ความจริงที่เพิ่งเปิดเผย

ซองเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะทำงานไม้สักทองไม่ได้ส่งเสียงกรอบแกรบ แต่มันกลับส่งเสียงกู่ร้องก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรินรดา รอยหมึกสีดำสนิทบนกระดาษแผ่นนั้นคมชัดราวกับมีดกรีดลงกลางใจ ทนายความประจำตระกูลของคีย์ตวันไม่ได้ตั้งใจจะใจร้าย เมื่อเขาเพียงแค่วางมันลงแล้วถอนหายใจยาว พร้อมกับคำพูดที่ยังคงติดอยู่ในหู *“คุณคีย์ไม่ได้เต็มใจเซ็นสัญญาฉบับนี้แต่แรกครับ คุณรินรดา... ท่านประธานใช้สิทธิ์ขาดทางพินัยกรรมบีบบังคับให้เขาต้องแต่งงานกับคุณ มิฉะนั้นหุ้นทั้งหมดในเครือจะถูกโอนให้มูลนิธิการกุศลทันที เขายอมเอาอิสรภาพของตัวเองมาแลก เพื่อปกป้องบริษัทที่พ่อแม่เขาสร้างมา... และเพื่อซ่อนคุณไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดจากเกมการเมืองทางธุรกิจ”* อิสรภาพ... คำนี้ตีแสกหน้าผู้หญิงที่เคยทะนงตัวว่าเก่งกาจและเท่าทันโลกจนชาไปทั้งร่าง รินรดาแค่นยิ้มให้กับความโง่เขลาของตัวเอง ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เธอกรำศึกษากับวาจาร้ายกาจ สายตารังเกียจเดียดฉันท์ และความเย่อหยิ่งจองหองของคีย์ตวัน เธอคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็น "นักโทษ" ที่ถูกจองจำในกรงทองของเพลย์บอยไร้หัวใจ แต่ความจริงอันโหดร้ายกลับตาลปัตร... กรงนั้นสร้างขึ้นจากหยาดเหงื่อของเขาเอง และเขาก็เป็นนักโทษอีกคนที่ถูกล่ามโซ่ไว้ข้าง1เธอด้วยความจำเป็น ตึ้ง! เสียงผลักประตูดังลั่นห้องทำงานส่วนตัวทำให้รินรดาสสะดุ้งสุดตัว ร่างสูงโปรดปรานของคีย์ตวันก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามเคย ทว่าดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับไหววับยามเมื่อเห็นซองเอกสารในมือเธอ "ใครอนุญาตให้เธอรื้อค้นโต๊ะฉัน" น้ำเสียงห้วนจัดเจือความไม่พอใจพุ่งตรงมาทันทีตามสไตล์ผู้ชายปากร้ายที่มักใช้ความเกรี้ยวกราดกลบเกลื่อนความอ่อนแอ รินรดายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศและท้าทาย บัดนี้กลับเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสที่เธอพยายามกะพริบไล่กลับเข้าไป เธอมองหน้าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า—ผู้ชายที่ยอมสวมบทบาทไอ้ตัวร้ายในสายตาเธอ ยอมให้เธอเกลียด ยอมให้เธอด่าทอ และยอมแบกรับความกดดันทั้งหมดไว้บนบ่ากว้างเพียงลำพัง "คุณบลัฟฉันเก่งมากนะคะ คุณคีย์ตวัน" รินรดาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยแต่กลับนิ่งสนิทจนน่ากลัว "เล่นละครตบตาได้แนบเนียนจนฉันเกือบเชื่อสนิทใจเลยว่า... คุณเกลียดฉันจนแทบไม่อยากมองหน้า" คีย์ตวันชะงักไปนิด ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารในมือเธอก่อนที่กรามคมจะขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก รังสีความเย่อหยิ่งที่เขามักจะสวมใส่เหมือนเกราะป้องกันตัวหลุดร่อนลงทีละน้อย "เธอรู้อะไรมา" เขาถามเสียงต่ำ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน มือหนากำเข้าหากันแน่นข้างลำตัว "รู้ว่าคนที่น่าสมเพชที่สุดในห้องนี้ไม่ใช่ฉัน... แต่เป็นคุณต่างหากล่ะคะ!" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเจ็บแปลบราวกับถูกบดขยี้ "ทำไมถึงไม่บอกกันตรงๆ? คิดว่าการเป็นฮีโร่แบกโลกไว้คนเดียวแล้วทำตัวปากเสียใส่ฉัน มันเท่มากนักหรือไงคะคุณชาย!" "แล้วจะให้ฉันทำยังไง!" คีย์ตวันระเบิดอารมณ์ออกมาบ้าง เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องห้องทำงานจนกระจกแทบสั่น เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในระยะประชิด มือหนาเอื้อมไปคว้าขอบโต๊ะกั้นกลางระหว่างเขากับเธอไว้ ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจ "จะให้ฉันบอกเธอเหรอว่า *'เธอต้องแต่งงานกับฉันนะ เพราะฉันโดนบังคับ แถมฉันยังไม่อยากให้เธอต้องมาซวยโดนไอ้พวกสารเลวตระกูลนั้นเล่นงานด้วย'* แบบนี้เหรอวะ รินรดา! เธอมันคนหัวดื้อจะตาย ถ้ารู้ความจริง เธอคงวิ่งหนีเตลิดไปไกลจนฉันตามหาไม่เจอแน่ๆ!" "แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนฉัน!" น้ำตาที่กลั้นไว้หยดเผาะลงมาอาบแก้ม รินรดาไม่ได้สะอื้นไห้ เธอเพียงแค่จ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นไปด้วยความโกรธ ความซาบซึ้ง และความน้อยใจที่ตีรวนกันจนวุ่นวาย "ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาในอาณัติของคุณนะคีย์ตวัน! ฉันมีสมอง มีชีวิต มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน... การที่คุณทำแบบนี้ มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยเลย แต่มันทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าสิ้นดีที่ต้องมาเป็นภาระผูก 1 คอของคุณ!" "ใครบอกว่าเธอเป็นภาระ!" คีย์ตวันสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเจือความเจ็บปวดลึกซึ้งที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด "สำหรับคนอื่น... เธออาจจะเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมธุรกิจ แต่สำหรับฉัน... ตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นชื่อเธอในพินัยกรรมบ้าๆ นั่น เธอคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันอยากตื่นมาเคลียร์ปัญหาโสโครกพวกนี้โว้ย!" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันทันที มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความตึงเครียดทำให้บรรยากาศร้อนระอุขึ้นอย่างประหลาด รินรดานิ่งอึ้งไปกับคำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาจากปากคนที่ขึ้นชื่อว่าปากร้ายที่สุดในสามโลก หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความโกรธ กลับพลิกผันมาเต้นกระหน่ำรัวราวกองศึกด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนจุกอก เสน่ห์อันดิบเถื่อนและดื้อรั้นของผู้ชายตรงหน้าในยามนี้ ช่างทรงพลังและบั่นทอนความเกราะกำบังของเธอจนหมดสิ้น คีย์ตวันเองก็ชะงักไปเมื่อรู้ตัวว่าเผลอหลุดปากพูดอะไรออกไป ดวงตาคมกริบไหววับด้วยความตื่นตระหนกเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันกลบเกลื่อน เขายืดตัวขึ้น ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างคนจนแต้ม "เออ... รู้แล้วใช่มั้ยล่ะ" เขายกมือขึ้นเสยผมสีเข้มลวกๆ น้ำเสียงอ่อนลงแต่ยังคงความเย่อหยิ่งไว้ตามฟอร์ม "ทีนี้ก็เลิกทำหน้าเป็นนางเอกละครน้ำเน่าแล้วเก็บข้าวของซะ ฉันเซ็นใบหย่าให้เธอตอนนี้เลยก็ได้ ถ้าเธออยากเป็นอิสระนัก!" รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ ดวงตากลมโตมองใบหน้าคมคายที่กำลังเบือนหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตา มือบางเอื้อมไปแตะแขนแกร่งเบาๆ ทำให้ร่างสูงต้องหันกลับมามองด้วยความแปลกใจ "ใครบอกว่าฉันจะหย่าล่ะคะ..." เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยทั้งที่คราบน้ำตายังเปื้อนแก้ม "ในเมื่อคุณอุตส่าห์ยอมเอาอิสรภาพมาแลกกับฉัน... ฉันก็ใจร้ายเกินไปหน่อยมั้งคะที่จะทิ้งคุณให้รับศึกหนักอยู่คนเดียว" คีย์ตวันเบิกตากว้างเล็กน้อย ความตกใจฉายชัดในแววตา ก่อนที่มุมปากหยักจะกระตุกยิ้มร้ายกาจตามสไตล์เพลย์บอยตัวพ่อที่กลับมาครองเกมได้อีกครั้ง "ปากเก่งไม่เปลี่ยน..." เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใส "อย่ามาปากดีตอนนี้เลยรินรดา ถ้าเธอยังดื้อไม่เลิก ระวังจะไม่ได้นอนทั้งคืน..." ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้สวนคำพูดใดกลับไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยการเปิดพรวดเข้ามาของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "ขอโทษทีนะที่ขัดจังหวะความหวาน... แต่ดูเหมือนว่าฉันจะมาทันดูฉากลาจากพอดีสินะครับ คุณคีย์ตวัน" ร่างสูงโปร่งของธันวาปรากฏตัวขึ้นที่กรอบประตู รอยยิ้มเยาะหยันฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ทว่าดวงตาคมปลาบกลับจ้องมองมือของคีย์ตวันandรินรดาที่ยังคงแตะกันอยู่ด้วยประกายตาดุดันและท้าทาย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่าเข้มข้นในตอนนี้ด้วยนะคะ!