ทริปดูงานที่ไม่อาจลืม

"คุณกำลังจะบอกว่า คุณจงใจจองโรงแรมที่มีห้องสวีทแค่ห้องเดียวงั้นเหรอคะ คุณคินน์?" รินรดาวางเอกสารปึกหนาลงบนโต๊ะพับพนักพิงเบาะเครื่องบิน เสียงของเธอราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนจากความไม่พอใจ เธอหันไปมองชายหนุ่มข้างกายที่กำลังอ่านไฟล์ข้อมูลโครงการผ่านแท็บเล็ตด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับกระแสน้ำลึก คินน์ละสายตาจากหน้าจอช้าๆ ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่มีแววของความประหม่าแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวาบอย่างไม่ตั้งใจ "เชียงใหม่ช่วงเทศกาลงานคราฟต์แบบนี้ คุณก็น่าจะรู้ว่าโรงแรมที่อยู่ใกล้ไซต์งานที่สุดมักจะเต็มหมดแล้ว" เขาตอบเสียงนุ่ม ทว่าแฝงความนัยที่รินรดาเดาทางไม่ถูก "หรือว่าสถาปนิกสาวผู้เป๊ะทุกกระเบียดนิ้วอย่างคุณ... จะกลัวการต้องอยู่ใกล้ผมเกินไป?" "ฉันแค่ไม่ชอบความไม่เป็นมืออาชีพค่ะ" รินรดาเบือนหน้าหนีออกไปทางหน้าต่างเครื่องบิน มองเห็นก้อนเมฆสีขาวที่เคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า พยายามสะกดกลั้นความหวั่นไหวที่พุ่งพล่านอยู่ในอก ตลอดการเดินทางที่เหลือ ทั้งคู่ไม่ได้สนทนากันอีก ความเงียบภายในชั้นธุรกิจของเครื่องบินกลับดังก้องไปด้วยเสียงความคิดของรินรดา เธอกำลังกังวลถึงสายตาของเมธาที่คอยจ้องมองมาที่บริษัทของคินน์ราวกับสัตว์ร้ายที่รอจังหวะตะครุบเหยื่อ หากทริปนี้เกิดความผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว เมธาคงไม่ปล่อยให้โอกาสในการทำลายชื่อเสียงของคินน์หลุดมือไปแน่ เมื่อถึงสนามบินเชียงใหม่ อากาศเย็นเยือกของปลายฤดูหนาวปะทะเข้ากับใบหน้า ทันทีที่ก้าวขึ้นรถยนต์ส่วนตัวที่ทางโรงแรมจัดเตรียมไว้ให้ กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ของคินน์ก็อบอวลไปทั่วพื้นที่แคบๆ จนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "โครงการนี้สำคัญมากสำหรับผม" คินน์พูดขึ้นขณะที่รถแล่นผ่านถนนสายสวยมุ่งหน้าสู่รีสอร์ต "ผมรู้ว่าคุณระแวงเรื่องเมธา แต่จำไว้ว่าตราบใดที่อยู่กับผม... ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องงานหรือคนของผมได้" รินรดาหันมามองเขา ดวงตาของคินน์ในยามนี้ไม่มีความเย็นชาเหลืออยู่ มีเพียงความมุ่งมั่นที่หนักแน่น เธอหลบสายตาคู่นั้นแทบไม่ทัน เมื่อถึงที่พัก ห้องพักสวีทสุดหรูตกแต่งด้วยสไตล์ล้านนาร่วมสมัย กลิ่นหอมของดอกไม้ไทยอ่อนๆ ในห้องทำให้บรรยากาศดูเย้ายวนใจเกินความจำเป็น รินรดาเดินตรงไปที่กระเป๋าเดินทางของตัวเอง แต่ทว่า... "รินรดา" เสียงคินน์เรียกเบาๆ ทำให้เธอหยุดชะงัก เขาไม่ได้ยืนอยู่ห่างออกไปนัก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ ความร้อนจากกายของเขาแผ่ซ่านผ่านเสื้อผ้าเนื้อดีของเธอ รินรดารู้สึกเหมือนลมหายใจจะขาดห้วงเมื่อมือแกร่งของเขาเอื้อมมาจัดปอยผมที่ปรกหน้าของเธออย่างแผ่วเบา "คุณดูเหนื่อยนะ" เขาเปรยเสียงต่ำ พลางเลื่อนสายตาสำรวจใบหน้าของเธอด้วยความใส่ใจที่เธอมักจะได้สัมผัสเฉพาะตอนที่อยู่กันลำพัง "ฉัน... ฉันแค่อยากพักค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว สองมือเผลอกำชายเสื้อสูทตัวเองแน่น ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะดำเนินไปสู่ความใกล้ชิดที่ไม่อาจยับยั้งได้ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขัดจังหวะขึ้นอย่างรุนแรง *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* คินน์ขมวดคิ้วแน่น เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความหงุดหงิด รินรดารีบเดินไปเปิดประตูด้วยความรู้สึกที่คาดหวังว่าจะเป็นพนักงานโรงแรม ทว่าเมื่อบานประตูถูกเปิดออก... รอยยิ้มเย้ยหยันของเมธาก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า "เซอร์ไพรส์ไหมครับคุณคินน์?" เมธาหัวเราะในลำคอพลางก้าวเข้ามาในห้องพักโดยไม่ได้รับเชิญ สายตาคมกริบของเขากวาดมองสภาพภายในห้องที่มีเพียงเตียงใหญ่เตียงเดียว ก่อนจะเบนกลับมาที่คินน์ด้วยแววตาเหยียดหยาม "ผมแค่บังเอิญมาพักที่นี่เหมือนกัน และบังเอิญเหลือเกินที่ได้ข่าวว่าพวกคุณกำลังเจรจาลับๆ กับซัพพลายเออร์เจ้าใหญ่ในเชียงใหม่... ดูท่าทางค่ำคืนนี้คงจะมีเรื่องสนุกๆ ให้ผมเก็บไปรายงานบอร์ดบริหารสินะครับ" คินน์ขยับตัวเข้าขวางหน้าเมธา ความเย็นชาที่เคยมีกลับมาอาบฉาบใบหน้าของเขาอีกครั้ง บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดผึง รินรดาสังเกตเห็นบางอย่าง... เมธาไม่ได้มาคนเดียว เขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา มันคือแปลนโครงการที่เธอเพิ่งทำเสร็จไปเมื่อวาน และเธอจำได้แม่นว่าเธอวางมันไว้ในเซฟที่ออฟฟิศของคินน์เท่านั้น! เมธาจงใจโยนเอกสารนั้นลงบนเตียง ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำ "คินน์... ความลับของคุณในซองนี้ น่าจะทำให้นักลงทุนที่นี่เปลี่ยนใจได้ไม่ยากเลยนะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 8 แล้วนะคะ ขอให้มีความสุขกับการอ่านค่ะ