วินาทีที่ตัดสินชะตา

“ถ้าคุณก้าวออกไปจากห้องนี้ ริน... นั่นเท่ากับว่าคุณกำลังพิพากษาคินน์ในฐานะศัตรูคนหนึ่ง ไม่ใช่คนรัก” เสียงทุ้มต่ำของคินน์สั่นพร่า เขาไม่ได้หันมามองรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตูห้องทำงานของเขา เอกสารปึกใหญ่ที่เมธาส่งมาให้เธอเมื่อชั่วโมงก่อน—เอกสารที่กล่าวหาว่าคินน์ยักย้ายถ่ายเทหุ้นบริษัทเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว—วางกองอยู่บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหรู มันคือหลักฐานที่ดู ‘สมบูรณ์แบบ’ จนน่าขนลุก รินรดากำสายกระเป๋าถือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอสูดลมหายใจเข้าลึกจนรู้สึกเจ็บแปลบที่ปอด สถาปนิกสาวผู้ที่ชีวิตนี้ต้องมีแปลนและเส้นตรงเสมอมา กำลังเผชิญกับสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ที่สุดในชีวิต นั่นคือ ‘ความเชื่อใจ’ “หลักฐานพวกนี้มันจริงหรือเปล่าคะ คินน์” รินรดาถาม เสียงของเธอไม่ได้สั่น แต่มันหนักแน่นด้วยความคาดหวังที่ซ่อนอยู่ข้างใน “ฉันไม่ได้ต้องการคำอธิบายที่สวยหรู ฉันต้องการแค่คำตอบจากปากคุณ... คุณทำแบบนั้นไหม” คินน์ค่อยๆ หันกลับมา แววตาที่เคยเย็นชาต่อโลกภายนอกบัดนี้สั่นไหว เขาไม่ได้สวมหน้ากากซีอีโอผู้ไร้ความรู้สึกอีกต่อไป เขาก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ทิ้งระยะห่างให้พอรู้สึกถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน “เมธาต้องการทำลายผม เขาเตรียมการมาเป็นปี ทุกอย่างที่อยู่ในเอกสารนั่นถูกสร้างขึ้นด้วยความชำนาญเพื่อให้คุณเห็นแล้วต้องสงสัยผม” คินน์หยุดนิ่ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผมไม่ได้ทำ แต่ผมก็ปกป้องตัวเองไม่ได้ ถ้าคุณเลือกที่จะเชื่อกระดาษพวกนั้นมากกว่าเวลาที่เราใช้ร่วมกันมา” รินรดาหลับตาลง ภาพความทรงจำต่างๆ ไหลผ่านเข้ามา ทั้งยามที่เขาคอยประคองเธอในวันที่งานล้มเหลว ยามที่เขาแอบมาเซอร์ไพรส์ในคืนที่เธอทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่น แววตาที่เขามองเธอ... มันไม่มีทางเป็นของคนทรยศได้เลย “ถ้าฉันเชื่อคุณ... เราอาจจะสูญเสียทุกอย่างนะคะคินน์ เมธาไม่ปล่อยให้เรื่องนี้จบง่ายๆ แน่” “ผมยอมสูญเสียอาณาจักรนี้ทั้งหมด... แลกกับการไม่สูญเสียคุณไป” คินน์เอื้อมมือมาแตะข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทำให้กำแพงในใจของรินรดาพังทลายลงในเสี้ยววินาที เธอวางกระเป๋าลงกับพื้น ก่อนจะตัดสินใจก้าวเข้าไปหาเขา กอดเขาไว้แน่นจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะของกันและกัน “งั้นเราก็มาลุยไปด้วยกันค่ะ... ฉันจะไม่ปล่อยมือคุณอีกแล้ว” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันกว้างขวาง มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด แต่เป็นความเงียบที่หลอมรวมความเชื่อใจให้กลายเป็นพลังงานบางอย่างที่แข็งแกร่ง คินน์โอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับว่าหากเขาทิ้งห่างเพียงนิดเดียว โลกใบนี้จะพรากเธอไปจากเขา “ริน... คุณรู้ไหมว่าทำไมเมธาถึงเลือกวันนี้” คินน์กระซิบข้างใบหู ความเย็นเยียบที่แฝงมากับเสียงนั้นทำให้รินรดาใจหายวาบ “ทำไมคะ” “เพราะวันนี้คือวันที่เขานัดคณะกรรมการตรวจสอบบัญชีมาที่บริษัท และเอกสารที่คุณถืออยู่... มันไม่ใช่แค่เอกสารปลอมที่เขาทำขึ้นมาขู่เรา แต่มันคือ ‘ใบเปิดทาง’ ที่จะทำให้เขาเข้ามายึดสิทธิ์การบริหารงานทันทีที่คณะกรรมการลงนามในข้อตกลงลับ” รินรดาเบิกตากว้าง เธอคว้าเอกสารปึกนั้นขึ้นมาดูใหม่อีกครั้ง คราวนี้เธอสังเกตเห็นรอยประทับตราที่ดูแปลกตา—มันไม่ใช่ตราประทับของบริษัท แต่เป็นตราประทับของ ‘กองทุนส่วนบุคคล’ ที่มีชื่อของเธอเป็นผู้ถือครองรายใหญ่ที่สุดในสัดส่วนหุ้นที่คินน์โอนให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อเดือนก่อน “เขากำลังจะใช้ชื่อฉัน... เพื่อทำลายคุณ” เสียงของรินรดาขาดห้วง เมื่อเข้าใจกลลวงที่แท้จริง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นใกล้ห้องทำงานขึ้นเรื่อยๆ เสียงเคาะประตูที่รุนแรงและเร่งเร้าดังก้องไปทั่วห้อง คินน์สบตาเธอด้วยสายตาที่เฉียบคมและทรงพลังที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นข้างนอกนั่น อย่าปล่อยมือผม... เข้าใจไหม” เสียงประตูถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของเมธาที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ในขณะที่คณะกรรมการอีกสามคนเดินตามหลังมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ซีอีโอครับ ถึงเวลาที่คุณต้องเลือกแล้วว่าจะเซ็นชื่อยอมรับความผิดนี้ หรือจะให้ผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในตอนนี้อย่างคุณรินรดา เป็นคนตัดสินใจอนาคตของบริษัทแทนคุณ...” รินรดาหันไปมองหน้าเมธา ก่อนจะหันกลับมาสบตาคินน์อีกครั้ง เธอรับปากกาจากมือของคินน์มาถือไว้ในมือแน่น ความรู้สึกในวินาทีนั้นเหมือนเธอกำลังยืนอยู่บนหน้าผาที่ต้องเลือกว่าจะกระโดดลงไปเพื่อปกป้องความรัก หรือจะยอมตัดใจเพื่อให้เขาปลอดภัยจากหายนะที่กำลังจะมาถึง เธอจรดปากกาลงบนแผ่นกระดาษ... ไม่ใช่เพื่อเซ็นชื่อยอมรับความผิด แต่เพื่อเขียนบางอย่างลงไปจนเมธาต้องชะงัก “ฉันตัดสินใจแล้วค่ะเมธา... แต่สิ่งที่คุณจะได้รับจากฉันในวันนี้ อาจไม่ใช่สิ่งที่คุณคาดหวังไว้” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินรดากับคินน์มาจนถึงบทนี้นะคะ ความรักของทั้งคู่จะลงเอยอย่างไร โปรดติดตามต่อในตอนหน้าค่ะ ละอองดาวเดือนเก้า