คืนวันแห่งความสุขสั้นๆ

“ถ้าฉันเลิกเป็นคนของงานในวันนี้ คุณคินน์จะอนุญาตให้ฉันเป็นแค่รินรดาคนธรรมดาที่นั่งดื่มไวน์กับคุณได้ไหมคะ?” รินรดาวางปากกาสไตลัสลงบนโต๊ะทำงานกระจกนิรภัย เสียงโลหะกระทบพื้นผิวดัง ‘กริ๊ก’ เบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของซีอีโอหนุ่ม เธอมองร่างสูงที่ยืนหันหลังให้ ทอดสายตามองทัศนียภาพของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืนผ่านผนังกระจกบานยักษ์ คินน์ไม่ตอบทันที เขายังคงยืนนิ่ง ไหล่กว้างที่เคยดูแข็งแกร่งนั้นดูอ่อนแรงลงเล็กน้อยเมื่อเขาหันกลับมา แววตาที่เคยเฉียบคมดุจใบมีดขณะเจรจาธุรกิจ บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความโหยหา “รินรดา...” เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะก้าวเดินมาหยุดตรงหน้า สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วที่แตะลงบนพวงแก้มเนียนทำเอาหญิงสาวลมหายใจสะดุด “ไม่ต้องมี ‘คุณ’ ไม่ต้องมีตำแหน่งหน้าที่ ในคืนนี้... มีแค่ผมกับคุณเท่านั้น” เขาช้อนร่างบางขึ้นจากเก้าอี้อย่างถือวิสาสะ รินรดาเผลอโอบรอบคอเขาโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นไม้ซีดาร์ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขาทำเอาหัวใจเธอสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ คินน์พาก้าวเดินไปที่โซฟาหนังนุ่มตัวยาว ก่อนจะวางเธอนั่งลงแล้วทิ้งตัวลงเคียงข้าง ความใกล้ชิดที่ไร้ซึ่งกรอบของงานมาคั่นกลางทำให้ช่องว่างระหว่างคนทั้งสองแทบไม่เหลือ “พรุ่งนี้... ทุกอย่างอาจจะเปลี่ยนไป” คินน์เปรยขึ้น สายตาเขาสะท้อนภาพใบหน้าของเธอชัดเจน รินรดาเห็นเงาความกังวลลึกๆ ในดวงตาคู่นั้น ความลับเรื่องการฮุบบริษัทของเมธาเหมือนก้อนหินใหญ่ที่กดทับอกพวกเขามาตลอดสัปดาห์ “งั้นเราก็ลืมเรื่องพรุ่งนี้ไปก่อนดีไหมคะ” รินรดาเอื้อมมือไปไล้สันกรามคมสันของเขาอย่างแผ่วเบา “แค่คืนนี้... คืนที่เรามีกันและกัน” คินน์หลับตาลงรับสัมผัสนั้น เขาโน้มใบหน้าลงต่ำจนปลายจมูกเฉียดผ่านแก้มใส ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวเนียนจนเธอขนลุกชัน เขาไม่ได้จู่โจมด้วยความเร่าร้อน แต่บรรจงจูบเบาๆ ที่ขมับ ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ข้างหู “ผมกลัว... กลัวว่าถ้าวันหนึ่งความจริงถูกเปิดเผย คุณจะมองผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป” “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น รินจะยืนอยู่ข้างคุณเสมอค่ะ” เสียงของเธอหนักแน่น ทว่าแฝงไปด้วยความเปราะบางที่ซ่อนไว้ภายใต้ความเจ้าระเบียบที่เธอเคยยึดถือ คินน์คว้ามือเธอมากุมไว้ แนบลงบนอกซ้ายของเขาที่กำลังเต้นแรง “ขอบคุณที่เชื่อใจผู้ชายอย่างผม... ทั้งที่โลกใบนี้กำลังรุมทึ้งผมอยู่” เขาหยิบแก้วไวน์บนโต๊ะส่งให้เธอ ก่อนจะดื่มของตัวเองจนหมด รสสัมผัสของเครื่องดื่มชั้นเลิศไม่ได้ทำให้เมามายเท่ากับบรรยากาศที่แสนอบอุ่นในพื้นที่ปลอดภัยแห่งนี้ ทั้งสองนั่งพิงกันดูวิวเมืองหลวงที่สว่างไสว แสงไฟจากตึกระฟ้าดูเหมือนดวงดาวที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่ในใจพวกเขากลับรู้ดีว่านี่เป็นเพียงความสุขที่ชั่วคราว ดั่งดอกไม้ไฟที่สว่างวาบก่อนจะดับสูญลงในความมืดมิด บรรยากาศเริ่มเย้ายวนขึ้นตามเข็มนาฬิกาที่หมุนไป คินน์โน้มตัวลงกอดเธอจากด้านหลัง ศีรษะของเขาซบลงบนไหล่มน ปลายจมูกฝังลงในซอกคอหอมกรุ่น เขาไม่ได้ล่วงเกิน แต่ทว่าสัมผัสที่แฝงไปด้วยความปรารถนาอันลึกซึ้งกลับทำให้รินรดารู้สึกเหมือนละลายไปกับอ้อมแขนนั้น เธอหลับตาลง ปล่อยให้ความอบอุ่นไหลซึมเข้าสู่หัวใจที่เหนื่อยล้าจากการป้องกันตัวจากแผนร้ายของเมธามาตลอดทั้งวัน “รินรดา...” เสียงเรียกของเขาพร่าสั่น “ถ้าผมขอให้คุณลืมทุกอย่าง... แล้วหนีไปกับผมคืนนี้ คุณจะกล้าไหม?” รินรดาหันกลับมาสบตาเขา แววตาของเธอสะท้อนความจริงจัง “ถ้าที่นั่นมีคุณ... รินก็ไม่กลัวที่จะไปค่ะ” เขายิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เป็นรอยยิ้มที่สดใสจนใจคนมองเจ็บแปลบ ทั้งสองสวมกอดกันแน่น ราวกับจะกักเก็บไออุ่นนี้ไว้ให้ได้นานที่สุดก่อนพายุที่กำลังก่อตัวจะพัดพาความสงบสุขไปจากชีวิตพวกเขา ทว่า... ในวินาทีที่คินน์กำลังจะก้มลงประทับจูบเพื่อปิดผนึกความทรงจำอันแสนหวาน เสียงสัญญาณเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของอาคารก็ดังสนั่นไปทั่วชั้นห้องทำงาน พร้อมกับไฟในห้องที่ดับวูบลงเหลือเพียงแสงจากหน้าจอแท็บเล็ตที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ หน้าจอที่เปิดค้างไว้แสดงข้อความด่วนจากเลขาส่วนตัว: *“ท่านครับ... เมธาบุกเข้ามาที่บริษัทพร้อมกับนักข่าวและเอกสารที่อ้างว่าเป็นหลักฐานมัดตัวคุณแล้วครับ ตอนนี้พวกเขากำลังขึ้นลิฟต์มาถึงชั้น 20 แล้ว!”* คินน์ผละออกจากรินรดาทันที ใบหน้าคมสันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดดุจเดิมในเสี้ยววินาที เขาหันไปคว้าแจ็กเก็ตสูทมาสวมใส่ด้วยท่าทีรวดเร็วและเด็ดขาด ก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ยังคงยืนตัวแข็งค้างอยู่ในความมืด “รินรดา... ไปที่บันไดหนีไฟ เดี๋ยวนี้!” เขาสั่งเสียงเข้มทว่าแฝงความห่วงใย ก่อนจะก้าวไปหยุดที่หน้าประตูพร้อมกับหยิบปืนพกออกมาจากลิ้นชักลับใต้โต๊ะทำงาน เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังกระหึ่มขึ้นจากโถงทางเดินภายนอก พร้อมกับเสียงทุบประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังกำแพงเข้ามาทุกขณะ ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินรดากับบททดสอบครั้งนี้เสมอมานะคะ