อุปสรรคจากมือที่สาม

“คุณคิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่างั้นเหรอ ศิรินทร์” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกร้าวร้าวของธีร์ดนัยดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบ แสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากตึกระฟ้าภายนอกสาดส่องเข้ามาผ่านกระจกใส เผยให้เห็นรอยยิ้มหยันที่มุมปากของนักลงทุนหนุ่มผู้กระหายอำนาจ เขาโน้มตัวลงไปข้างหน้า มือหนาวางทับลงบนแฟ้มเอกสารลับที่เพิ่งถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานราคาแพงของหญิงสาว ศิรินทร์นั่งหลังตรงสง่างาม ดวงตากลมโตคู่คมฉายแววเยือกเย็นและไร้ซึ่งความเกรงกลัว เธอปรายตามองเอกสารแผ่นนั้นด้วยหางตา ภายใต้ชุดสูทสีขาวเข้ารูปที่ขับเน้นสัดส่วนเย้ายวนและท่าทีอันน่าเกรงขาม หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวด้วยความโกรธกรุ่น แต่ใบหน้ากลับนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน “ถ้าคุณคิดว่าเอกสารชิ้นนั้นจะใช้ขู่ฉันได้ คุณคงประเมินฉันต่ำไป” ศิรินทร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “เกมธุรกิจไม่ได้วัดกันที่เล่ห์เหลี่ยมสกปรกอย่างที่คุณชอบทำหรอกค่ะ คุณธีร์ดนัย” “ปากดีนักนะ!” ธีร์ดนัยพ่นลมหายใจด้วยความโมโห เขาลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้กระแทกพื้นเสียงดัง ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเธอ มือหนาคว้าหมับเข้าที่คางมนของเธอ บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสายตาที่เต็มไปด้วยความคุกคาม “อย่าคิดว่ามีคีรินทร์คอยปกป้องแล้วเธอจะรอดพ้นนะ! ถ้าไม่อยากให้บริษัทของเธอพังพินาศคามือฉัน และไม่อยากให้ความลับเน่าเฟะในอดีตของเธอกับผู้ชายคนนั้นหลุดออกไป... เธอก็ต้องร่วมมือกับฉัน!” ศิรินทร์ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย แม้ปลายนิ้วของเขาจะบีบกรามเธอจนเจ็บร้าว เธอกลับเลือกที่จะยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ส่งสายตาร้อนแรงที่ท้าทายกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว “กล้าขู่ฉันเหรอคะ... ลองดูสิว่าระหว่างความลับของฉัน กับอนาคตของคุณ อะไรจะพังก่อนกัน” บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบขาดใจ กลิ่นอายของความแค้นและแรงปรารถนาที่จะทำลายล้างอบอวลไปทั่วพื้นที่ ธีร์ดนัยจ้องมองริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อที่เอื้อวาจาท้าทายเขาอย่างไม่ลดละ ความโกรธแค้นในทีแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความกระหายอยากเอาชนะ สัญชาตญาณดิบเถื่อนถูกปลุกเร้าขึ้นเมื่ออยู่ใกล้ชิดกับหญิงสาวผู้เย่อหยิ่งและทรงเสน่ห์จนยากจะต้านทานผู้นี้ มือหนาที่เคยบีบคางมนเปลี่ยนเป็นไล้ปลายนิ้วหยาบกร้านลงมาตามลำคอระหง ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนนุ่มผ่านปกเสื้อสูทอย่างจาบจ้วง ศิรินทร์สะท้านเฮือก เปลือกตากระตุกวูบด้วยความขยะแขยง แต่เธอกลับเลือกที่จะไม่ปัดป้อง ร่างระหงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ช้าๆ ปล่อยให้เกมจิตวิทยานี้ดำเนินไปสู่จุดที่อันตรายยิ่งขึ้น “เธอนี่มัน... น่ารังเกียจและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกันจริงๆ ศิรินทร์” ธีร์ดนัยกระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ “ถ้าเธอยอมร่วมมือกับฉันแต่โดยดี ขยี้หัวใจของคีรินทร์ให้แหลکคามือ ร่วมมือกันทำลายมันซะ... ฉันอาจจะเมตตาเธอบ้างก็ได้” “ความเมตตาจากคนอย่างคุณ... เก็บไว้ใช้ตอนใกล้ตายเถอะค่ะ” ศิรินทร์เค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะใช้มือเรียวบางคว้าข้อมือหนาที่กำลังลูบไล้อยู่บนตัวเธอไว้อย่างแน่นหนา แรงบีบของเธอมหาศาลเกินกว่าที่ผู้ชายคนนั้นจะคาดคิด “ฉันไม่มีวันร่วมมือกับหมาลอบกัดอย่างคุณเด็ดขาด!” “อวดดีนัก!” ธีร์ดนัยหมดความอดทน เขาใช้กำลังรวบตัวหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืนประชิดตัว แรงยื้อยุดทำให้เอกสารบนโต๊ะกระจายเกลื่อนพื้น ศิรินทร์พยายามดิ้นรนขัดขืน แต่ทว่าเรี่ยวแรงของเธอกลับสู้ชายหนุ่มไม่ได้ ความใกล้ชิดที่แนบ จังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะ! ร่างสูงสง่าของคีรินทร์ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ รัศมีแห่งความเย็นชาและอำนาจมืดแผ่ซ่านไปทั่วห้อง บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบ เมื่อเขาเห็นภาพชายอื่นกำลังโอบกอดและคุกคามอดีตภรรยาผู้เป็นเจ้าของหัวใจที่เขาเพิ่งตระหนักว่ารักหมดทั้งดวง “ปล่อยเธอ... ซะ” น้ำเสียงของคีรินทร์เหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยจิตสังหาร ธีร์ดนัยชะงัก หันไปมองผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มเยาะ ก่อนที่มือหนาจะยอมคลายจากการพันธนาการศิรินทร์ช้าๆ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาของคีรินทร์ไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่ธีร์ดนัย แต่สายตาคู่คมกลับเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ปลิวตกลงแทบเท้าของเขา... มันคือเอกสารรายงานผลตรวจ DNA ลับ ที่ระบุชื่อเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่ง... ซึ่งมีใบละม้ายคล้ายคลึงกับเขาอย่างกับแกะ! ด้วยรักและปรารถนาดี จาก ชฎาพรายไวน์แดง ค่ะ