เมื่อข่าวลือแพร่สะพัด

เสียงกระดาษแผ่นบางกระทบลงบนพื้นโต๊ะทำงานไม้สักทองเนื้อดีดัง *'ป้าบ'* สะท้อนก้องความเงียบอันตึงเครียดภายในห้องประชุมใหญ่ ชั้นสี่สิบของตึกระฟ้าใจกลางเมือง รินรดาแทบไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ปลายเรียวนิ้วของเธอที่กำลังกำปากกาหมึกซึมราคาแพงสั่นระริกเล็กน้อย สายตาคู่สวยจับจ้องอยู่ที่ภาพถ่ายนับสิบใบที่ถูกกระจายเกลื่อนอยู่ตรงหน้า ภาพเหล่านั้นไม่ใช่แบบแปลนโครงการรีสอร์ทหรูมูลค่าพันล้านที่เธอกำลังรับผิดชอบ แต่เป็นภาพโคลสอัปขณะที่คินน์กำลังโน้มใบหน้าลงมาจัดกระดุมเสื้อให้อย่างทะนุถนอมริมระเบียงห้องพักส่วนตัวเมื่อค่ำคืนก่อน และภาพที่เขาใช้ปลายนิ้วปัดปอยผมออกจากแก้มของเธอในลานจอดรถวีไอพี "ออฟฟิศเราช่วงนี้ท่าทางจะงานล้นมือกันเสียจนพนักงานว่างมาเดินเล่นเป็นปาปารัซซี่ส่วนตัวให้ผมกับคุณรินรดาเสียแล้วกระมังครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้อารมณ์ของคินน์ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันที่น่าอึดอัดลงได้ ทว่าแววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากลับฉายแวววาวโรจน์ดั่งถ่านไฟที่ถูกลมโหมกระพือ เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่ เอนหลังพิงพนักอย่างผ่อนคลาย ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นนั้นฟ้องชัดว่าซีอีโอหนุ่มกำลังระงับโทสะเพียงใด รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบไร้สีเลือด ความกังวลใจตีรวนขึ้นมาจุกอกไม่ใช่เพราะกลัวชื่อเสียงของตัวเองจะด่างพร้อย แต่เธอกลัวว่าความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันและเปราะบางระหว่างเธอกับเขา จะกลายเป็นเครื่องมือให้คนอื่นใช้ทำลายความน่าเชื่อถือของบริษัท "รินขอโทษค่ะบอส... รินไม่คิดว่าจะมีใคร..." เธอกล่าวเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่คมไหวระริกด้วยความรู้สึกผิด "ไม่ต้องขอโทษในสิ่งที่คุณไม่ได้ทำผิด รินรดา" คินน์ตัดบทด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงทันทีเมื่อเห็นใบซีดเผือดของหญิงสาว เขายื่นมือหนาข้ามโต๊ะมาวางทับลงบนหลังมือเรียวเย็นเฉียบของเธอสัมผัสอุ่นซ่านที่ส่งผ่านผิวเนื้อทำให้หัวใจที่กำลังหวาดหวั่นค่อยๆ สงบลง "เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ และผมจะจัดการมันเอง" "แต่ตอนนี้... ทั้งชั้นแปดและชั้นเก้ากำลังลือกันไปกันใหญ่แล้วนะคะ" รินรดาเอ่ยด้วยความร้อนใจ เธอนึกถึงสายตาของเพื่อนร่วมงานเมื่อช่วงเช้า สายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม การซุบซิบ และรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความอิจฉาริษยา "พวกเขากล่าวหาว่ารินใช้... ใช้เต้าไต่เพื่อแลกกับตำแหน่งหัวหน้าโครงการใหญ่" คำว่า 'เต้าไต่' ทำให้คินน์ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมเข้มวาวโรจน์ขึ้นมาอีกครั้งด้วยความกรุ่นโกรธ เขาชักมือกลับแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่รินรดานั่งอยู่ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวโอบล้อมร่างบางไว้ทันที "ใครพูดแบบนั้น..." คินน์โน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมหูของเธอ เสียงกระซิบกระsารแผ่วเบาทว่าเต็มไปด้วยอำนาจและคำสัญญา "บอกผมมา... แล้วผมจะทำให้คนพวกนั้นรู้ว่าตำแหน่งที่คุณได้มา มันมาจากมันสมองและความสามารถ ไม่ใช่เพราะใครหน้าไหนทั้งสิ้น... และที่สำคัญที่สุด" เขาเว้นจังหวะ ปลายนิ้วอุ่นจัดเอื้อมไปแตะปลายคางมนให้เงยขึ้นสบตา สายตาคู่คมที่ทอดมองมานั้นทั้งเย้ายวนและละมุนละไมจนรินรดาแทบหลอมละลาย "ผมต่างหาก...ที่เป็นฝ่ายวิ่งตามคุณ ไม่ใช่คุณที่ไต่หาผม" หัวใจของสถาปนิกสาวเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล คำพูดที่แฝงความหยิ่งทะนงและความเอาใจใส่ในเวลาเดียวกันทำให้ความหวาดกลัวก่อนหน้ามลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความอบอุ่นซ่านลึกที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความหวานล้ำและแรงดึงดูดอันตราย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะผละออกจากกัน ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เมธา คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ในมือของเขามีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะ "ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะเวลาหวานชื่นของท่านซีอีโอกับคุณสถาปนิกคนโปรดนะครับ" เมธาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท กวาดสายตามองคนทั้งคู่ด้วยแววตารื่นรมย์ "พอดีผมมีเอกสารสำคัญจากบอร์ดบริหาร... เกี่ยวกับการสอบจริยธรรมของท่านประธานและพนักงานใต้บังคับบัญชา... ที่พวกเขากำลังรอดูคำชี้แจงอยู่พอดีครับ" คินน์หันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่ทันที ขณะที่รินรดาหน้าถอดสีเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่ข่าวลือซุบซิบในออฟฟิศอีกต่อไป แต่มันคือแผนการขั้นเด็ดขาดที่เมธาเตรียมไว้เพื่อโค่นล้มพวกเขาจากเก้าอี้บริหาร หวังว่ารี้ดที่น่ารักจะยังไม่หัวใจวายไปเสียก่อนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ละอองดาวเดือนเก้า