แผนซ้อนแผน

กลิ่นอายของไวน์แดงวินเทจลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นกายสะอาดรื่นรมย์ของบุรุษเพศ ในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบ ปราศจากเสียงรบกวนจากโลกภายนอก มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามแข่งกับความเงียบงัน ศิรินทร์พยายามดึงสติอันกระเจิดกระเจิงของตนเองกลับมา มือเรียวบางที่กำลังถือเอกสารสำคัญสั่นน้อยๆ จนเธอต้องกำมันไว้แน่นเพื่อซ่อนความไหวหวั่น แต่คีรินทร์ไม่ได้เปิดโอกาสให้เธอกำแพงความเย็นชาใส่ได้นานนัก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็วราวกับเสือดาวที่จ้องตะครุบเหยื่อ กลิ่นหอมเย็นประจำตัวของเขาโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง จนพื้นที่หายใจแคบลงถนัดตา อดีตสามีผู้เคยเย่อหยิ่งและหมางเมินเธอในอดีต บัดนี้กลับมีแววตาเว้าวอนและร้อนรุ่มอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "คุณกำลังเล่นกับไฟนะคะ คีรินทร์" ศิรินทร์เชิดหน้าขึ้น พยายามบังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก สายตาคมกริบของเธอมองตรงไปยังนัยน์ตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อน "ถ้ารู้ว่าไฟกองนี้จะแผดเผาเราทั้งคู่ให้มอดไหม้... ผมก็ยินดีจะยอมเป็นผุยผงครับ ศิรินทร์" คีรินทร์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่น ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอระหงทำให้ขนกายของเธอลุกชันไปหมด เขายื่นมือมาไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่คุ้นเคยและเคยสร้างทั้งความเจ็บปวดและสุขสมในคราเดียวกันกำลังปลุกเร้าไฟปรารถนาที่เธอพยายามกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจ ศิรินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติ เธอท่องไว้ในใจว่านี่คือแผนการของธีร์ดนัย และคีรินทร์ก็อาจจะเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง... แต่ทำไมร่างกายของเธอกลับทรยศ สมองสั่งให้ผลักไส แต่มือเจ้ากรรมกลับเผลอวางทابลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเสียสนิท ดวงตากลมโตสบประสานเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววสำนึกผิดและโหยหาอย่างสุดซึ้ง ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป เกินกว่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเคยถูกทอดทิ้งอย่างไม่ใยดีจะทานทนไหว กำแพงความแค้นที่ก่อไว้สูงตระหง่านเริ่มสั่นคลอน เมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเลื่อนต่ำลงมาสัมผัสเอวคอดกิ่ว ดึงรั้งร่างบางให้แนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง "คุณใจร้ายมากรู้ไหม..." คีรินทร์พึมพำชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น "ใจร้ายที่ทำให้ผมคลั่งได้ขนาดนี้... และใจร้ายที่ทำให้ผมเพิ่งรู้ว่า โลกทั้งใบของผมมันไร้ความหมายแค่ไหนในวันที่ไม่มีคุณ" คำสารภาพที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งที่สุดในปฐพี ทำให้ดวงตาของศิรินทร์ร้อนผ่าว เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ความเจ็บปวดในอดีตกรีดแทงซ้ำ แต่มันกลับถูกความเร่าร้อนและจริงจังในแววตาของเขาหลอมละลายจนหมดสิ้น และก่อนที่เธอจะทันได้เอื้อnคำปฏิเสธใดๆ ริมฝีปากอุ่นจัดก็ทาบทับลงมาปิดกั้นทุกถ้อยคำ มันไม่ใช่จุมพิตแห่งความโกรธเกรี้ยว หรือการลงทัณฑ์เช่นในวันวาน แต่มันคือจุมพิตแห่งการเว้าวอน การอ้อนวอนขอโอกาส และการไถ่บาปที่อ่อนหวานจนแทบละลาย ศิรินทร์เผยริมฝีปากออกอย่างไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน ปล่อยให้ความหอมAวญของรสจูบพรากเอาลมหายใจและสติสัมปชัญญะไปจนหมดสิ้น ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตวัดตักตวงความหวานล้ำที่ทั้งสองโหยหามาเนิ่นนาน มือหนาของคีรินทร์สอดเข้าใต้เส้นผมสลวย บังศีรษะเธอให้รับสัมผัสลึกซึ้งยิ่งขึ้น ขณะที่มืออีกข้างโอบกระชับสะโพกมนให้แนบชิดเข้าหาเรือนร่างกำยำที่ร้อนผ่าวราวจับไข้ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานกว้าง ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ศิรินทร์ยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง เล็บคมจิกเกร็งลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วทุกอณูผิว ความใกล้ชิดนี้รุนแรง ร้อนแรง และเต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศที่ยากจะต้านทาน สติสัมปชัญญะที่พยายามประคับประคองมาตลอดพังทลายลงในชั่วพริบตา เหลือเพียงสัญชาตญาณและความโหยหาที่ถูกปลุกเร้าให้ตื่นขึ้นจากหลุมศพแห่งอดีต คีรินทร์อุ้มร่างบางขึ้นโดยไม่ยอมให้ริมฝีปากผละออกจากกันแม้แต่น้อย ศิรินทร์ส่งเสียงประท้วงในลำคอด้วยความตกใจก่อนที่แผ่นหลังบอบบางจะสัมผัสกับความเย็นเยียบของพื้นโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เอกสารกองโตปลิวว่อนร่วงหล่นลงพื้นราวกับใบไม้ร่วง แต่ไม่มีใครสนใจสิ่งรอบกายอีกต่อไปแล้ว ในนาทีนี้ โลกทั้งใบเหลือเพียงแค่เราสองคน เสื้อผ้าเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นอย่างเร่งร้อนและเต็มไปด้วยความกระหายหิว ผิว1ายเนียนนุ่มสีน้ำผึ้งตัดกับผิวขาวจัดของชายหนุ่มภายใต้แสงไฟสลัวสร้างภาพความงดงามที่เย้ายวนจนแทบหยุดหายใจ คีรินทร์ทาบทับเรือนร่างลงมา ปล่อยให้สัมผัสจากริมฝีปากอุ่นลากไล้ตั้งแต่ซอกคอระหง ไหปลาร้าเด่นชัด ลงมาถึงเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ ศิรินทร์แอ่นกายรับสัมผัสด้วยความเสียวซ่าน เสียงครางหวานเล็ดลอดริมฝีปากออกมาอย่างไม่อาย เมื่อมือหนาลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนและปลุกเร้าทุกจุดอ่อนไหวให้ตื่นตัว ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่ยินยอมพร้อมใจดำเนินไปอย่างเร่าร้อนและลึกซึ้ง ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความโหยหา การไถ่ถอนความผิดบาปในอดีต และการประกาศความเป็นเจ้าIนอย่างชัดเจน ศิรินทร์หลับตาพริ้ม จิกมือลงบนแผ่นหลังแกร่งเพื่อระบายความสุขสมที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นพายุ ร่างกายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางเสียงหอบครางและหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ความเจ็บปวดในอดีตถูกชะล้างด้วยไฟสวาทที่แผดเผาจนมอดไหม้ เหลือไว้เพียงความจริงแท้ของหัวใจที่กำลังเต้นระรัวอยู่ตรงหน้า เนิ่นนานกว่าพายุอารมณ์จะสงบลง ทั้งค่านอนแนบชิดอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวในสภาพที่ลมหายใจยังคงหอบกระชั้น ศิรินทร์ซบหน้าลงกับอกแกร่ง ฟังเสียงหัวใจของอดีสามีที่เต้นสม่ำเสมอขึ้น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มกลับมาทำงานอีกครั้งเมื่อความร้อนลุ่มจางหายไป เธอหลับตาลงด้วยความสับสน ปลายนิ้วเรียวเตรียมจะผลักร่างหนาออกเพื่อจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แต่ทว่า... เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าด้านนอกกลับดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังแกรก! "คุณศิรินทร์ครับ เอกสารชุดที่..." เสียงทุ้มของธีร์ดนัยดังทะลุเข้ามาพร้อมกับประตูที่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความตกใจสุดขีดของคนทั้งคู่! ด้วยรักและปรารถนาดี จาก ชฎาพรายไวน์แดง ค่ะ