การปรากฏตัวของหมอผีสาว

กลิ่นคาวสนิมเหล็กตีรวนขึ้นมาจนถึงโคนลิ้น ทว่าสิ่งที่ทำให้สารวัตรกรันต์ต้องขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นบนหน้าผากแทบจะผูกเป็นปม กลับไม่ใช่กลิ่นเลือดที่เจือจางอยู่ในอากาศอับชื้นของห้องสืบสวนคดีพิเศษ หากแต่อักขระสีดำสนิทบนผนังปูนเปลือยที่เมื่อครู่ยังแน่นิ่งสนิท บัดนี้กำลังบิดตัวราวกับมีชีวิต ตัวอักษรโบราณแต่ละตัวพ่นแสงสีแดงฉานระยิบระยับ ตัดกับความมืดมัวของยามวิกาลได้อย่างน่าสะพรึงกลัว ราวกับเส้นเลือดฝอยนับร้อยที่กำลังสูบฉีดความตายหล่อเลี้ยงห้องทั้งห้องให้มีลมหายใจ "ถอยออกมาจากรัศมีสามก้าวค่ะสารวัตร ถ้าไม่อยากให้วิญญาณอาฆาตพวกนั้นดึงรั้งข้อเท้าจนกระดูกกบกหักเสียก่อน" เสียงหวานใสที่เจือแววขี้เล่นเล็กน้อยดังแทรกความตึงเครียดขึ้นมาจากมุมมืดของกรอบประตู กรันต์ชักปืนพกสเตย์เออร์ เอสแอล (Steyr L9-A1) ออกจากซองพกนอกอย่างไร้เสียง สัญชาตญาณดิบของนายตำรวจผู้ผ่านสนามรบและคดีฆาตกรรมอำมหมานับไม่ถ้วนสั่งให้เขาหันปากกระบอกปืนไปยังต้นเสียงทันที นัยน์ตาสีเข้มคมกริบหรี่ลงจ้องมองผู้มาเยือนอย่างระแวดระวัง ร่างเพรียวบางในชุดเสื้อแจ็กเกตยีนส์เซอร์ๆ ทับเสื้อยืดสีดำลายแมวสามขา ก้าวเข้ามาในที่เกิดเหตุอย่างไม่สะทกสะท้าน รองเท้าผ้าใบสีขาวเลอะคราบดินสีแดงคล้ายดินโป่งกระทบกับพื้นปูนเกิดเสียงดัง *ก๊อกแก๊ก* เป็นจังหวะ สวนทางกับความตึงเครียดของสถานการณ์โดยสิ้นเชิง เรือนผมสีน้ำตาลเข้มถูกรวบเป็นหางม้าลวกๆ ปอยผมเคลียคลอข้างแก้มเนียนใส แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูอย่างไรก็กวนประสาทมากกว่าจะมีความเคารพสถานที่เกิดเหตุอาชญากรรม "คุณเป็นใคร? และเข้ามาในเขตพื้นที่ควบคุมของตำรวจได้อย่างไร นี่คือคดีอาญา ห้ามบุคคลภายนอกเข้า" กรันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าเฉียบขาดจนแทบจะเชือดเฉือนอากาศ ปืนในมือยังคงเล็งตรงไปยังหน้าอกของหญิงสาวแปลกหน้าโดยไม่มีทีท่าว่าจะลดระดับลงแม้แต่น้อย หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ ยกมือขึ้นเกาแก้มเบาๆ อย่างไม่เดือดร้อน ก่อนจะชี้ปลายนิ้วเรียวไปยังอักขระเรืองแสงบนผนังที่กำลังส่งเสียง *หวีดหวิว* คล้ายเสียงกรีดร้องของมนุษย์ "โอ๊ะๆ อย่าเพิ่งเอาโลหะรมดำมาขู่กันแบบนั้นเลยค่ะสารวัตรกรันต์ ตำรวจน้ำดีแห่งนครบาลผู้ไม่เคยเชื่อเรื่องผีสางเทวดา... รู้จักฉันจากใบประกาศจับหรือจากคำร่ำลือกันแน่นะคะ? แต่เอาเถอะ ตอนนี้ถ้าคุณยังขืนยืนถือปืนทำเท่แล้วปล่อยให้ 'ยันต์ตรึงวิญญาณ' สามชั้นตรงนั้นสลายตัวล่ะก็ รับรองว่าคืนนี้เราคงได้นั่งนับศพกันตั้งแต่ชั้นใต้ดินยันดาดฟ้าแน่ๆ" "เหลวไหล ไสยศาสตร์งมงายอะไรนั่นมันเรื่องหลอกลวงต้มตุ๋น" กรันต์แค่นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกวาดมองประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว สมองของนายตำรวจหนุ่มประมวลผลด้วยตรรกะและเหตุผล เขายังคงเชื่อว่านี่คือกลไกทางเคมีหรือสารเรืองแสงบางชนิดที่ฆาตกรใช้สร้างสถานการณ์อำพรางคดี "ที่นี่ไม่มีวิญญาณ มีแต่หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ และคุณกำลังทำลายสถานที่เกิดเหตุ ถอยออกไป ไม่งั้นผมจะจับกุมคุณข้อหาขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่" รสาถอนหายใจออกมาเบาๆ ดวงตากลมโตฉายแววระอุปนเอ็นดู เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้กรันต์อีกหนึ่งก้าวโดยไม่สนใจปากกระบอกปืนที่จ่ออยู่ห่างจากหัวใจเพียงคืบเดียว กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมธูปหอมโบราณโชويเข้าจมูกของสารวัตรหนุ่ม ชวนให้ความรู้สึกร้อนรุ่มจากความเครียดเมื่อครู่สงบลงอย่างประหลาด "ดื้อด้านเสียจริงนะคะ... ผู้ชายหน้าตายที่เอาแต่กอดหลักฐานทางวิทยาศาสตร์แน่นยิ่งกว่ากอดหมอนข้างเนี่ย" รสาพึมพำเบาๆ ก่อนจะสะบัดข้อมืออย่างรวดเร็ว ปรากฏแผ่นยันต์กระดาษสีเหลืองเก่าคร่ำคร่าสีหมึกสีชาดหลุดออกมาจากอุ้งมือ นิ้วเรียวคีบยันต์นั้นไว้มั่น ดวงตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันทีจนบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ถ้าคุณคิดว่ารอยพวกนี้เกิดจากสารเคมี งั้นช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยสิคะสารวัตร... ว่าทำไมอักขระพวกนั้นถึงกำลังขยับกิน 'เงา' ของคุณอยู่ล่ะ?" กรันต์ชะงัก ชั่วเสี้ยววินาทีนั้น สายตาคมเหลือบลงมองที่พื้นเบื้องล่าง และเขาก็ต้องพบกับภาพที่ทำให้ลมหายใจสะดุด เงาทอดตัวยาวของเขาบนพื้นปูน ไม่ได้หยุดนิ่งอยู่กับที่อีกต่อไป แต่มันกำลังบิดเบี้ยว ยืดขยาย และพยายามตะเกียกตะกายเข้าหาผนังที่มีอักขระเรืองแสงราวกับถูกแรงดึงดูดมหาศาลลากจูง! "นี่มัน..." สารวัตรหนุ่มเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นยะเยือกแล่นริ้วขึ้นจากสันหลัง "เรียกว่า 'อาคมโลหิตทวงวิญญาณ' ค่ะ" รสาเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจัง มือบางดีดนิ้วเป๊าะหนึ่ง พร้อมกับซัดยันต์ในมือเข้าใส่ใจกลางอักขระสีแดงฉานบนผนังทันที "และถ้าคุณยังมัวแต่ยืนตั้งคำถามกับระบบจักรวาล วิญญาณของเหยื่อรายที่เจ็ด... ก็คงจะถูกดึงลงไปเป็นตัวตายตัวแทนในอาคมนี้สมบูรณ์แบบในอีกสาม..." *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับควันสีเทาพวยพุ่งกลบรัศมีอักขระสีแดง แสงเรืองรองดับวูบลงในพริบตา เงาดำที่พื้นของกรันต์ดีดกลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็วราวกับยางยืดที่ถูกปล่อย สารวัตรหนุ่มหอบหายใจถี่กระชั้นเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม แม้เขาจะพยายามฝืนควบคุมสีหน้าให้เรียบเฉยตามความเคยชิน แต่นัยน์ตากลับไหววับด้วยความตื่นตะลึง รสาปัดฝุ่นที่ปลายเสื้อแจ็กเกตของตนเองเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้รู้สึกหมั่นไส้ระคนโล่งอกให้ชายหนุ่ม "เห็นไหมคะ? โลกนี้ยังมีอะไรอีกเยอะที่ใบปริญญาทางนิติวิทยาศาสตร์ของคุณยังไปไม่ถึง... อ้อ ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะคะสารวัตร ฉันชื่อรสา เป็น 'หมอผีฝึกหัด' ที่คุณกำลังจะใส่กุญแจมือเมื่อกี้นี้แหละค่ะ" กรันต์หุบปากฉับ เก็บปืนเข้าซองอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าคมคายกลับคืนสู่ความเย็นชาดังเดิม ทว่าแววตาที่มองหญิงสาวกลับเปลี่ยนไป มีความระแวงผสมความฉงน และประกายความสนใจบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึม "หมอผีฝึกหัดงั้นเหรอ?" กรันต์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดริมฝีปาก "ถ้าคุณเก่งนัก ทำไมถึงปล่อยให้อาคมบ้าๆ นี่หลุดรอดมาถึงมือตำรวจได้ตั้งแต่แรก?" รสาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาพราวระยับ "ก็เพราะว่า 'คน' ที่อยู่เบื้องหลังอาคมนี้ ไม่ได้เล่นแค่ไสยเวทธรรมดาๆ น่ะสิคะ... แต่เขากำลังใช้ความแค้นของภูตผีมาเขียนกฎหมายขึ้นมาใหม่ต่างหากล่ะ" ยังไม่ทันที่กรันต์จะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานในระบบเครือข่ายวิทยุสื่อสารที่เหน็บอยู่ตรงปกเสื้อของเขาก็ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้นพร้อมกัน หน้าจอแท็บเล็ตขนาดเล็กที่เชื่อมต่อกับศูนย์ควบคุมฐานข้อมูลคดีพิเศษปรากฏข้อความตัวอักษรสีเลือดกระพริบเตือนรัวเร็ว [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบคลื่นพลังงานความร้อนสูงและวิญญาณอาฆาตจำนวนมากเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตพื้นที่ 'สุสานโบราณทิศเหนือ' เป้าหมายพลังงานตรงกับ... ลายเซ็นพลังงานของฆาตกรต่อเนื่องในคดีเมื่อสามปีก่อน] รสาหุบยิ้มทันที แววตาขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความตึงเครียดที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าเรียวสวย เธอกวาดตามองหน้าจอแท็บเล็ตในมือของกรันต์ที่สะท้อนแสงสีแดงวابวับ ก่อนจะหันมาสบตากับนายตำรวจหนุ่มนิ่ง "ดูเหมือนว่า... เราไม่ได้กำลังสืบคดีฆาตกรรมธรรมดาเสียแล้วล่ะค่ะสารวัตร" รสาเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความเงียบงัน "เพราะคนที่คุณตามหา... เขาไม่ได้เป็นแค่มนุษย์ที่ถือมีดอีกต่อไปแล้ว" โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับสารวัตรกรันต์และรสานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!