การสำนึกผิด

หยดน้ำตาที่กลั้นไว้ไม่เคยช่วยให้โลกใบนี้ใจดีกับเราขึ้นเลยแม้แต่น้อย... ศิรินทร์ตระหนักความจริงข้อนี้ดีในวินาทีที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอกรีดกรายเซ็นชื่อลงบนเอกสารโอนหุ้นล็อตสุดท้าย สลัดทิ้งพันธะทางกฎหมายที่เคยล่ามตรึงเธอไว้กับอดีตอันแสนโสมม บนโต๊ะทำงานไม้สักทองเนื้อดี บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความกดดันจนแทบหายใจไม่ออก คีรินทร์ ประธานบริษัทผู้เคยเย่อหยิ่งและถือดีจนมองคนรอบข้างเป็นเพียงฝุ่นผง บัดนี้กำลังคุกเข่าลงช้าๆ บนพรมเปอร์เซียราคาแพงต่อหน้าเธอ ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างามราวกับพญาอินทรี ทรุดฮวบลงด้วยความพ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเอง แว่นตาไร้กรอบถูกถอดวางไว้บนโต๊ะเผยให้เห็นดวงตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยรอยร้าวของคนที่แตกสลายอย่างแท้จริง "พี่ขอร้อง... ศิรินทร์" เสียงทุ้มต่ำที่เคยประกาศิตสั่งการคนทั้งบริษัท สั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวรานที่สะสมมาแรมปี "มองหน้าพี่... มองคนที่เคยทำลายความสุขของเธอด้วยมือคู่นี้ แล้วลงทัณฑ์พี่ให้สาสมเถอะ พี่สมควรได้รับมัน... สมควรได้รับความทรมานยิ่งกว่าที่เธอเคยเจอเป็นร้อยเท่าพันทิป" ศิรินทร์นิ่งเงียบ ดวงตาคู่คมกริบใต้แพขนตางอนงามมองอดีตสามีด้วยแววตาว่างเปล่า เย็นชา และทรงพลัง เธอยังจำความรู้สึกในคืนวันที่เธอตั้งท้องอ่อนๆ แล้วถูกเขาผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใยได้ดี คำพูดเหยียดหยาม น้ำเสียงรังเกียจ และรอยยิ้มหยันในค่ำคืนวันนั้น มันกัดกินหัวใจเธอจนตายทั้งกลม แต่ในวันนี้... คนที่เคยเหยียบย่ำเธอกลับกำลังคุกเข่าอ้อนวอนขอเศษเสี้ยวความเมตตา "คุณคิดว่าการคุกเข่าของคุณมันจะลบภาพความอัปยศในอดีตได้งั้นเหรอคะ คีรินทร์?" น้ำเสียงหวานใสแต่เฉียบคมราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้งเอ่ยขึ้น ทอดมองร่างสูงที่ซบหน้าลงกับเรียวขาของเธอ ความอุ่นร้อนจากลมหายใจของเขาผ่านเนื้อผ้าแพรเนื้อดีเข้ามาถึงผิวเนื้อ ทำให้เธอสะท้านเล็กน้อยแต่ก็สะกดกลั้นไว้อย่างแนบเนียน "น้ำตาของคนที่เห็นแก่ตัว... มันไร้ค่าเกินกว่าจะเอามาแลกกับหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อที่ฉันต้องดิ้นรนผ่านมาด้วยซ้ำ" "พี่รู้... พี่รู้ว่ามันชดเชยอะไรไม่ได้เลย" คีรินทร์เงยหน้าขึ้น มือหนาสั่นเทาระทึกเอื้อมมาหมายจะแตะต้องข้อเท้าของเธอ แต่แล้วก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศ ราวกับกลัวว่าปลายนิ้วของตนจะทำให้ความสะอาดบริสุทธิ์ของเธอมลทิน "แต่ทุกวินาทีที่ผ่านมาอย่างไร้เธอ มันคือคุกนรกที่พี่สร้างขึ้นเอง ศิรินทร์... ทุกค่ำคืนที่พี่หลับตาลง ภาพที่เธอร้องไห้อ้อนวอนมันตามหลอกหลอนพี่ไม่เคยเว้นวัน พี่เจ็บ... เจ็บจนแทบอยากตายไปเสียให้พ้นๆ แต่พี่ก็ตายไม่ได้ เพราะพี่ต้องมีชีวิตอยู่เพื่อชดใช้... เพื่อไถ่บาปให้เธอ" คำสารภาพที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ทำให้ห้องทำงานกว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงัน ความรู้สึกโหยหา สำนึกผิด และความปรารถนาอันบ้าคลั่งตีรวนอยู่ในอากาศ จนหัวใจของศิรินทร์กระตุกวูบอย่างรุนแรง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า แม้กาลเวลาจะผ่านไป และหัวใจดวงนี้จะถูกเคลือบด้วยเกราะเหล็กแห่งความแค้น แต่กลิ่นกายเฉพาะตัว ความคุ้นเคย และความเร่าร้อนที่เคยผูกพันกันในอดีต ก็ยังคงแอบกรีดแทงความรู้สึกของเธอให้หวั่นไหวอยู่เสมอ "ถ้าคุณอยากไถ่บาปนัก..." ศิรินทร์โน้มตัวลงไปช้าๆ ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบเชยคางสลักเสลาของอดีตสามีให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้เขาต้องรับรู้ถึงความเหนือกว่าของเธอในทุกมิติ "ก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ ว่าผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำฉันคนนี้... ยังมีความกล้าพอที่จะทำตามทุกอย่างที่ฉันต้องการ แม้ว่ามันจะต้องแลกด้วยศักดิ์ศรีทั้งหมดที่คุณมีก็ตาม" ดวงตาคมเข้มของคีรินทร์วับวามขึ้นด้วยประกายแห่งความปรารถนาอันดิบเถื่อนและยอมจำนน เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เกมธุรกิจ แต่มันคือเกมรักที่เขาเป็นฝ่ายถือไพ่ตายในมือ และยินยอมให้เธอทรมานเขาจนวินาทีสุดท้าย "ไม่ว่าอะไรก็ตาม... ศิรินทร์" เสียงกระซิบพร่าเลือนของเขาเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว "ต่อให้เธอจะสั่งให้พี่ตายคาอกเธอยังไง พี่ก็ยินดี..." สิ้นคำพูดนั้น คีรินทร์ก็ไม่รอช้าอีกต่อไป ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัวเธอด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน มือหนาช้อนอุ้มร่างเพรียวบางของศิรินทร์ขึ้นจากเก้าอี้ผู้บริหารอย่างง่ายดาย จนหญิงสาวเผลอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ แต่ไม่ทันได้ขัดขืน ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดเรียวปากนุ่มของเธออย่างดุดันและเอาแต่ใจ จุมพิตแห่งการไถ่บาปเริ่มต้นด้วยความรุนแรงราวกับพายุฝน ก่อนจะค่อยๆ แปลเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลลึกล้ำที่ละลายหัวใจทั้งสองดวงให้หลอมรวมเป็นหนึ่ง ลิ้นอุ่นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำที่ห่างหายไปแรมปี ศิรินทร์พยายามจะขัดขืนด้วยการทุบกำปั้นลงบนอกแกร่ง แต่สัมผัสอันคุ้นเคยและกลิ่นกายบุรุษเพศที่เธอเคยหลงใหลกลับบั่นทอนเรี่ยวแรงของเธอจนหมดสิ้น เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอระหง เมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของสรีระผ่านเนื้อผ้าอย่างชำนาญและวาบหวาม แรงปรารถนาที่ถูกกดทับมานานระเบิดออกราวกับภูเขาไฟในห้องทำงานส่วนตัว คีรินทร์วางร่างบางลงบนโซฟาหนังแท้ตัวยาวอย่างทะนุถนอม แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความหิวกระหายที่ยากจะควบคุม เขาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มผิวเนื้อเนียนนุ่มจนเกิดรอยกุหลาบสีจางเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ขณะที่มือเรียวของศิรินทร์เองก็เผลอจิกทึ้งเส้นผมหนานุ่มของเขาด้วยความเสียวซ่านและอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนฉุดไม่อยู่ ลมหายใจหอบกระชั้น เสียงครางผสานกันท่ามกลางความมืดสลัวยามค่ำคืน เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นด้วยความเร่งร้อน ร่างกายเปลือยเปล่าแนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่าง สัมผัสแห่งความเจ็บปวดในอดีตถูกลบเลือนด้วยความสุขสมอันรุนแรงและลุ่มลึก คีรินทร์ปรนเปรอเธอด้วยความเร่าร้อนราวกับจะชดเชยทุกหยาดหยดของน้ำตาที่เธอเคยเสียไป ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเว้าวอนและการยอมจำนนต่อหน้าผู้หญิงที่เขาคุกเข่าให้ด้วยหัวใจ ความสุขสมระลอกแล้วระลอกเล่าซัดสาดเข้ามาจนร่างบางสั่นสะท้าน เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังสะท้อนไปทั่วห้องท่ามกลางความมืดของค่ำคืนที่ยาวนาน... แต่ทว่า ในขณะที่ความสัมพันธ์กำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุดแห่งอารมณ์ และศิรินทร์กำลังจะปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับความเย้ายวนนี้จนหมดสิ้น เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! ตามด้วยเสียงเปิดประตูของใครบางคนก้าวเข้ามา พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบที่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว "คุณแม่ครับ! น้องธามหิวขนมแล้ว ทำไมห้องมืดจังเลยล่ะครับ..." คีรินทร์ที่กำลังคร่อมร่างเปลือยเปล่าของศิรินทร์อยู่ถึงกับตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อหันไปมองร่างเล็กป้อมของเด็กชายตัวน้อยที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่หน้าโซฟา... เด็กชายที่มีใบละม้ายคล้ายคลึงกับเขาในวัยเด็กราวกับถอดแบบออกมาจากพิมพ์เดียวกัน! ด้วยรักและปรารถนาดี จาก ชฎาพรายไวน์แดง ค่ะ