ก้าวข้ามอดีตด้วยกัน

“คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะคินน์ หลักฐานชุดนี้ถ้าหลุดออกไป บริษัทพังไม่เป็นท่าแน่!” เสียงทุบโต๊ะหนักๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกระฟ้า รินรดามองชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังกุมขมับด้วยความเครียดจัด เอกสารทางกฎหมายฉบับสำคัญที่เมธาพยายามใช้เป็นอาวุธในการโค่นล้มบริษัทกำลังถูกกางอยู่ตรงหน้าเธอ มือบางของสถาปนิกสาวสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความเจ็บปวดที่เห็นคนรักต้องแบกโลกไว้ทั้งใบเพียงลำพัง คินน์เงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยเย็นชาและทรงอำนาจบัดนี้กลับร่วงโรยราวกับคนขาดใจ เขาไม่ได้ตอบโต้อะไรเพียงแต่มองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินจะบรรยาย “ผมแค่... ไม่อยากให้คุณต้องมาเปื้อนโคลนไปกับเรื่องของผม ริน” คินน์เอ่ยเสียงแหบพร่า “ที่ผ่านมาผมปกป้องคุณมาตลอด แต่คราวนี้ เมธามันจ้องจะเล่นงานคุณด้วยถ้าคุณก้าวเข้ามา” รินรดาไม่รอช้า เธอเดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่เข้าไปใกล้ ก่อนจะวางมือลงบนแผ่นหลังกว้างที่กำลังเกร็งแน่น เธอสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาที่คินน์พยายามปกปิดมาตลอดหลายเดือน “คุณจำได้ไหมคะตอนที่เราเริ่มสร้างโปรเจกต์แรกด้วยกัน คุณบอกฉันว่าบ้านที่แข็งแรงต้องมีรากฐานที่มั่นคง” รินรดากระซิบข้างหูเขา “แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่า ‘เรา’ คือรากฐานของกันและกัน ถ้าคุณล้ม ฉันจะยืนอยู่ได้อย่างไร” คินน์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาคว้ามือเธอไปแนบแก้ม ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเธอทำให้น้ำตาของลูกผู้ชายที่ดูเหมือนเข้มแข็งที่สุดเริ่มเอ่อคลอ “เมธามันมีข้อมูลชุดที่สอง ที่เราไม่เคยรู้มาก่อน...” คินน์เว้นวรรค ดวงตาคมกล้าจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ “มันรู้เรื่องบัญชีลับของพ่อผม ถ้าเรื่องนี้ถึงสื่อมวลชน ทุกอย่างที่ผมสร้างมา... จะหายไปในชั่วข้ามคืน” รินรดาไม่ได้ถอยห่าง เธอตัดสินใจนั่งลงบนเก้าอี้ข้างกายเขา แล้วหยิบปากกาสีน้ำเงินคู่ใจขึ้นมา กางแปลนอาคารและรายงานการเงินวางซ้อนกันบนโต๊ะ ความมุ่งมั่นในแววตาของสถาปนิกสาวกลับมาฉายชัด “ถ้ามันจะพัง เราก็แค่ต้องรื้อแล้วสร้างใหม่ให้แข็งแรงกว่าเดิมค่ะ” เธอกล่าวเสียงเรียบ “เมธาอาจจะเก่งเรื่องการทำลาย แต่เราเก่งเรื่องการออกแบบไม่ใช่เหรอคะ? เรามีช่องโหว่ตรงไหน เราก็แค่ต้องสร้างเกราะกำบังให้มัน... เริ่มกันเลยนะคะ ก่อนที่มันจะสายเกินไป” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นการทำงานร่วมกันอย่างเงียบเชียบ รินรดาเริ่มตรวจสอบตัวเลขควบคู่ไปกับเส้นสายในผังโครงการ เธอพบจุดผิดปกติที่เมธาจงใจทิ้งไว้เป็นกับดักทางกฎหมาย คินน์มองภาพผู้หญิงที่เขารักกำลังใช้สติปัญญาแก้ไขปัญหาที่เขาแก้ไม่ตกมาเป็นแรมเดือน ความรู้สึกผิดและซาบซึ้งใจถาโถมเข้ามาในหัวใจ “ริน...” คินน์เรียกชื่อเธอแผ่วเบา ขณะที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาทำงาน “คะ?” รินรดาเงยหน้าขึ้นเพียงเสี้ยววินาที “ขอบคุณนะ... ที่ไม่ทิ้งผมไปในวันที่ทุกอย่างดูเหมือนจะพังทลาย” รินรดาวางปากกาลง เธอเอื้อมมือไปลูบไรผมของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นและเย้ายวนใจในแบบของเธอ “ฉันไม่เคยทิ้งคุณ และไม่เคยคิดจะทำด้วยค่ะ ชีวิตของเราเหมือนอาคารที่ต้องรับแรงปะทะจากพายุ ยิ่งพายุแรงเท่าไหร่ เราก็ยิ่งต้องรัดกุมเข้าหากันให้แน่นขึ้นเท่านั้น” คินน์ขยับตัวเข้าใกล้เธอมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากกายสาวทำให้เขาสงบลงอย่างประหลาด เขากดจุมพิตเบาๆ ลงบนขมับของเธอ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ากลับมาเป็นซีอีโอผู้เด็ดขาดอีกครั้ง “ถ้าอย่างนั้น เรามาเริ่มการโต้กลับที่เมธาจะไม่มีวันลืมกันเถอะ” ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเร่งรัดจัดการกับเอกสารกองสุดท้าย เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงและฉับพลัน พร้อมกับการปรากฏตัวของเลขานุการส่วนตัวที่หน้าซีดเผือด “ท่านประธานคะ... คุณเมธามาถึงที่นี่แล้วค่ะ เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่มาพร้อมกับกลุ่มนักข่าวและเจ้าหน้าที่จากกรมสอบสวนคดีพิเศษ!” คินน์และรินรดาสบตากันทันที ความเงียบงันที่แสนอึดอัดปกคลุมห้องทำงานอีกครั้งเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากดังขึ้นใกล้เข้ามาที่หน้าห้องทำงาน ประตูห้องถูกผลักออกอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เมธาก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา “ไง... คินน์ ดูเหมือนว่ารากฐานที่คุณพยายามจะสร้างขึ้นมาใหม่ จะพังครืนลงต่อหน้าต่อตาคุณแล้วนะ” เมธากล่าวพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาคุกคาม “และดูเหมือนว่าคุณจะเลือกผิดคนนะรินรดา การเป็นคู่รักที่ซื่อสัตย์ในคุกมันคงไม่สนุกเท่าไหร่ จริงไหม?” คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางดึงรินรดาไปไว้ด้านหลังของเขา สายตาของเขามุ่งมั่นและไร้ซึ่งความกลัว ในขณะที่รินรดาเองก็นิ่งสงบ เธอค่อยๆ ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เมธาต้องชะงัก ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมหัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับรินรดาและคินน์ในบทนี้ด้วยนะคะ