คำสัญญาใต้แสงดาว

“ถ้าคุณยังลังเลที่จะวางดาบในมือลง... คืนนี้คงไม่มีอะไรดีขึ้นเลยนะคะ ริน” น้ำเสียงทุ้มต่ำของคินน์ไม่ได้แฝงไปด้วยความโกรธ แต่มันกลับกังวานด้วยความเวทนาจนรินรดารู้สึกเหมือนถูกกระชากหน้ากากที่เธอสวมไว้แน่นหนาให้หลุดออก มือบางที่ถือแบบร่างโครงการสำคัญสั่นระริกอยู่ข้างกาย สถาปนิกสาวผู้ไม่เคยยอมสยบต่อความผิดพลาดของงาน กลับยืนนิ่งงันอยู่กลางห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นดาดฟ้าของอาคารที่เงียบสงัด มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาสะท้อนกับผืนกระจกเงาจนเห็นเงาสะท้อนของทั้งคู่ราวกับภาพวาด คินน์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ผสานกับกลิ่นอายความเย็นเยียบของยามค่ำคืนรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของเธอ เขาไม่รุกไล่ แต่กลับหยุดยืนห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน สายตาคมกริบที่เคยใช้พิฆาตคู่แข่งในห้องประชุม บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความโหยหาที่ปิดไม่มิด “เมธาไม่ได้ต้องการแค่บริษัทของเราหรอกค่ะ เขาต้องการทำลายความมั่นใจของคุณ... และเขากำลังทำสำเร็จ” คินน์กล่าวต่อ พลางเอื้อมมือไปแตะที่ขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ “คุณจะยอมให้ผู้ชายที่ไร้ศักดิ์ศรีคนนั้นมาบงการหัวใจของคุณอีกนานแค่ไหนรินรดา?” รินรดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววมุ่งมั่นบัดนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำใส “ฉันแค่ไม่อยากให้ความผิดพลาดของฉันทำลายสิ่งที่คุณสร้างมาตลอดหลายปี คินน์... ฉันเป็นเพียงคนนอกที่บังเอิญก้าวเข้ามาในโลกที่โหดร้ายของคุณ” “คนนอก?” คินน์แค่นยิ้ม เสียงของเขานุ่มนวลจนน่าใจหาย “ไม่มีใครเป็นคนนอก ถ้าคนคนนั้นได้กุมหัวใจของผมไว้ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน” เขาสืบเท้าเข้าหาจนชิด ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้ม รินรดารู้สึกถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่ฉุดรั้งให้เธอละทิ้งทุกความระแวดระวัง คินน์ค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบแผ่นกระดาษในมือเธอวางลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา ก่อนจะรวบมือเธอขึ้นมาแนบกับอกข้างซ้ายที่กำลังเต้นจังหวะหนักหน่วง “ริน... ผมเหนื่อยกับการไล่ตามหาความหมายของชีวิตภายใต้กรอบของนักธุรกิจที่ไร้หัวใจแล้ว” เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “คืนนี้ ใต้แสงดาวที่ไม่มีใครบงการเราได้ ผมขอถามคุณ... ขอให้คุณเลิกซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงความรับผิดชอบเหล่านั้น แล้วมาเป็นคนรักของผมอย่างเป็นทางการ... ได้ไหมคะ?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนกุญแจที่ปลดล็อกโซ่ตรวนในใจรินรดา ทุกความเจ็บปวดจากการถูกเมธาคุกคาม ทุกความหวาดระแวงในแผนร้ายที่ซ่อนเร้นราวกับมลายหายไปในชั่วพริบตา เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ไหลเวียนผ่านฝ่ามือของเขา มันจริงใจและหนักแน่นเกินกว่าที่ใครคนใดจะทำได้ “คุณมั่นใจแล้วหรือคะ... ว่าการมีฉันอยู่ข้างกาย จะไม่ทำให้ทางเดินของคุณลำบากกว่าเดิม?” เธอถามเสียงสั่น พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความเข้มแข็งที่เหลืออยู่ คินน์โน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากสัมผัสกัน “ถ้าทางเดินนั้นไม่มีคุณ... ต่อให้มันราบเรียบแค่ไหน ผมก็ไม่อยากเดินไปให้ถึงจุดหมายหรอกค่ะ” ริมฝีปากอุ่นของเขาประทับลงบนเรียวปากบางอย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยคำสัญญาและการปกป้อง รินรดาหลับตาลงปล่อยให้หัวใจนำทาง มือบางโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่น ราวกับว่านี่คือที่พักพิงสุดท้ายท่ามกลางพายุโหมกระหน่ำ ในบรรยากาศแสนโรแมนติกที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นสอดประสานกันใต้แสงจันทร์ที่กำลังส่องประกายสว่างกว่าคืนไหนๆ ทว่า ในขณะที่ความหอมหวานกำลังแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นจากมุมมืดของระเบียง ประตูเหล็กบานใหญ่ที่ควรจะล็อกสนิทกลับถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในเวลานี้ “ความรักที่แสนหวานมักจะนำมาซึ่งความประมาทเสมอ... คุณว่าจริงไหมครับ คุณคินน์?” เสียงของเมธาดังขึ้นพร้อมกับการสั่นไหวของเงาในความมืด เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่ในมือถือแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่ดูเหมือนจะเป็นอาวุธชิ้นสุดท้ายที่จะทำลายทุกอย่างที่คินน์และรินรดาสร้างมาด้วยกัน คินน์ผละออกจากรินรดาช้าๆ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนกลับมาเป็นความเย็นชาในเสี้ยววินาที รินรดารู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง เมื่อเห็นว่าสิ่งที่เมธาถืออยู่คือเอกสารลับที่เธอจำได้แม่นว่ามันควรจะถูกทำลายไปนานแล้ว “ดูเหมือนว่า ‘คำสัญญาใต้แสงดาว’ ของคุณ... จะจบลงเร็วกว่าที่คิดนะครับ” เมธายิ้มเยาะพลางโยนแฟ้มลงบนโต๊ะกลางห้อง “เพราะในนี้น่ะ... คือหลักฐานที่จะทำให้ ‘ความรัก’ ของพวกคุณ กลายเป็นคดีความที่ต้องติดคุกกันทั้งคู่!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาแห่งความระทึกนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนสุดท้ายที่ทุกคำตอบจะถูกเปิดเผยค่ะ! ละอองดาวเดือนเก้า