมปากของเธอ สัมผัสที่นุ่มนวล อ้อยอิ่ง และเต็มไปด้วยความโหยหาที่แตกต่างจากบทรักเร่าร้อนครั้งก่อนๆ แต่มันกลับลึกซึ้งและสั่นคลอนหัวใจเธอยิ่งกว่า “เราจะทิ้งโลกใบนั้นไว้ข้างนอกประตูบานนี้... และให้เหลือแค่เราที่นี่” คิรากรช้อนร่างบางขึ้นมาในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเดินตรงไปยังระเบียงกระจกใสที่มองเห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของมหานคร เขาไม่ได้วางเธอลงบนเตียงกว้างอย่างที่เธอคาดคิด แต่กลับพาเธอไปยืนรับลมเย็นๆ ที่กระทบผิวกายจนขนอ่อนลุกชัน เขากอดเธอไว้จากด้านหลัง มือข้างหนึ่งกระชับเอวเธอแน่น ส่วนอีกข้างเลื่อนมาลูบไล้แขนเนียนละเอียดอย่างหลงใหล รินรดาเอนศีรษะพิงกับไหล่กว้างของเขา เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในจิตใจที่เคยแห้งแล้งมานานนับปี บาดแผลจากอดีตที่เคยทำให้เธอต้องปิดกั้นตัวเองไว้หลังชื่อเสียงและแฟชั่นชั้นสูงดูเหมือนจะได้รับการปลอบประโลมด้วยสัมผัสจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘อันตราย’ ที่สุดในชีวิต “คืนนี้... จะไม่มีรินรดา บรรณาธิการนิตยสารชื่อดัง และจะไม่มีคิรากร เจ้าของบาร์ลับแห่งนี้” เขาพึมพำข้างหูเธอ เสียงที่เคยดุดันกลับอ่อนโยนจนน่าใจหาย “จะมีแค่ผู้หญิงที่ฉันรัก กับผู้ชายที่พร้อมจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ไปกับเธอ” “คุณพูดคำนั้นออกมาจริงๆ หรือคะ...” รินรดาหลับตาพริ้ม น้ำตาเม็ดใสเอ่อคลอที่ขอบตาโดยไม่รู้ตัว “คำที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากปากคุณ” “คำพูดมันอาจจะฟังดูธรรมดาไป...” เขากระซิบพลางหันใบหน้ามาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ กลิ่นกายของเธอคือสิ่งเสพติดที่ทำให้เขาสติหลุดได้ทุกครั้ง “แต่ผมจะทำให้คุณเห็น... ด้วยทุกการกระทำจากนี้ไป ริน... ผมจะไม่ให้คุณต้องเสียน้ำตาเพราะใครอีก รวมทั้งเพราะผมด้วย” ความสัมพันธ์ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในคืนนี้ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของตัณหาราคะ แต่มันคือความผูกพันที่กำลังรัดรึงคนสองคนที่เคยยืนอยู่คนละฝั่งของความเชื่อ ให้มาบรรจบกันในจุดที่ไม่มีใครยอมใคร แต่วันนี้... ทั้งคู่เลือกที่จะวางอาวุธและก้าวเข้าหาความเปราะบางของกันและกัน แสงไฟจากเมืองเบื้องล่างสะท้อนผ่านกระจกเข้ามาเป็นประกายระยิบระยับ รินรดาหมุนตัวกลับมาสบตาเขา มือเรียวบางลูบไล้ใบหน้าคมเข้มของคิรากรด้วยความรักที่ยากจะปิดบัง เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคู่นั้น ความมั่นใจที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความต้องการที่จะเป็นที่พักพิงให้แก่เขาเช่นกัน “พรุ่งนี้... เราจะเริ่มต้นกันใหม่นะคะ” เธอเอ่ยเสียงสั่น “ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นนอกประตูบานนี้ แต่ขอให้คืนนี้เป็นของเรา... แค่เราเท่านั้น” “ตราบใดที่คุณยังอยู่ตรงนี้” เขาโน้มตัวลงมาจูบปิดปากเธออย่างดูดดื่ม จูบที่เต็มไปด้วยคำมั่นสัญญาและรอยร้าวที่กำลังได้รับการเยียวยา “พรุ่งนี้ของเรา... จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ไม่มีใครพรากเราจากกันได้” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างหวานล้ำ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของคิรากรที่วางอยู่บนโต๊ะข้างระเบียงก็ดังขึ้นซ้ำๆ ราวกับจงใจขัดจังหวะความสุขที่กำลังก่อตัว เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะละสายตาจากรินรดาไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด รินรดาเห็นเพียงแวบเดียวว่าชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือใคร หัวใจของเธอก็หล่นวูบไปที่ตาตุ่ม เพราะนั่นไม่ใช่เบอร์ของคนในวงการธุรกิจหรือใครที่คิรากรเคยพูดถึง แต่มันคือเบอร์ของ ‘บุคคลในอดีต’ ที่ควรจะหายไปจากชีวิตของเขาตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจทิ้งอดีตอันเน่าเฟะมาสร้างตัวตนใหม่ คิรากรกดรับสายด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะกรอกเสียงลงไปสั้นๆ เพียงประโยคเดียวที่ทำเอารินรดาถึงกับหน้าถอดสี... “ริน... คุณต้องเข้าไปในห้องนอนเดี๋ยวนี้” เขาสั่งเสียงเครียด “และอย่าออกมาจนกว่าผมจะบอก... เพราะสิ่งที่กำลังจะก้าวเข้ามาในห้องนี้ คือความลับที่ผมพยายามฆ่ามันทิ้งไปเมื่อสิบปีก่อน และบัดนี้ มันกลับมาตามทวงชีวิตของเราทั้งคู่แล้ว!” ความสุขที่เพิ่งเริ่มต้นกำลังถูกความมืดมิดจากอดีตโถมเข้าใส่... ใครกันที่ก้าวเข้ามาขัดขวางค่ำคืนที่ควรจะเป็นจุดเริ่มต้นของวันพรุ่งนี้ที่รอคอย และมันจะเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ของพวกเขาไปตลอดกาลหรือไม่? ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 32 กับชฎาพรายไวน์แดงนะคะ