คำสารภาพที่ไร้เสียง

"ถ้าคิดว่าการเงียบใส่กันมันคือวิธีแก้ปัญหาที่ฉลาดที่สุดสำหรับคุณล่ะก็... เชิญเงียบต่อไปจนกว่าบริษัทจะเจ๊งเลยนะคะคีย์ตวัน" รินรดาโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหนา เสียงปึกดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูของคีย์ตวัน กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมบุรุษราคาแพงผสมกับกลิ่นไอความตึงเครียดที่แทบจะกรีดผิวหนังให้ขาดวิ่น คีย์ตวันไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขานั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางผ่อนคลายที่แสร้งทำขึ้น มือหนาข้างหนึ่งเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบชวนประสาทเสีย "ผมไม่เคยบอกว่าตัวเองฉลาด และที่สำคัญ... ผมไม่เห็นว่าความวุ่นวายที่คุณพยายามยัดเยียดให้มันจะช่วยให้อะไรดีขึ้น" คีย์ตวันแค่นยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นยังคงจ้องมองกราฟตัวเลขที่เขาอ่านวนไปวนมาเป็นรอบที่ร้อยของวัน "โดยเฉพาะเมื่อมันมาจากคนที่เพิ่งไปดินเนอร์กับคู่แข่งทางธุรกิจของผมมาเมื่อวาน" "โอ้... นี่คือประเด็นสินะคะ" รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขส่งไปไม่ถึงดวงตา "คุณถึงได้ทำตัวเป็นเด็กอมมือ ไม่ยอมพูด ไม่ยอมคุย ขังตัวเองไว้ในหอคอยงาช้าง แล้วปล่อยให้ฉันต้องเดาใจคุณอยู่ฝ่ายเดียว" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น เธอยันมือลงบนพื้นโต๊ะ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ที่เธอเคยหลงใหลนักหนา แต่ยามนี้มันกลับดูเย็นชาจนน่าใจหาย "ธันวาเขาแค่มาชวนคุยเรื่องโปรเจกต์ใหม่ ซึ่งฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องงาน... หรือคุณจะบอกว่าความสัมพันธ์ของเรามันเปราะบางขนาดที่แค่ฉันคุยกับผู้ชายคนอื่น คุณก็ต้องทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแบบไร้สติขนาดนี้?" "ไร้สติเหรอ?" คีย์ตวันลุกขึ้นพรวดจนเก้าอี้หนังราคาแพงไถลไปด้านหลัง เขาเดินอ้อมโต๊ะมาเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างที่ลดลงจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินกันทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความเดือดดาลเป็นความอึดอัดที่หวามไหว "คุณรู้อยู่เต็มอกว่าธันวามันต้องการอะไร และที่มันทำไปทั้งหมดก็เพื่อให้คุณหันมามองมัน... แทนที่จะเป็นผม" "แล้วทำไมคุณถึงไม่มั่นใจในตัวเองบ้างล่ะคะ!" รินรดาตะโกนออกไป น้ำตาคลอเบ้าอย่างสุดกลั้น "ทำไมต้องแสดงออกเหมือนไม่แคร์ ทั้งที่ข้างในคุณอาจจะกำลัง... บ้าเอ๊ย! คุณน่ะมันเพลย์บอยที่ไม่รู้จักความหมายของการรักษาใครไว้เลยสักนิด!" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง คราวนี้มันหนักอึ้งกว่าเดิม คีย์ตวันชะงักไป คำพูดของเธอเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่แทงทะลุเกราะกำบังที่เขาสร้างไว้ เขามองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของหญิงสาวตรงหน้า ความโกรธเกรี้ยวในใจค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยอยากยอมรับ เขายื่นมือออกไปเหมือนจะเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ... เขากลัว ความกลัวที่เกาะกินใจเขามาตั้งแต่วัยเด็กว่า ถ้าเขาให้ใจไปจนหมด แล้วสุดท้ายเขาก็ต้องเหลือเพียงลำพังเหมือนที่เคยเป็น "ถ้าผมพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป..." คีย์ตวันกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเพียงเล็กน้อยจนเกือบจะไม่ได้ยิน "คุณจะยังมองผมเป็นแค่ผู้ชายที่น่าสมเพชคนเดิมไหมรินรดา?" รินรดาใจเต้นรัว มือของเธอสั่นสะท้าน เธอรอคอยคำสารภาพนั้นมาตลอด... คำสารภาพที่อาจเปลี่ยนความสัมพันธ์ของเราไปตลอดกาล แต่ในจังหวะที่หัวใจกำลังจะเชื่อมต่อกัน เสียงเคาะประตูก็ทำลายบรรยากาศจนพังทลาย *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "คุณคีย์ตวันคะ ท่านประธานให้มาตามด่วนค่ะ บอกว่าเรื่องหุ้นที่ธันวาปล่อยออกมา... มันกำลังจะทำให้เราเสียเปรียบครั้งใหญ่ค่ะ!" เสียงเลขาสาวหน้าห้องดังทะลุเข้ามา ทำเอาคีย์ตวันชะงัก เขาสบตารินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียดายและขมขื่น ก่อนจะตัดสินใจเดินหันหลังกลับไปที่โต๊ะ หยิบสูทขึ้นมาสวมด้วยท่าทางเย็นชาตามเดิม "เห็นไหม... งานไม่เคยรอเรา" เขาพูดโดยไม่หันมามอง "ไปจัดการเรื่องงานของคุณเถอะ ส่วนเรื่องของเรา... เอาไว้ทีหลัง" รินรดายืนนิ่งอยู่กลางห้อง ความรู้สึกของเธอเหมือนถูกผลักตกจากที่สูง ความหวังที่จะได้ยินคำพูดจากปากเขามลายหายไปในพริบตา เธอเม้มปากแน่นจนห้อเลือด ก่อนจะก้าวถอยหลังออกไปที่ประตู แต่ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปจับลูกบิด สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นซองจดหมายสีขาวที่วางทับอยู่ใต้แฟ้มเอกสารบนโต๊ะของคีย์ตวัน ซองจดหมายที่มีตราประทับของทนายความส่วนตัวเขา... และชื่อบนหน้าซองที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น 'เอกสารการโอนสิทธิ์ขาดในบริษัท... และใบหย่าร้างที่ลงนามไว้ล่วงหน้า' รินรดาหันกลับไปมองแผ่นหลังกว้างของคีย์ตวันที่กำลังคุยโทรศัพท์อย่างเคร่งเครียด มือของเธอสั่นระริก เธอเพิ่งเข้าใจในวินาทีนี้เองว่า คำสารภาพที่ไร้เสียงของเขา... มันอาจจะมาในรูปแบบของความเงียบที่ตั้งใจจะผลักไสเธอออกไปให้พ้นทางก่อนที่ทุกอย่างจะพังพินาศ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่าเข้มข้นในตอนนี้ด้วยนะคะ! - ไวโอเล็ตการ์เด้น -