ทางเลือกที่ยากลำบาก

กลิ่นไวน์แดงวินเทจราคาแพงระเหยอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว แต่อุณหภูมิรอบตัวศิรินทร์กลับร้อนระอุราวกับถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟแห่งความลังเล ปลายนิ้วเรียวสวยที่เคลือบเล็บด้วยสีแดงก่ำราวกับหยดเลือดกำลังเคาะเบาๆ บนแฟ้มเอกสารข้อเสนอควบรวมกิจการ บนโต๊ะทำงานหินอ่อน เอกสารฉบับนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อชี้ชะตาธุรกิจเพียงอย่างเดียว แต่มันคือ ‘ใบอนุญาต’ ในการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนแหลกสละในอดีต “คุณจะเซ็นมันจริงๆ หรือศิรินทร์... หรือว่าความรู้สึกเก่าๆ มันกำลังทำให้คมดาบในมือคุณทื่อลง” เสียงทุ้มต่ำของธีร์ดนัยดังขึ้นจากมุมห้อง ร่างสูงสง่าในชุดสูททาร์กสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มโน้มตัวลงใช้มือค้ำขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน ดวงตาคมกริบของคู่แข่งทางธุรกิจคู่นี้จ้องมองเธอด้วยประกายความปรารถนาที่ซ่อนไม่มิด ทั้งกระหายในอำนาจและในตัวเรือนร่างของเธอ ศิรินทร์ไม่แม้แต่จะเบือนหน้าหนี เธอกลับเงยขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างท้าทาย “คุณคิดว่าฉันเป็นคนใจอ่อนขนาดนั้นเชียวหรือ ธีร์ดนัย... คนที่เคยปล่อยให้ฉันนอนร้องไห้บนเตียงเย็นเยียบในคฤหาสน์หลังใหญ่ ไม่สมควรได้รับความเมตตาใดๆ ทั้งสิ้นจากฉัน” “ถ้าอย่างนั้นก็เซ็นสิ” ธีร์ดนัยวางปากกาหมึกซึมราคาแพงลงบนอุ้งมือของเธอ นิ้วมือของเขาจงใจลูบไล้ผ่านหลังมือของเธออย่างจาบจ้วง “ทำลายคีรินทร์ให้ย่อยยับ แล้วมาอยู่ข้างฉัน... เราสองคนจะครอบครองทุกอย่างร่วมกัน” ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ปลายปากกาจดจ่อลงบนกระดาษ ภาพใบหน้าของคีรินทร์ในยามที่เขาคุกเข่าลงต่อหน้าเธอเมื่อคืนก่อน กลับผุดวาบขึ้นมาในห้วงคำนึง ดวงตาคมเข้มที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาคู่นั้น เต็มไปด้วยความสำนึกผิด ความเจ็บปวด และหยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง ผู้ชายที่เคยถือดีว่าตนเองคือกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ กลับยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดเพื่ออ้อนวอนขอโอกาสจากผู้หญิงที่เขาเคยผลักไส *‘ผมยอมแลกทุกอย่าง... แม้กระทั่งชีวิตของผม เพื่อให้คุณกลับมามองผมด้วยสายตาแบบเดิมอีกครั้ง ศิรินทร์’* คำพูดของเขาดังก้องอยู่ในหัว บีบเคี้ยวหัวใจของเธอให้เจ็บแปลบอย่างประหลาด ความแค้นที่เคยสุมอกมาตลอดหลายปีไม่ได้มอดไหม้ลง แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยคำถามที่น่ากลัวที่สุด—หากเธอทำลายเขาจนราบคาบตามแผนที่วางไว้ หัวใจของเธอเองจะมีความสุขจริงๆ หรือ หรือมันจะยิ่งว่างเปล่าและหนาวเหน็บกว่าเดิม? ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้สัญญาณเตือน ร่างสูงสง่าของคีรินทร์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกวาดมองภาพคนทั้งคู่ที่ยืนชิดกันด้วยความรู้สึกที่แทบจะระเบิดเป็นจุล ความหึงหวง ความโกรธเกรี้ยว และความเจ็บปวดฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่นั้นจนน่ากลัว “ศิรินทร์!” น้ำเสียงของคีรินทร์แหบพร่าแต่ทรงพลัง เขาก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปัดแฟ้มเอกสารในมือเธอร่วงลงพื้น กระดาษนับร้อยแผ่นปลิวว่อนราวกับใบไม้ร่วง “คุณทำบ้าอะไรของคุณ คีรินทร์!” ศิรินทร์ผุดลุกขึ้นยืน ประจันหน้ากับอดีตสามีด้วยความตกใจและโกรธกรุ่น “ผมต่างหากที่ต้องถามคุณ!” คีรินทร์ระเบิดเสียงออกมาอย่างเหลืออด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธอ ดึงรั้งเข้าหาตัวอย่างไม่ยอมให้หลบหนี แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานทำให้สติของเขาขาดผึ่ง “คุณกำลังจะขายวิญญาณให้ไอ้สารเลวนี้ เพื่อแลกกับการทำลายผมงั้นเหรอ! เกลียดผมมากใช่ไหม อยากเห็นผมตายคามือคุณมากใช่ไหม ศิรินทร์!” “ใช่! ฉันเกลียดคุณ!” เธอตะโกนใส่หน้าเขาโดยไม่หลบสายตา หยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้นเอ่อคลอเบ้าแต่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความหยิ่งผยอง “คุณทำลายชีวิตฉันไปกี่ปี คุณเคยจำได้บ้างไหมคีรินทร์! ทำไมฉันจะต้องปล่อยให้คุณลอยนวลมีความสุข บนความพินาศของฉันด้วยเล่า!” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ธีร์ดนัยถอยฉากออกไปเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ราวกับกำลังชมละครฉากใหญ่ที่ตนเองเป็นผู้กำกับ คีรินทร์นิ่งค้างไปกับคำพูดนั้น มือที่บีบต้นแขนเธอค่อยๆ คลายน้ำหนักลง ความเกรี้ยวกราดในแววตาแปรเปลี่ยนเป็นความเปราะบางที่น่าเวทนา เขาก้มหน้าลงซบหน้าผากเข้ากับลาดไหล่ของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนสะท้านรุนแรงจนเธอรับรู้ได้ถึงความสั่นเทาของร่างกายแกร่งที่เคยหยิ่งผยอง “ถ้าความแค้นของคุณมันทำให้คุณทรมานน้อยลง...” เสียงกระซิบของคีรินทร์พร่าสั่นและเต็มไปด้วยความยอมจำนนอย่างถึงที่สุด “...งั้นก็ใช้ผมสิ ศิรินทร์ เอาคืนผมให้สาสม อยากให้ผมเจ็บปวดแค่ไหน เชือดเฉือนผมด้วยมือของคุณเองเลย... แต่อย่าไปอยู่กับมัน อย่าเอาตัวเองไปแลกกับคนอย่างธีร์ดนัยเด็ดขาด” ปลายนิ้วของเขาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ราวกับเผลอไผลไปกับความโหยหาที่กัดกินวิญญาณ ศิรินทร์สะท้านเฮือกเมื่อสัมผัสคุ้นเคยนั้นปลุกเร้าไฟปรารถนาที่เธอพยายามกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใจ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความดิบเถื่อนของผู้ชายตรงหน้ากำลังดึงดูดเธอเข้าสู่วังวนแห่งแรงดึงดูดอันตราย คีรินทร์ไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว มือใหญ่อีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น จนร่างกายทั้งสองแนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง ริมฝีปากร้อนผ่าวพุ่งเข้าประกบเรียวปากนุ่มของเธอทันทีอย่างเอาแต่ใจ จุมพิตในครั้งนี้ไม่ใช่การขอร้อง แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของและการเรียกร้องสิทธิ์ที่ขาดหายไป ศิรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามจะทุบตีอกแกร่งเพื่อขัดขืน แต่รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเปี่ยมไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิด กลับทำให้แรงขัดขืนของเธอมลายหายไปในพริบตา เรียวปากที่เผยอออกด้วยความตกใจเปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลาม ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงาน ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานถูกแผดเผาจนมอดไหม้ด้วยความวาบหวามที่คีรินทร์จงใจมอบให้ มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นสะโพกมนอย่างเร่าร้อน ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์นักบริหารผู้แสนสุขุม ศิรินทร์เผลอแอ่นกายรับสัมผัสอันคุ้นเคยอย่างลืมตัว มือเรียวที่เคยตั้งท่าจะผลักไส กลับเปลี่ยนเป็นจิกเกร็งลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วทุกอณูผิว รสจูบที่ลึกซึ้งและยาวนานทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน ริมฝีปากที่บดเบียดเข้าหากันสร้างความรัญจวนใจจนแทบขาดใจตาย ศิรินทร์รู้สึกได้ถึงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก เธอกำลังพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ให้กับสัมผัสของสามีเก่าผู้เป็นต้นเหตุแห่งความช้ำชะตา ในจังหวะที่อารมณ์กำลังพุ่งสูงจนถึงขีดสุด คีรินทร์ผละริมฝีปากออกช้าๆ หน้าผากของเขายังคงแนบชิดติดกับหน้าผากของเธอ ดวงตากลมโตคู่สวยฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำตาและอารมณ์เสน่หา เขายกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาให้อย่างทะนุถนอม ราวกับเธคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในจักรวาล “ผมรักคุณ... ศิรินทร์” เสียงกระซิบแผ่วเบานั้นบาดลึกเข้าไปในหัวใจของเธอ “ไม่ว่าคุณจะเลือกทางไหน... ผมก็จะขออยู่ตรงนี้ เพื่อให้คุณเหยียบย่ำจนกว่าคุณจะพอใจ” ศิรินทร์หลับตาลงช้าๆ น้ำใสๆ ไหลรินผ่านแก้มเนียน เธอต้องตัดสินใจแล้วจริงๆ ระหว่างการเดินหน้าล้างแค้นให้สาสมตามความตั้งใจเดิม หรือจะยอมโอบกอดความรักที่เจ็บปวดนี้ไว้อีกครั้ง ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะเอמהคำตอบออกมา เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด ก่อนที่เลขานุการส่วนตัวจะผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือก พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือที่สั่นเทา “คุณศิรินทร์คะ... มีพัสดุด่วนส่งตรงถึงคุณระบุว่าเป็น ‘ความลับสุดยอด’ ค่ะ... และ... และคนที่ส่งมาคือโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในต่างประเทศค่ะ” ศิรินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ขณะที่คีรินทร์หันไปมองซองเอกสารนั้นด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ มือเรียวรับซองเอกสารมาเปิดออกอย่างช้าๆ และเมื่อเธอกวาดสายตาอ่านข้อความบรรทัดแรกบนกระดาษแผ่นนั้น ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ ร่างกายทั้งร่างชาดิกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ เมื่อความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดหลายปี... บัดนี้กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาต่อหน้าผู้ชายทั้งสองคนในห้องนี้! ด้วยรักและปรารถนาดี จาก ชฎาพรายไวน์แดง ค่ะ