เช้าวันต่อมา

กลิ่นอายความอุ่นของไอร้อนจากร่างกายที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนผิวเนื้อ สลับกับความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศที่เปิดทิ้งไว้ตลอดคืน เป็นเครื่องเตือนใจชั้นดีว่าค่ำคืนอันดุเดือดและเปี่ยมด้วยแรงปรารถนาเมื่อครู่ไม่ใช่ความฝัน ศิรินทร์ลืมตาขึ้นในความสลัวของห้องนอนชุดพิเศษ ดวงตากลมโตคู่สวยนิ่งค้างอยู่ที่เพดานห้อง หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะหาคำจำกัดความ เธอไม่ได้รู้สึกเสียใจที่ปล่อยตัวปล่อยใจไปตามแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์กับอดีตสามี แต่เธอกำลังโกรธตัวเอง... โกรธที่ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างกำแพงกั้นไว้นานนับปี กลับพังทลายลงอย่างง่ายดายเพียงแค่สัมผัสจากเขา เสียงลมหายใจสม่ำเสมอที่ดังอยู่ข้างกาย ทำให้ศิรินทร์เหลือบสายตาไปมองร่างสูงใหญ่ของคีรินทร์ที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงเดียวกัน แขนแกร่งข้างหนึ่งพาดทับลงมาบนเอวบางราวกับต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ แม้ในยามหลับใหล ใบหน้าคมคายนั้นก็ยังคงไว้ซึ่งความดุดันและเย่อหยิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ค่อยๆ ยกแขนของเขาออกอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าไออุ่นจากปลายนิ้วของเขาจะทำให้เธอกลับไปอ่อนแออีกครั้ง เธอก้าวลงจากเตียง หยิบชุดคลุมผ้าไหมเนื้อนุ่มมาสวมใส่เพื่อปกปิดร่องรอยสีครามจางๆ ที่ประปรายอยู่ตามลาดไหล่และลำคอ—ร่องรอยแห่งความเร่าร้อนที่เขาฝากไว้เมื่อยามดึก ศิรินทร์เดินเลี่ยงมายังระเบียงห้องพัก สายตาทอดมองออกไปเบื้องล่างที่มหานครยังคงหลับใหล แต่สมองของเธอกลับตื่นตัวเต็มที่ ภาพหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นมาก่อนหน้านี้ พร้อมกับภาพถ่ายของเด็กชายวัยสี่ขวบที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากคีรินทร์พิมพ์เดียว ยังคงหลอนอยู่ในความรู้สึก *เด็กคนนั้น... คือใครกันแน่?* คำถามนี้ไม่ใช่แค่ความสงสัย แต่เป็นระเบิดเวลาที่ธีร์ดนัยจงใจโยนเข้ามากลางวงล้อมความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มเปราะบางระหว่างเธอกับคีรินทร์ หากเด็กคนนั้นเป็นสายเลือดของคีรินทร์จริงๆ นั่นหมายความว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา... เขามีความลับที่ซ่อนไว้ หรือนี่คือเกมแก้แค้นอีกรูปแบบหนึ่งของศัตรูตัวฉกาจที่ต้องการทำลายชีวิตของพวกเขาให้พังพินาศซ้ำสอง "ตื่นเช้าจังนะครับ..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าตามประสาคนเพิ่งตื่นดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่สวมกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ คีรินทร์ซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อจนศิรินทร์ต้องสะท้านเฮือก "ปล่อยค่ะคุณคีรินทร์ เราตกลงกันแล้วนี่คะว่าเรื่องเมื่อคืน..." ศิรินทร์พยายามดึงเสียงให้แข็งกร้าวที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอกเมื่อริมฝีปากหยักลึกของเขาเริ่มพรมจูบเบาๆ ที่ลาดไหล่เปลือยเปล่า "เรื่องเมื่อคืนมันไม่ใช่ข้อตกลง... มันคือความจริงที่เธอปฏิเสธไม่ได้ ศิรินทร์" คีรินทร์กระซิบเสียงพร่า น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ายوانและดื้อรั้น เขารั้งร่างบางให้แนบชิดยิ่งขึ้น ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามสะโพกมนภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมอย่างคุ้นเคย "ร่างกายของเธอยังจำฉันได้ดี... อย่าทำเป็นใจแข็งเลย" ศิรินทร์หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาสีเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความประชดประชันและความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มหยัน "จำได้เหรอคะ? น่าขันสิ้นดีนะคะคุณคีรินทร์ คนอย่างคุณเคยจำอะไรได้นอกจากผลประโยชน์และศักดิ์ศรีของตัวเองเหรอคะ" เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาให้ออกห่าง "จำไว้เถอะค่ะว่าเรื่องเมื่อคืนมันก็แค่... ความผิดพลาดชั่ววูบของคนเหงาเท่านั้น อย่าได้คิดเอามาเป็นสาระสำคัญในชีวิตผู้บริหารระดับสูงอย่างคุณเลย" คีรินทร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ความเย่อหยิ่งในแววตาของเธอในตอนนี้ ไม่ใช่แค่เกราะกำบัง แต่มันคือหนามแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจเขาอย่างจัง หลายเดือนที่ผ่านมา เขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อดึงเธอกลับมา แต่ยิ่งเข้าใกล้ เขาก็ยิ่งพบว่าผู้หญิงตรงหน้าหลุดลอยเกินกว่าที่อดีตสามีไร้ค่าคนเดิมจะเอื้อมถึง "ถ้ามันเป็นแค่ความผิดพลาดชั่ววูบ... ทำไมเสียงหัวใจเธอมันถึงเต้นแรงขนาดนี้ล่ะ ศิรินทร์" เขายื่นมือออกไปหมายจะแตะแก้มนวล แต่หญิงสาวกลับเบี่ยงหลบอย่างรวดเร็ว สายตาของศิรินทร์ไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเธอนึกถึงเรื่องสำคัญกว่า เสียงเตือนภัยจากข้อความปริศนานั้นดังขึ้นในหัว เธอตัดสินใจคว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหัวเตียง เปิดหน้าจอที่มีภาพถ่ายของเด็กชายคนนั้นขึ้นมา แล้วยื่นไปตรงหน้าเขาอย่างไร้ความปรานี "ก่อนจะมาพูดจาหวานเลี่ยนใส่ฉัน... ช่วยดูนี่หน่อยสิคะคุณอดีตสามีผู้แสนดี" คีรินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจที่เธอบ่ายเบี่ยงบทสนทนา แต่เมื่อสายตาคมกริบกวาดมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์ ร่างสูงก็ชะงักกึก ลลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ รูม่านตาขยายกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงอย่างปิดไม่มิด ภาพเด็กชายวัยสี่ขวบ ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และมุมปากที่ยกยิ้มคล้ายคลึงกับเขาอย่างกับแกะ กำลังถือลูกโป่งสีแดงยืนอยู่เคียงข้างธีร์ดนัย ศัตรูตัวฉกาจที่เขาเกลียดเข้าไส้ "นี่มัน... อะไรกัน?" คีรินทร์เค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ศิรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาดูลึกล้ำและเต็มไปด้วยคำถามที่เธอเองก็ต้องการคำตอบไม่แพ้กัน "นั่นสิคะ... ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเด็กคนนี้คือใคร และทำไม 'ธีร์ดนัย' ถึงต้องส่งรูปนี้มาให้คุณดูพร้อมกับคำท้าทาย... หรือว่าคุณมีความลับอะไรที่ยังไม่ได้บอกฉันกันแน่คะ คุณคีรินทร์?" บรรยากาศในห้องนอนที่เคยร้อนระอุด้วยเพลิงสวาท กลับพลิกผันกลายเป็นความหนาบึ้งและตึงเครียดขึ้นมาทันที คีรินทร์ยังไม่ทันได้อ้าปากแก้ตัว เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงของเลขา "คุณคีรินทร์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางตลาดหลักทรัพย์และสื่อมวลชนกำลังรุมล้อมล็อบบี้โรงแรม เพราะมีข่าวหลุดว่า... มีเอกสารลับเรื่องการถือหุ้นลับของบริษัทคู่แข่งถูกส่งต่อไปยังสำนักข่าว พร้อมกับรูปถ่ายครอบครัวของคุณ... ที่ไม่เคยเปิดเผยที่ไหนมาก่อนครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับเกมแค้นและเพลิงรักครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - ชฎาพรายไวน์แดง -