ร่องรอยในสมุดบันทึกเก่า

กลิ่นอายอับชื้นของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของน้ำยาฟอร์มาลีนคละคลุ้งไปทั่วห้องทำงานเล็กๆ ในสถานีตำรวจ แสงไฟสีส้มจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบลงบนสมุดบันทึกปกหนังสีดำเข้ม เล่มที่รสาเพิ่งพลิกเปิดอ่านผ่านถุงมือยางอย่างระมัดระวัง "สารวัตร... ฉันว่าท่านสารวัตรควรมาดูเจ้านี่หน่อยนะคะ" เสียงของรสาเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นเบาๆ ดวงตาคู่สวยใต้กรอบแว่นใสฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก สารวัตรกรันต์ที่กำลังงละลายอยู่กับกองสำเนาสำนวนคดีเก่าเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาวางปากกาในมือลงแล้วลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่ข้างหญิงสาว ร่างสูงโปร่งทิ้งน้ำหนักลงบนมือทั้งสองข้างที่ค้ำขอบโต๊ะ ก้มมองสมุดบันทึกหน้ากระดาษเหลืองกรอบที่มีลายมือหวัดๆ เขียนด้วยหมึกซึมสีดำสนิท "เจออะไรสำคัญอย่างนั้นหรือคะ... หรือว่ามันเป็นแค่ไดอารี่ระบายความอัดอั้นของเหยื่อ" สารวัตรหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามวิสัย แต่แฝงไปด้วยความระแวดระวัง เขายังคงไม่เชื่อถือเรื่องไสยเวทเต็มร้อย แต่ความผิดปกติของศพในคดีนี้ ทำให้เขาปฏิเสธไม่ได้ว่ามีบางอย่างที่วิทยาศาสตร์ยังอธิบายไม่ได้ "มันไม่ใช่แค่ไดอารี่ธรรมดาแน่นอนค่ะ" รสาใช้วัตถุปลายแหลมพลาสติกพลิกหน้ากระดาษอย่างทะนุถนอม "ลองสังเกตลายเส้นตรงมุมขวาล่างของทุกๆ หน้าสิคะ สารวัตรเห็นอะไรไหม" กรันต์หรี่ตามองตามนิ้วเรียวที่สวมถุงมือ รอยหมึกสีดำจางๆ ที่ถูกวาดซ้ำๆ จนเกือบกลืนไปกับเนื้อกระดาษ มันไม่ใช่ลวดลายศิลปะทั่วไป แต่เป็นอักขระโบราณรูปวงกลมซ้อนทับกันสามชั้น ตรงกลางมีสัญลักษณ์คล้ายดวงตาที่ไม่มีเปลือกตา เส้นสายพวกนั้นถูกลากอย่างประณีตและเปี่ยมไปด้วยเจตนาบางอย่าง "อักขระ... ไม่คุ้นตาเลย" กรันต์พึมพำ "ไม่ใช่ภาษาไทยโบราณ และไม่ใช่บาลีสันสกฤตที่เธอเคยใช้สะกดวิญญาณใช่ไหมคะ" "ถูกต้องค่ะ!" รสาหันมาสบตาเขา แววตาสดใสตามปกติหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความจริงจัง "นี่คือ 'ยันต์ดาราดับสูญ' เป็นศาสตร์มืดสายลี้ลับที่สูญหายไปจากบันทึกทางการของสำนักไสยเวทรุ่นก่อนมานานกว่าสามสิบปีแล้วค่ะ บรรพบุรุษของฉันเคยบันทึกไว้ว่า มันเป็นพิธีกรรมต้องห้ามที่ใช้ 'ดึง' และ 'กักขัง' ดวงวิญญาณของผู้ที่เสียชีวิตด้วยความแค้น ให้กลายเป็นพลังงานขับเคลื่อนบางอย่าง... พูดง่ายๆ คือ คนที่เขียนสมุดเล่มนี้ไม่ได้เป็นแค่เหยื่อเคราะห์ร้าย แต่เขากำลังจดบันทึก 'ขั้นตอนการทดลอง' ของลัทธิบูชาดวงวิญญาณที่สูญหายกลุ่มนั้นต่างหากล่ะคะ" บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงทันที เสียงนาฬิกาแขวนผนังดังติ๊กต็อกๆ ราวกับจะตอกย้ำความหนักอึ้งของเบาะแสที่เพิ่งค้นพบ กรันต์ถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง เขายกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ปมในอดีตที่เขาเคยสูญเสียครอบครัวจากเหตุการณ์ลึกลับแวบเข้ามาในหัว สมองส่วนลึกส่งสัญญาณเตือนภัยว่าคดีนี้มีขนาดใหญ่เกินกว่าที่สถานีตำรวจท้องiที่เขาดูแลจะรับมือไหว "ถ้ามันเป็นลัทธิที่สูญหายไปแล้ว ทำไมตอนนี้มันถึงกลับมาอีกคะรสา... หรือว่าจะมีคนพยายามรื้อฟื้นพิธีกรรมนี้ขึ้นมาใหม่เพื่อวัตถุประสงค์บางอย่าง" กรันต์ตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบลง สติปัญญาและไหวพริบของสารวัตรหนุ่มเริ่มประมวลผลเชื่อมโยงเหตุการณ์ฆาตกรรมต่อเนื่องหลายศพที่ผ่านมา รอยแผลเป็นบนร่างผู้ตายทุกรายมีร่องรอยของอักขระลักษณะเดียวกันนี้ไม่ผิดเพี้ยน "นั่นคือสิ่งที่ฉันกังวลมากที่สุดค่ะ" รสาปิดสมุดบันทึกช้าๆ จนเกิดเสียงลมพับกระดาษเบาๆ เธองยหน้ามองสารวัตรหนุ่มด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่มุมปาก "ยิ่งเราขุดลึกลงไปในบันทึกเล่มนี้มากเท่าไหร่ แปลว่าเรากำลังเดินเข้าใกล้ 'รัง' ของพวกมันมากขึ้นเท่านั้นนะคะสารวัตร... คุณยังยืนยันที่จะไขปริศนานี้ต่อร่วมกับหมอผีฝึกหัดคนนี้อยู่ไหมคะ" กรันต์ไม่ตอบในทันที เขายืดตัวตรง ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นระเบียบเรียบร้อยเช่นเดิม ดวงตาคมกริบมองลอดผ่านความมืดสลัวในห้องไปยังกระจกหน้าต่างสะท้อนเงาของพวกเขาเอง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นที่ไม่มีความลังเลเจือปน "หน้าที่ของผมคือการรักษาความยุติธรรม ไม่ว่าความจริงนั้นจะมาจากโลกมนุษย์หรือโลกหลังความตายก็ตาม... เปิดหน้าต่อไปเถอะค่ะรสา เรามาดูกันว่าเหยื่อรายนี้ทิ้งเบาะแสอะไรไว้อีก" รสาพยักหน้ารับด้วยความโล่งใจและชื่นชมในความเด็ดเดี่ยวของชายหนุ่ม เธอค่อยๆ ใช้คีมหนีบเปิดสมุดบันทึกไปที่หน้าถัดไป ซึ่งฉีกขาดไปครึ่งหน้า ทว่าทันทีที่หน้ากระดาษถูกเปิดออก กลิ่นอายความเย็นยะเยือกแปลกประหลาดก็พัดโชยเข้าปะทะใบหน้าของทั้งคู่ทันที ทั้งๆ ที่หน้าต่างและประตูห้องปิดสนิท ไม่มีลมลอดผ่านแม้แต่น้อย หมึกสีดำบนกระดาษที่แห้งสนิทมานานนับสัปดาห์ กลับเริ่มซึมและขยับเขยื้อนได้ราวกับมีชีวิต เส้นสายของอักขระดาราดับสูญค่อยๆ บิดตัวเปลี่ยนรูปต่อหน้าต่อตา กลายเป็นตัวอักษรใหม่ที่เขียนด้วยลายมือเดียวกัน แต่วาดขึ้นสดๆ ร้อนๆ พร้อมกับหยดเลือดสีแดงสดที่ซึมทะลุขึ้นมาจากเนื้อกระดาษด้านล่าง! ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอสมาร์ตโฟนส่วนตัวของสารวัตรกรันต์ที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงานก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกัน เสียงแจ้งเตือนระบบภารกิจพิเศษดังขึ้น *'ติ๊ง!'* ทว่าไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนธรรมดา แต่มันเป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ระบุพิกัดตำแหน่งของผู้ส่งสัญญาณซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องนี้... และหน้าจอโทรศัพท์ของเขาก็ปรากฏข้อความสั้นๆ สีแดงฉานขึ้นมาว่า: **[คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบการปลุกวิญญาณระดับอาถรรพ์ในรัศมี 10 เมตร... เป้าหมายกำลังเดินมาที่ห้องของคุณ]** ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของสารวัตรกรันต์และรสามา ณ ที่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!