ระยะห่างที่ห่างเหิน

กลิ่นอายของชาดำเอิร์ลเกรย์เจือกลิ่นกระดาษราคาแพงในห้องทำงานกว้างขวางของศิรินทร์ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศความตึงเครียดเจือจางลงเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวสวยที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตเคาะลงบนโต๊ะกระจกใสเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วงราวกับเสียงนาฬิกาแห่งการพิพากษา "คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในเขตพื้นที่บริหารของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาตค่ะ คุณคีรินทร์" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ และเย็นชาจนติดลบ ถูกส่งตรงไปยังชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า คีรินทร์ในยามนี้ไม่ได้มีมาดประธานผู้เย่อหยิ่งจองหองเหมือนในอดีตที่เธอเคยรู้จัก ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษดูผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบที่เคยทอดทิ้งเธอกลับฉายแววความเจ็บปวดร้าวรานและโหยหาอย่างปิดไม่มิด ภาพเหตุการณ์ในวินาทีที่หัวใจของเขาเกือบหยุดเต้นจากคำพูดตัดเยื่อใยในงานเลี้ยงการกุศลเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว แต่ในเมื่อเขาเลือกที่จะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนแหลกละเอียดในวันที่เธอก้มหัวอ้อนวอน... วันนี้ เธอก็มีสิทธิ์ที่จะเหยียบย่ำเขาคืนบ้างเช่นกัน "ศิรินทร์..." คีรินทร์เปล่งเสียงแหบพร่า ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานอีกนิดราวกับคนขาดสติ "ผมแค่อยากคุยกับคุณ เรื่องของเรา..." "เรา ไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ" ศิรินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอคมปลาบราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้ง "สถานะระหว่างเราถูกขีดเส้นตายไว้ตั้งแต่วันที่ฉันเซ็นใบหย่าให้คุณแล้วค่ะ ประธานคีรินทร์ กรุณาให้เกียรติสถานที่และให้เกียรติฐานะของตัวเองด้วย หรือว่าบริษัทของคุณกำลังจะล้มละลาย จนต้องมาขอความช่วยเหลือจากอดีตภรรยาที่เคยถูกคุณไล่ส่งกันแน่คะ" คำพูดเชือดเฉือนนั้นทำเอาคีรินทร์ชะงักงัน หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วทรวงอก มันช่างสาสม ยุติธรรม และเจ็บปวดเสียจนเขาแทบกระอักเลือด แต่เขารู้ดีว่าเขาไม่มีสิทธิ์โกรธ เธอกำลังใช้ความเย็นชาและคมดาบแห่งวาจาลงทัณฑ์ความโง่เขลาในอดีตของเขาอย่างเลือดเย็น "ผมไม่ได้มาเพื่อขอความช่วยเหลือ..." คีรินทร์กัดฟันกรอด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไหววูบในอก "ผมมาเพราะ... ผมคิดถึงคุณ ศิรินทร์ ผมขาดคุณไม่ได้" "คำพูดเลี่ยนๆ แบบนี้ เก็บไว้ไปพูดกับผู้หญิงที่ยอมคุณเถอะค่ะ" ศิรินทร์หัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันบนเรียวปากสีแดงระเรื่อช่างบาดลึกหัวใจคนมองเหลือเกิน "ผู้ชายอย่างคุณ เพิ่งมารู้จักคำว่าคิดถึงในวันที่สายไปแล้ว มันน่าสมเพชมากกว่าน่าเวทนานะคะ" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ แรงกดดันระหว่างคนทั้งสองพุ่งสูงจนแทบหายใจไม่ออก คีรินทร์ขบกรามแน่นจนสันนูน ความรู้สึกผิดและความปรารถนาอันแรงกล้าตีรวนอยู่ในอกจนควบคุมไม่อยู่ เขาก้าวพรวดเดียวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะ มือหนาวางทราบลงบนพื้นกระจกโน้มตัวเข้าหาหญิงสาว กลิ่นกายบุรุษผสมน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยโชยเข้าแตะจมูก ทำให้ศิรินทร์เผลอผะแผ่วลมหายใจไปชั่วเสี้ยววินาที "ถ้าผมบอกว่าผมยอมแลกทุกอย่างที่มี... เพื่อให้ได้สัมผัสคุณเหมือนวันนั้นล่ะ" เสียงกระซิบของคีรินทร์ต่ำพร่าและเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์ที่ถูกกดทับมานาน เขามองริมฝีปากที่กำลังเผยอขึ้นด้วยความตกใจอย่างจาบจ้วง "ต่อให้คุณจะเกลียดผมแค่ไหน แต่ร่างกายของคุณ... มันเคยเป็นของผม และมันยังจดจำรสสัมผัสของเราได้ดี ศิรินทร์" "คุณมันบ้าไปแล้ว!" ศิรินทร์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธปนความวาบหวามที่ถูกปลุกเร้าอย่างไม่ตั้งใจ เธอนึกเกลียดตัวเองเหลือเกินที่ร่างกายยังคงตอบสนองต่อสัญชาตญาณดิบเถื่อนของอดีตสามีคนนี้ ก่อนที่สถานการณ์จะลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับการก้าวเข้ามาของธีร์ดนัย นักลงทุนหนุ่มคู่ปรับตัวฉกาจที่แย่งชิงส่วนแบ่งทางการตลาดกับคีรินทร์มาตลอด "ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวานชื่นนะครับ ดูเหมือนผมจะมาผิดเวลาหรือเปล่า..." ธีร์ดนัยแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตากรุ้มกริ่มกวาดมองระหว่างคีรินทร์ที่กำลังยืนประชิดตัวศิรินทร์ด้วยท่าทางคุกคาม กับหญิงสาวที่ยืนหายใจหอบกระชั้นด้วยความโกรธ "แต่พอดีผมมีเอกสารสำคัญฉบับหนึ่ง ที่คิดว่าคุณศิรินทร์และคุณคีรินทร์... น่าจะอยากเห็นร่วมกัน" ศิรินทร์ขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองหน้าธีร์ดนัยสลับกับคีรินทร์ที่ใบหน้าเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ธีร์ดนัยหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมา วางลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าศิรินทร์ช้าๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความนัยอันตราย "ผลตรวจดีเอ็นเอของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง... ที่หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับคุณคีรินทร์อย่างกับแกะ และปัจจุบันอยู่ในความดูแลของคุณศิรินทร์... ผมคิดว่าความลับนี้ คงสนุกน่าดูเลยนะครับ ถ้าความจริงถูกเปิดเผยออกไป" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการทวงคืนความยุติธรรมครั้งนี้นะคะ