รุ่งอรุณแห่งความสดใส

"คุณจะวางแผนกำจัดเมธาไปอีกนานแค่ไหนคะคินน์... หรือจะรอให้เขากลับมาเล่นงานเราจนพังพินาศอีกรอบ?" รินรดาวางแฟ้มเอกสารรายงานการประชุมลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงาเสียงดัง ‘ปัง’ เล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม มือเรียวบางที่ยังคงสวมแหวนเพชรเม็ดเล็กจิกเข้าหากันแน่น แม้เรื่องราววุ่นวายจากศัตรูหมายเลขหนึ่งอย่างเมธาจะเพิ่งปิดฉากลงด้วยการที่เขาต้องจำนนต่อหลักฐานการยักยอกเงินบริษัท แต่ความรู้สึกระแวงที่สะสมมาตลอดหลายเดือนยังคงเกาะกินใจเธอไม่จางหาย คินน์ละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ต เขาสบตาเธอด้วยแววตาสงบนิ่งที่ซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ลึกๆ ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมากุมมือเธอไว้ แล้วดึงรั้งให้เธอลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหาเขา "เมธาจบแล้วริน... หลักฐานชุดสุดท้ายที่ทนายของเรายื่นต่ออัยการจะขังเขาไว้ในคุกได้นานจนเขาไม่มีวันกลับมาสร้างความวุ่นวายให้เราได้อีก" เสียงของเขาแหบพร่าและอบอุ่น มือใหญ่ที่อุ่นจัดลูบไล้หลังมือของเธออย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม "ที่เหลือ... ก็แค่การจัดการขยะที่ค้างคาให้เรียบร้อย และกลับมาใช้ชีวิตของเราให้คุ้มค่าที่สุด" รินรดานิ่งงัน เธอเฝ้ามองใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูดุดันและเย็นชา บัดนี้กลับดูผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเป๊ะของสูทสั่งตัดที่คินน์สวมใส่ยังคงอยู่ แต่ในแววตาของเขามันไม่มีความกระหายอำนาจหรือความเครียดแค้นเหมือนวันวานอีกต่อไป เธอรู้สึกได้ว่าความมืดมิดที่เคยกดทับชีวิตคู่นี้กำลังถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างแห่งความสงบ "ฉันแค่รู้สึกว่า... ทุกอย่างมันง่ายเกินไปหรือเปล่าคะ?" เธอถามพลางเอียงคอซบไหล่หนาของเขา กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์ผสมกับความอบอุ่นจากร่างกายของเขามันทำให้ความกังวลในใจมลายหายไปจนเกือบหมด คินน์ไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เขาเพียงแค่ดึงเธอลงมานั่งบนตักกว้าง กดจูบเบาๆ ลงที่ขมับ ก่อนจะกระซิบข้างหู "ต่อจากนี้ เราจะไม่มีเรื่องงานมาแทรกกลางระหว่างเราอีก ถ้าคุณยังห่วงงานจนลืมพักผ่อน... ผมคงต้องพิจารณาลาออกไปเป็นพ่อบ้านเต็มตัวให้คุณแล้วล่ะ" คำพูดหยอกล้อนั้นทำให้รินรดาเผลอหลุดยิ้มออกมา เธอหมุนตัวกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง ความหวานซึ้งในแววตาของคินน์ทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด ห้องทำงานที่เคยเต็มไปด้วยเอกสารคดีความและแผนผังบริษัท ดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงฉากหลังของบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยไอรัก "พูดแล้วนะคะ... ห้ามคืนคำเด็ดขาด" เธอท้าทาย แววตาเป็นประกายซุกซนแบบที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก เขาสรวลเบาๆ ในลำคอ มือหนาสอดเข้าไปในกลุ่มผมสลวยของหญิงสาวอย่างทะนุถนอม "สำหรับคุณ... ผมไม่เคยมีคำว่าคืนคำ" บรรยากาศในห้องทำงานเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ความเครียดที่เคยเกาะกุมถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามและอ่อนโยน คินน์โน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดอยู่บนผิวแก้ม ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของพวกเขากำลังจะบรรจบกันนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายความเงียบแสนหวานไปจนหมดสิ้น รินรดารีบผลักอกคินน์ออกด้วยความตกใจ ขณะที่ซีอีโอหนุ่มขมวดคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิด "ผมบอกแล้วว่าห้ามใครเข้ามารบกวน!" เสียงของคินน์ตวาดออกไปอย่างเยือกเย็น ประตูห้องทำงานถูกแง้มออกช้าๆ ร่างของเลขาส่วนตัวที่ดูหน้าตาตื่นตระหนกโผล่เข้ามา พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา รินรดาชะงักไปเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายที่ดูเหมือนเพิ่งจะไปเห็นผีมา "ขอประทานโทษค่ะท่านประธาน... แต่มีพัสดุจ่าหน้าถึงคุณรินรดาถูกส่งมาที่โต๊ะประชาสัมพันธ์โดยไม่ผ่านการคัดกรองพัสดุค่ะ" เลขากล่าวเสียงสั่น รินรดารับซองเอกสารนั้นมาด้วยมือที่เริ่มเย็นเฉียบ เมื่อเธอพลิกดูด้านหลังของซอง กระดาษแผ่นสีขาวที่แนบติดอยู่ทำเอาลมหายใจของเธอแทบหยุดเต้น มันเป็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถูกถ่ายเมื่อไม่กี่นาทีก่อน... ภาพของเธอกับคินน์ที่กำลังนั่งโอบกอดกันอยู่ภายในห้องทำงานนี้ผ่านเลนส์กล้องจากตึกฝั่งตรงข้าม และที่น่าขนลุกยิ่งกว่า คือข้อความที่เขียนด้วยลายมือตัวบรรจงด้านหลังภาพใบนั้นว่า... 'ความสุขที่ได้มาจากการเหยียบย่ำคนอื่น... มันหวานหอมดีไหมคะ คุณรินรดา? อย่าเพิ่งรีบฉลอง เพราะสิ่งที่คินน์ซ่อนไว้ใต้พรม... ยังมีอีกมหาศาล' คินน์คว้าภาพนั้นไปดู แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในทันที ขณะที่เสียงโทรศัพท์มือถือของรินรดาก็ดังขึ้นพร้อมกัน... เป็นเบอร์แปลกที่ไม่แสดงตัวตน แต่ทว่าปลายสายกลับกดรับทันทีที่เธอแตะหน้าจอ "อยากรู้ไหมว่าแฟนของคุณรักคุณจริงๆ หรือแค่ต้องการฐานอำนาจจากคุณกันแน่?" เสียงปริศนาจากปลายสายกระซิบแผ่วเบาจนรินรดาตัวชาไปทั้งร่าง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาแห่งความระทึกนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนสุดท้ายที่ทุกคำตอบจะถูกเปิดเผยค่ะ!