เมื่อความไว้ใจถูกสั่นคลอน

“คุณคินน์คะ... ถ้าการเก็บความลับคือวิธีดูแลหัวใจของคนอื่น งั้นรินก็คงเป็นคนนอกที่ไม่มีสิทธิ์รับรู้อะไรเลยใช่ไหมคะ” น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตากลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ถูกแช่แข็งในคืนฤดูหนาว เธอวางแฟ้มเอกสารสัญญาโครงการลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ด้วยจังหวะที่นุ่มนวลจนน่าใจหาย แรงกระแทกเพียงเล็กน้อยนั้นกลับดังก้องไปถึงหัวใจของคนทั้งคู่ คินน์ชะงักมือที่กำลังเซ็นเอกสาร นัยน์ตาคมกริบสีน้ำตาลเข้มเงยขึ้นสบตาหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นรอยร้าวในแววตาคู่นั้นชัดเจน—รอยร้าวที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นด้วยความนิ่งเฉยและการปิดบัง “ริน... เรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่เธอเห็น ผมแค่ไม่อยากให้เธอต้องเอาตัวมาเสี่ยงกับเกมสกปรกของเมธา” คินน์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพยายามประนีประนอม เขาขยับตัวจะลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อเดินไปหา แต่รินรดากลับก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วในตอนนี้กลับดูราวกับเป็นเหวที่กว้างใหญ่ไพศาล “ซับซ้อน? หรือแค่ไม่ไว้ใจกันคะ” เธอเค้นยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “สามเดือนที่ผ่านมา รินพยายามเชื่อใจคุณ เชื่อในความอบอุ่นที่คุณหยิบยื่นให้ แต่ภาพที่รินเห็นเมื่อคืน... ภาพที่คุณนั่งดื่มไวน์กับผู้หญิงคนนั้นในห้องทำงานลับของเมธา มันคืออะไรคะ? หรือนั่นก็คือส่วนหนึ่งของ ‘ความซับซ้อน’ ที่คุณปกป้องรินอยู่” คินน์นิ่งไปครู่ใหญ่ ความเงียบงันในห้องทำงานกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เขารู้ดีว่าภาพที่เธอเห็นคือกับดัก แต่เขาไม่อาจเอ่ยอธิบายได้ในตอนนี้ เพราะตราบใดที่หลักฐานในมือเมธายังไม่ถูกทำลาย การดึงรินรดาเข้ามาอยู่ในวงโคจรแห่งอันตรายนี้ จะมีแต่ทำให้เธอพังพินาศ “ริน ฟังผมนะ ทุกอย่างที่ผมทำ... มันมีเหตุผล” “เหตุผลของคุณอาจจะสมบูรณ์แบบในโลกธุรกิจของคุณ แต่สำหรับริน... ความรักที่ไม่มีความไว้ใจ มันก็แค่พันธะที่คอยรัดคอให้หายใจไม่ออกเท่านั้นค่ะ” รินรดาตัดสินใจหมุนตัวกลับ เธอถอดสร้อยข้อมือที่เขาเคยสวมให้เมื่อเดือนก่อนวางลงบนขอบโต๊ะอย่างแผ่วเบา ทุกการเคลื่อนไหวของเธอเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้จนมิด “ริน! อย่าทำแบบนี้” คินน์ปราดเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้ สัมผัสที่คุ้นเคยยังคงทำให้หัวใจของหญิงสาวสั่นไหวอย่างรุนแรง แต่เธอก็เลือกที่จะสะบัดออกด้วยความรู้สึกที่เย็นชาพอๆ กับอากาศในห้อง “รินตัดสินใจแล้วค่ะ ต่อจากนี้โปรเจกต์ที่ค้างอยู่ รินจะส่งมอบงานให้เลขาของคุณจัดการต่อ ส่วนริน... เราคงต้องเลิกเจอกันสักพัก หรืออาจจะตลอดไป” เสียงฝีเท้าของรินรดาที่เดินห่างออกไปเปรียบเสมือนเสียงเข็มนาฬิกาที่นับถอยหลังสู่ความพินาศของคินน์ เขายืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น ในขณะที่สายตาเหลือบไปเห็นซองจดหมายสีน้ำตาลที่วางอยู่บนมุมโต๊ะ—ซองจดหมายที่มีตราประทับของสำนักงานตำรวจที่เขาสั่งให้ทนายความเก็บเป็นความลับสุดยอด ขณะที่รินรดาเปิดประตูห้องทำงานออกไปเพื่อจะก้าวเข้าสู่ลิฟต์ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้เธอต้องหยุดชะงักกะทันหัน หัวใจที่กำลังแตกสลายกลับเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นเมธายืนพิงผนังโถงทางเดินด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ในมือของเขามีแท็บเล็ตที่เปิดคลิปวิดีโอบางอย่างค้างไว้ “เสียดายจังนะครับคุณรินดารดา... ที่ต้องเห็นผู้ชายที่คุณรัก กำลังกอดคอกับคู่แข่งเพื่อวางแผนฮุบสมบัติของตระกูลคุณเองแบบนี้” เมธาแค่นหัวเราะ ก่อนจะหมุนหน้าจอให้รินรดาเห็นภาพคินน์กำลังก้มลงกระซิบข้างหูหญิงสาวปริศนาในมุมมืดที่ดูสนิทสนมเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมธุรกิจ ทว่าวินาทีต่อมา เมธากลับเลื่อนหน้าจอไปอีกภาพ ภาพที่ทำให้มือของรินรดาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพถ่ายของบุคคลที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่ห้าปีก่อน—คนที่ยืนเคียงข้างคินน์ในรูปถ่ายนั้นคือ 'คนรักเก่า' ของเธอที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับหญิงสาวที่คินน์กำลังแอบพบเจอในตอนนี้อย่างไม่มีผิดเพี้ยน! ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมลุ้นและเป็นกำลังใจให้กับความรักที่กำลังเผชิญพายุโหมกระหน่ำในครั้งนี้ด้วยนะคะ