การปกป้องที่แสนละมุน

“ถ้าโครงการนี้ล้มเหลว ความรับผิดชอบทั้งหมดจะตกอยู่ที่สถาปนิกผู้ออกแบบ... ซึ่งหมายถึงคุณ รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเมธาดังขึ้นกลางห้องประชุมบอร์ดบริหาร บรรยากาศภายในห้องที่ควรจะเต็มไปด้วยความสงบนิ่งกลับร้อนระอุขึ้นมาทันที แฟ้มเอกสารบนโต๊ะหินอ่อนราคาแพงถูกผลักมาตรงหน้าหญิงสาว แรงกระแทกของมันทำให้กระดาษข้างในบางส่วนเผยอออกมา รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด แม้ในใจจะเต้นรัวด้วยความประหม่า ดวงตากลมโตของเธอจ้องมองสบตากับเมธาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ความผิดพลาดที่ถูกหยิบยกมาอ้างจะเป็นเพียงรอยตำหนิเล็กน้อยที่เขาสรรหามาขยายความเพื่อโจมตีเธอโดยเฉพาะ “ดิฉันมั่นใจในมาตรฐานและงานออกแบบของดิฉันค่ะคุณเมธา” รินรดาตอบกลับด้วยสุ้มเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าแฝงไว้ด้วยความหนักแน่น เธอจัดชุดสูทเข้ารูปให้เข้าที่ พยายามรักษาระยะห่างและความเป็นมืออาชีพ “และรายละเอียดที่ท่านกล่าวถึง ดิฉันได้จัดทำแผนสำรองไว้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่วันแรกที่ได้รับมอบหมายโครงการนี้ ไม่ทราบว่าทางคุณเมธาได้เปิดอ่าน ‘บันทึกข้อตกลง’ ในหน้าสุดท้ายของแฟ้มนั้นบ้างหรือเปล่าคะ?” เสียงหัวเราะเยาะในลำคอของเมธาดังขึ้น เขานั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีถือดี “แผนสำรองที่ดูเหมือนจะลนลานจนต้องรีบเร่งแก้ขัดน่ะหรือ? สำหรับบริษัทระดับเรา ความผิดพลาดแม้เพียงมิลลิเมตรก็คือหายนะ คุณคินน์ครับ... ผมคิดว่าถึงเวลาแล้วที่เราต้องพิจารณาความเหมาะสมของหัวหน้าทีมสถาปนิกคนนี้เสียใหม่ ก่อนที่ชื่อเสียงของบริษัทจะมัวหมองเพราะความไร้ประสบการณ์” รินรดาชะงัก เธอหันไปมองคินน์ที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้าของชายหนุ่มดูเย็นชาและเรียบเฉยราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง ดวงตาคู่คมกริบของเขายังคงจดจ้องอยู่กับไอแพดตรงหน้าโดยไม่มีวี่แววจะปกป้องเธอ ความรู้สึกวูบโหวงในอกตีตื้นขึ้นมาจนเธอต้องกำหมัดแน่นใต้โต๊ะประชุม ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง ครู่หนึ่งที่คินน์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวไปกับคำยั่วยุของเมธาแม้แต่น้อย เขาค่อยๆ วางไอแพดลงบนโต๊ะก่อนจะประสานมือเข้าหากันอย่างใจเย็น “ที่คุณเมธากล่าวมา ก็น่าสนใจนะครับ” น้ำเสียงของคินน์ดูราบเรียบจนรินรดาใจคอไม่ดี แต่แล้วเขาก็ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงโปร่งในสูทสีเทาเข้มขยับเดินไปยืนพิงโต๊ะข้างๆ รินรดา กลิ่นน้ำหอมไม้หอมจางๆ จากกายของเขาทำให้หญิงสาวรู้สึกถึงไออุ่นที่แผ่ออกมา “แต่ที่น่าสนใจกว่านั้น คือทำไมคุณถึงให้ความสำคัญกับ ‘ความผิดพลาดที่ยังไม่เกิดขึ้น’ มากกว่าผลกำไรที่โครงการนี้ทำได้ทะลุเป้าในไตรมาสแรกครับ?” คินน์หันไปสบตากับเมธาด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “รินรดาทำงานกับผมมานานพอที่จะรู้ว่า ผมไม่เคยจ้างคนไร้ความสามารถ และถ้าจะมีใครที่ต้องรับผิดชอบต่อ ‘ความล่าช้า’ ที่คุณพยายามป้ายสีนั้น... ก็คงเป็นผมเอง ที่เป็นคนอนุมัติการเปลี่ยนแปลงดีไซน์ทั้งหมดด้วยตัวเอง” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ เมธาชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ “คุณคินน์! คุณกำลังปกป้องเธอเกินความจำเป็นหรือเปล่าครับ? คนรักกันทำงานด้วยกันมันทำให้เสียระบบนะ!” เมธาตะคอกเบาๆ อย่างลืมตัว คินน์ไม่ได้สะทกสะท้าน เขากลับก้าวเข้าไปยืนบังรินรดาไว้อย่างมิดชิด ความสูงของเขาทำหน้าที่เป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดในเวลานี้ “ในห้องนี้เราคุยกันเรื่องงานครับคุณเมธา แต่ถ้าคุณอยากคุยเรื่องส่วนตัว... ผมคงต้องเชิญคุณออกไปเคลียร์กับทนายของผมที่ข้างนอกแทน” เขาขยับตัวเข้าใกล้รินรดาอีกนิด มือหนาเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารที่เมธาผลักใส่เธอขึ้นมาถือไว้ด้วยท่าทีถนอมราวกับมันเป็นของล้ำค่า “งานของรินรดาไม่มีข้อผิดพลาด เพราะผมตรวจสอบด้วยตัวเองทุกขั้นตอน” คินน์หันมามองหญิงสาวด้านหลัง สายตาที่เคยเย็นชาต่อโลกภายนอกบัดนี้เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนจนรินรดาใจสั่น “ประชุมจบแล้วครับ... คุณรินรดา ช่วยไปรอผมที่ห้องทำงานได้ไหมครับ ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณเรื่องรายละเอียดปรับปรุงอาคารส่วนสุดท้าย” เมธาจ้องมองภาพนั้นด้วยความเดือดดาลก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกจากห้องประชุมไปโดยไม่มีคำลา ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดที่ค่อยๆ คลายตัวลง รินรดาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ร่างกายที่เกร็งมาตลอดเริ่มอ่อนล้า แต่ก่อนที่เธอจะก้าวเดินออกไป มือหนาของคินน์ก็คว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ “ตกใจไหมครับ?” เขาถามด้วยเสียงที่ลดระดับลงจนกลายเป็นความนุ่มนวลเหลือเกิน “นิดหน่อยค่ะ... ขอบคุณนะคะที่ช่วยพูดแบบนั้น” รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของเธอสะท้อนความรู้สึกมากมายที่ยากจะปิดบัง คินน์มองเธอนิ่งๆ ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูด “ผมไม่ใช่แค่ช่วยพูด แต่ผมพูดความจริง... และถ้าใครคิดจะรังแกคนของผมอีก ผมคงต้องใช้มาตรการที่รุนแรงกว่าคำพูดแน่นอน” เขาผละออกเพียงเล็กน้อย ทว่าแววตาที่จ้องมองมานั้นกลับทำให้หัวใจของรินรดาเต้นไม่เป็นจังหวะ มือของเขายังคงกุมมือเธอไว้แน่น สัมผัสอุ่นซ่านที่ส่งผ่านผิวหนังทำให้ความหวาดกลัวเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับไปจัดการเอกสารบนโต๊ะ ทันใดนั้น เลขาส่วนตัวของคินน์ก็ผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “คุณคินน์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ... ฝ่ายตรวจสอบภายในส่งบันทึกด่วนมาว่า มีคนแอบส่งข้อมูลการเงินลับของบริษัทให้สื่อมวลชน และ... ในรายชื่อนั้น มีชื่อของคุณรินรดาเป็นคนลงนามในอีเมลต้นทางค่ะ!” คินน์หันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปทันที ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของทั้งคู่ ขณะที่รินรดามองดูหน้าจอแท็บเล็ตของเลขาด้วยความว่างเปล่า... ชื่อของเธออยู่ที่นั่นจริงๆ ในอีเมลที่เธอไม่เคยแม้แต่จะเปิดอ่าน ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินรดากับคินน์มาจนถึงบทนี้นะคะ