โปรเจกต์ลับกับหัวใจที่สั่นคลอน

“ถ้าคุณคิดว่าการเป็นสถาปนิกในบริษัทนี้ คือการนั่งวาดแปลนบ้านในห้องแอร์เย็นฉ่ำไปวันๆ ผมแนะนำให้คุณยื่นใบลาออกตั้งแต่ตอนนี้เลยค่ะ คุณรินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบจนน่าใจหายดังก้องอยู่ในห้องทำงานขนาดใหญ่บนชั้นสูงสุดของอาคารหรู รินรดาชะงักมือที่กำลังจัดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานของคินน์—ซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เธอไม่ได้เงยหน้ามองคนพูดในทันที แต่สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบที่จ้องมองมาเหมือนจะอ่านทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของความคิด “ดิฉันทราบดีค่ะท่านประธาน ว่างานที่ได้รับมอบหมายเป็นกรณีพิเศษในครั้งนี้ มันมีความสำคัญมากกว่าแค่การวางผังโครงสร้าง” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง แม้ในใจจะเต้นผิดจังหวะเพราะแรงกดดันจากรัศมีเยือกเย็นที่เขากำลังแผ่ออกมา คินน์ละสายตาจากเอกสารตรงหน้า เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างสูงโปร่งของเขาบดบังแสงไฟนีออนจนทำให้บรรยากาศดูอึดอัดขึ้นถนัดตา เขาเดินช้าๆ เข้ามาใกล้เธอ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์จางๆ ประสานกับกลิ่นอายความสำเร็จที่ติดตัวเขามาตลอดทำเอาลมหายใจของหญิงสาวสะดุดไปชั่วขณะ “งั้นก็ดีค่ะ” เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เธอรับรู้ถึงอุณหภูมิที่แตกต่าง “โปรเจกต์ ‘เงาจันทร์’ ไม่ใช่แค่ตึกหรืออาคาร แต่มันคือความลับที่คนอย่างเมธากำลังคลั่งไคล้... ผมต้องการคนที่ไว้ใจได้ และที่สำคัญที่สุด คือคนที่มี ‘สายตา’ เฉียบคมพอที่จะแยกแยะได้ว่าอะไรคือสิ่งที่ควรอยู่บนแบบ และอะไรคือสิ่งที่ต้องถูกฝังกลบ” รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เธอเป็นเพียงสถาปนิกมือดีที่ถูกคัดเลือกเข้ามา แต่ทำไมเขาถึงต้องเน้นย้ำเรื่องความลับขนาดนั้น “ท่านประธานหมายความว่าอย่างไรคะ... การก่อสร้างโครงการระดับนี้ย่อมต้องโปร่งใสและตรวจสอบได้...” “โลกใบนี้ไม่มีคำว่าโปร่งใสจริงๆ หรอกค่ะรินรดา” คินน์แทรกขึ้น มือหนาหยิบแฟ้มสีน้ำเงินเข้มที่มีตราประทับลับสุดยอดวางลงบนมือของเธอ “คืนนี้ไปที่บ้านพักส่วนตัวของผมในหุบเขา ที่นั่นมีแบบร่างชุดแรกที่ยังไม่เคยมีใครเห็น เตรียมทุกอย่างให้พร้อม แล้วพรุ่งนี้เช้าผมอยากได้คำตอบว่า คุณจะยอม ‘ร่วมมือ’ กับผม หรือจะยอม ‘พ่ายแพ้’ ให้กับเกมของเมธาตั้งแต่วันนี้” รินรดาจ้องมองแฟ้มในมือ สลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ดูไร้อารมณ์ ทว่าในแววตาสีเข้มคู่นั้น เธอกลับเห็นบางอย่างที่สั่นไหววูบหนึ่ง ราวกับเขากำลังส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือภายใต้หน้ากากของชายผู้เย็นชา เธอรู้ดีว่านี่คือการทดสอบครั้งใหญ่ หากเธอผ่านไปได้ เส้นทางอาชีพของเธอจะรุ่งโรจน์ แต่หากเธอพลาด... นั่นหมายถึงความล่มจมของบริษัทที่เธอรัก “ดิฉันจะไปค่ะ” เธอตอบสั้นๆ ทว่าเด็ดขาด คินน์คลี่ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูอันตรายและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน “ดี... อย่าลืมนะคะรินรดา ว่าการทำงานกับผม ไม่ได้มีแค่เรื่องงาน แต่มันคือการแลกเปลี่ยนด้วย ‘ความไว้ใจ’ ที่คุณอาจจะต้องใช้หัวใจเดิมพัน” เขาก้าวผ่านเธอไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทิ้งห่างออกไป รินรดายืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานที่เงียบสงัด เธอเปิดแฟ้มออกดูเล็กน้อย หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นภาพสเก็ตช์ชุดโครงการเงาจันทร์ แต่สิ่งที่แนบมาด้วยไม่ใช่แค่แบบแปลน มันคือรูปถ่ายของคนสามคนในอดีตที่รวมถึงเมธาและคินน์... และมีตัวเลขบัญชีปริศนาที่เชื่อมโยงกับโครงการนี้ เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่ประตูจะแง้มออก เผยให้เห็นชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบซึ่งเธอคุ้นตาดี เมธาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเสแสร้ง เขาหยุดมองเธอก่อนจะกวาดสายตาไปรอบห้องเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง “ท่านประธานเพิ่งออกไปสินะครับ คุณรินรดา?” เมธาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก “น่าเสียดายจัง ผมมีเรื่อง ‘สนุกๆ’ เกี่ยวกับโปรเจกต์ลับนี้จะมาแบ่งปันกับคุณพอดี... คุณรู้ไหมครับว่าทำไมคินน์ถึงเลือกคุณ? ไม่ใช่เพราะฝีมือการออกแบบหรอก แต่เป็นเพราะคุณน่ะ... มีสายเลือดของคนที่เขาเคยทรยศอยู่ในตัว” รินรดาตัวแข็งทื่อ คำพูดของเมธาเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจ เธอเงยหน้ามองคู่แข่งที่กำลังยิ้มเยาะเย้ย แสงจากโคมไฟบนโต๊ะส่องกระทบใบหน้าของเมธาให้ดูบิดเบี้ยวในเงามืด มือของเธอที่กำแฟ้มไว้แน่นสั่นระริกด้วยความตระหนก ความลับที่เธอเพิ่งได้รับมาในแฟ้มกับความจริงที่เมธากำลังป้อนให้... สิ่งไหนกันแน่คือความจริงที่เธอต้องเลือกเชื่อ หากนี่คือจุดเริ่มต้นของพันธะที่คินน์สร้างขึ้น เธอกำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่เขาวางไว้ หรือเธอกำลังก้าวเข้าสู่สงครามที่เธอไม่มีวันหันหลังกลับไปได้อีกแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดและอบอุ่นในหัวใจของรินรดานะคะ