ระยะห่างที่น้อยลง

กลิ่นอายจางๆ ของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นบนสุดของบ้านพักตากอากาศริมน้ำ ทว่ามันไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศความตึงเครียดเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย รินรดากำลังยืนตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้สักทองขนาดใหญ่ สันแฟ้มเอกสารในมือถูกนิ้วเรียวสวยกำไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอกำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่คินน์ตั้งใจถักทอขึ้นมาทีละน้อยอย่างรู้ตัว ทว่าเธอกลับไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธข้อเสนออันเย้ายวนปนบังคับนั้นเลย "คุณรินรดาคิดว่าจะยืนเป็นหุ่นปั้นอยู่ตรงนั้นอีกนานแค่ไหน หรือเอกสารในแฟ้มนั้นมันมีคำตอบที่ทำให้คุณกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะสบตาผมกันแน่ครับ... อ้อ ขอโทษที ผมชินปากไปหน่อย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาคมคาย คินน์เงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ตในมือ ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองสถาปนิกสาวที่กำลังพยายามรักษาฟอร์มความเยือกเย็นอย่างเต็มที่ เขาจงใจเปลี่ยนสถานที่ทำงานจากสำนักงานใหญ่ใจกลางเมืองมาเป็นบ้านพักส่วนตัวแห่งนี้ ด้วยเหตุผลที่ว่า "งานออกแบบโครงสร้างรีสอร์ทโปรเจกต์ใหม่ ต้องการความสงบและสมาธิขั้นสุด" แต่รินรดารู้ดีว่า นี่คือเกมจิตวิทยาที่เขาต้องการดึงเธอออกจากเซฟโซน "ฉันไม่ได้กลัวค่ะท่านประธาน เพียงแต่... สถานที่ทำงานส่วนตัวของคุณ ดูจะเงียบเกินกว่าจะเรียกว่าเป็นที่ประชุมงานนะคะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวเร็วกว่าปกติยามที่เขาขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วสาวเท้าเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองเนื้อดี เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อและเส้นเลือดปูดโปนตามแบบฉบับชายหนุ่มผู้ดูแลสุขภาพ เสน่ห์อันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นทำเอารินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นไม้จันทน์หอมจางๆ ลอยเข้ามารุกรานประสาทสัมผัสจนเธอต้องถอยหลังไปกึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว คินน์หยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่คืบ สายตาที่มองมาไม่ได้มีความเย็นชาไร้หัวใจอย่างที่เขาแสดงออกต่อโลกภายนอก ตรงกันข้าม มันกลับพราวระยับด้วยประกายความอบอุ่นลึกล้ำที่ชวนให้หัวใจสั่นไหวอย่างประหลาด มือหนายื่นเข้ามาฉวยแฟ้มเอกสารในมือเธอไปอย่างง่ายดาย ปลายนิ้วของเขาเฉียดผ่านหลังมือเธอเพียงแผ่วเบา แต่กระแสไฟแปลกประหลาดกลับวิ่งพล่านไปทั่วร่างจนรินรดาสะดุ้ง "เงียบเกินไปเหรอครับ... ผมกลับคิดว่ามันเงียบสงบพอที่เราจะได้คุยกันเรื่อง 'สัญญา' ระหว่างเราเสียอีก" คินน์เปิดแฟ้มเอกสารออก กวาดสายตาอ่านแบบแปลนที่เธอนั่งอดหลับอดนอนทำมาทั้งสัปดาห์ "คุณออกแบบโครงสร้างส่วนนี้ได้ยอดเยี่ยมมาก รินรดา คุณเก็บรายละเอียดแม้กระทั่งทิศทางลมและแสงแดดที่ตกกระทบระเบียงห้องพัก... เหมือนกับที่คุณชอบสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของคนรอบข้างไม่มีผิด" "ฉันเป็นสถาปนิกค่ะ การใส่ใจรายละเอียดคือหน้าที่ ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไร" เธอตอบกลับเสียงแข็ง พยายามเบี่ยงเบนสายตาไปมองวิวผืนน้ำระยิบระยายด้านนอกผ่านกระจกใสบานใหญ่ "แต่ความใส่ใจบางอย่าง... มันไม่ได้มาจากหน้าที่หรอกนะ" คินน์วางแฟ้มลงบนโต๊ะก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเธอตรงๆ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน จนรินรดาต้องหันกลับมามองด้วยความประหลาดใจ "คุณอดนอนมาสองคืนแล้วใช่ไหม รินรดา? ตาของคุณฟ้องหมดแล้ว" คำพูดที่เจือความห่วงใยนั้นทำเอารินรดาพูดไม่ออก เธอกะพริบตาปริบๆ ความเกราะกำบังอันแข็ง แกร่งที่เธอสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเริ่มมีรอยร้าว คินน์ไม่ใช่แค่ซีอีโอจอมเผด็จการที่เธอเคยรู้จักในห้องประชุม เขามีมุมที่ละเมียดละไมและช่างสังเกตอย่างน่ากลัว ในขณะที่เธอกำลังคิดหาคำพูดมาปฏิเสธความใส่ใจนั้น จู่ๆ คินน์ก็เดินเลี่ยงไปที่เคาน์เตอร์ชงกาแฟมุมห้อง "นั่งลงก่อนสิครับ ยืนค้ำหัวผมแบบนั้น เดี๋ยวผมจะพลอยเกร็งจนทำงานไม่รู้เรื่องเอา" เขาเอ่ยด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เจือความขี้เล่นเล็กน้อย ซึ่งเป็นมุมที่แทบไม่มีใครเคยได้เห็น รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังนุ่มหน้าโต๊ะทำงานอย่างจำยอม ไม่นานนัก กลิ่นหอมกรุ่นของชาคาโมมายล์อุ่นๆ ก็ถูกวางลงตรงหน้า พร้อมกับจานใส่คุกกี้โฮมเมดชิ้นเล็กๆ รินรดามองถ้วยชาด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย "ฉันไม่ได้สั่งชาค่ะ..." "ผมรู้... ผมสั่งให้คุณต่างหาก" คินน์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เท้าแขนลงกับโต๊ะแล้วใช้คางเกยประสานมือมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "คาเฟอีนในกาแฟมันไม่เหมาะกับคนนอนน้อยหรอกนะ ดื่มซะ... ถ้าไม่อยากเป็นลมคาห้องทำงานของผมเสียก่อน" รินรดานิ่งงัน ปลายนิ้วเรียวแตะที่หูถ้วยกระเบื้องเคลือบสัมผัสได้ถึงความอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาถึงปลายนิ้ว ความอ่อนโยนที่ถูกห่อหุ้มด้วยความเอาใจใส่แบบเงียบๆ นี้กำลังกัดเซาะกำแพงในใจของเธอทีละน้อย เธอไม่เคยชินกับการมีใครมาคอยดูแลในยามที่เธอเหนื่อยล้า ปกติแล้วเธอต้องยืนหยัดด้วยตัวเองมาตลอดในฐานะสถาปนิกสาวที่ต้องแข่งขันใน1โลกของผู้ชาย "คุณทำแบบนี้ทำไมคะ... คุณคินน์" รินรดาตัดสินใจเอ่ยถามออกไปตรงๆ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลของเขา "คุณดึงฉันมาทำงานที่นี่ ให้พื้นที่ส่วนตัว ให้ความใส่ใจแบบนี้... สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ มันคือส่วนหนึ่งของแผนการอะไรของคุณกันแน่ เมธา กำลังรอจังหวะเล่นงานเราอยู่ไม่ใช่เหรอคะ ทำไมคุณถึงดูใจเย็นขนาดนี้" รอยยิ้มบนใบหน้าของคินน์จางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจัง เขายืดตัวตรงขึ้น สายตาคมกริบทอดมองเธอด้วยความหมายลึกซึ้งที่ทำเอารินรดาหัวใจกระตุกวูบ "เมธาเหรอ..." คินน์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "ปล่อยให้มันดิ้นรนไปเถอะครับ คนที่วิ่งตามเกมของคนอื่นไม่มีทางชนะรหัสดอกไม้ในหมากกระดานนี้หรอก... ส่วนเหตุผลที่ผมพาคุณมาที่นี่ และเหตุผลที่ผมต้องดูแลคุณ..." เขาเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ด้านหลังเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ มือหนาวางลงบนพนักพิงเก้าอี้ทั้งสองข้าง ก้มหน้าลงกระซิบเบาๆ ข้างใบหูของเธอจนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดร่องคอระหง ทำให้รินรดาตัวแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนร่างกายไม่ได้ดั่งใจ "เพราะที่นี่... ไม่มีใครมองเห็นเรา และไม่มีใครมาขัดจังหวะเวลาที่เราจะได้ทำความรู้จักกันจริงๆ เสียที... รินรดา" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น หัวใจของรินรดากระหน่ำรัวราวกับกลองศึก สัมผัสใกล้ชิดนี้เย้ายวนเกินกว่าที่เธอจะต้านทานไหว ทว่าในวินาทีที่เธอหลับตาลงเพื่อรับไออุ่นจากตัวเขา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! คินน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เขาผละตัวออกจากเธออย่างเสียดาย รินรดารีบสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมา ขณะที่คินน์หันไปขานรับด้วยน้ำเสียงตึงเครียด "เข้ามา!" ประตูห้องเปิดผางออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับการปรากฏตัวของเลขาฯ หน้าตาตื่นตระหนกที่ถือโทรศัพท์มือถือเข้ามาด้วยอาการลนลาน "ท่านประธานคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! ทางคุณเมธาปล่อยคลิปเสียงการประชุมลับของบริษัทเราออกสู่สื่อแล้วค่ะ แถม... แถมเขากำลังแถลงข่าวบอกว่าเรากำลังจะเสียโปรเจกต์รีสอร์ทนี้ให้คู่แข่งค่ะ!" คินน์หันขวับกลับมามองหน้าDINรดาในทันที ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธกราด ขณะที่รินรดาหน้าซีดเผือดเมื่อตระหนักได้ทันทีว่า... ความลับที่เธอกับเขาเพิ่งตรวจทานกันไปเมื่อครู่ ถูกส่งต่อให้ศัตรูได้อย่างไรในเมื่อมีเพียงพวกเขาและแฟ้มเอกสารนี้เท่านั้นที่รู้เรื่องทั้งหมด! * * * ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นไปพร้อมกันในตอนหน้าค่ะ - ละอองดาวเดือนเก้า -