เมื่อหัวใจสั่งให้รอ

กลิ่นอายความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัว ไม่ได้ช่วยลดความระอุคุกรุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ระหว่างคนสองคนลงได้เลยแม้แต่น้อย "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... คีย์ตวัน" เสียงของรินรดาดังขึ้น ทุบทำลายความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศมานานนับสิบนาที เธอยืนกอดอก แววตาคมกริบจ้องมองร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานหรูหรา ผู้ชายคนนี้ยังมีใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ ทว่ามุมปากหยักลึกที่เคยยิ้มเยาะอย่างไร้กาลเทศะ กลับราบเรียบสนิทในวินาทีนี้ คีย์ตวันไม่ตอบ เขายังคงนิ่งงัน ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่กัดกินหัวใจของคนทั้งคู่ ดวงตาคมปลาบจับจ้องร่างบางตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูด ความเย่อหยิ่งที่เคยเป็นเกราะกำบังมาตลอดชีวิต ถูกความจริงตรงหน้าบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ภาพวันที่เขาผลักไสเธอด้วยคำพูดถางถางยังคงวนเวียนในหัว ยิ่งตอกย้ำว่าเขาโง่เง่าแค่ไหนที่ปล่อยให้ความกลัวในวัยเด็กมาทำลายผู้หญิงคนเดียวที่กล้าทะลวงเข้ามาในพื้นที่ปลอดภัยของเขา "ถ้าคุณจะเงียบเพื่อแสดงความเหนือกว่า บอกไว้ก่อนเลยนะคะว่ามันใช้ไม่ได้ผลกับฉันอีกแล้ว" รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความน้อยใจที่พยายามกดทับไว้เริ่มตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว แต่เธอก็เลือกที่จะเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมให้หยาดน้ำตาแห่งความอ่อนแอหยดลงมาต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้ "เราจบกันแค่นี้เถอะค่ะ ต่างคนต่างไป ทางใครทางมัน" พูดจบ หญิงสาวก็หมุนตัวเตรียมก้าวเท้าเดินออกจากห้องด้วยหัวใจที่แหลกสลาย "ริน!" เสียงทุ้มต่ำที่หลุดลอดออกมาจากลำคอของคนตัวสูงราวกับมีพลังดึงดูดมหาสาร ร่างกายของรินรดาชะงักกึกโดยอัตโนมัติ เท้าที่ก้าวออกไปหยุดนิ่งอยู่กับที่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล คีย์ตวันผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความเร็วที่ผิดวิสัยคนเย่อหยิ่ง ขายาวก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวเธอจากด้านหลังในเวลาไม่ถึงอึดใจ ก่อนที่ปลายนิ้วอุ่นจัดจะเอื้อมมาคว้าข้อมือเรียวไว้มั่น แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่กุมแน่นพอที่จะไม่ยอมให้เธอหนีไปไหนได้อีก "ปล่อยค่ะ!" เธอสะบัดข้อมือเบาๆ เป็นเชิงประท้วง พร้อมกับหันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตตวัดมองด้วยความไม่พอใจ "อย่ามาแตะต้องตัวฉันถ้าคุณยังไม่รู้จักให้เกียรติกัน!" "ผมขอโทษ..." คำพูดเพียงสามคำที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของคีย์ตวัน ทำให้รินรดาถึงกับชะงักค้าง เปลือกตาที่ปิดลงเล็กน้อยเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ลืมโพลงขึ้นทันที เธอจ้องมองใบหน้าคมคายที่เวลานี้เต็มไปด้วยความร้าวรานและความหวาดกลัวอย่างชัดเจน ผู้ชายที่เคยคางเหลืองไม่ยอมก้มหัวให้ใคร ผู้ชายที่ปากร้ายจนน่าหยิกให้เนื้อเขียว... กำลังยืนมองเธอด้วยสายตาที่เว้าวอนที่สุดในชีวิต "คุณ... พูดว่าอะไรนะคะ?" เธอกลั้นใจถาม เสียงสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ "ผมบอกว่าผมขอโทษ" คีย์ตวันย้ำชัดเจนขึ้น เขาก้าวเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินอยู่บนหน้าผากมน "ขอโทษที่ปากเสีย ขอโทษที่ผลักไสคุณ และขอโทษที่ทำให้คุณต้องเสียน้ำตาให้กับคนเฮงซวยแบบผม" รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจที่เคยแข็งกระด้างยามเผชิญหน้ากับความใจร้ายของเขากำลังอ่อนยวบลงอย่างห้ามไม่อยู่ ความโกรธแค้นที่สะสมมาหลายวันละลายหายไปกับแววตาที่ยอมจำนนของเขา แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมใจอ่อนให้เขาง่ายๆ นะคะ! "คิดว่าคำขอโทษคำเดียวจะลบทุกอย่างที่ทำกับฉันได้เหรอคะ คีย์ตวัน" เธอเชิดหน้าขึ้น สบตาเขาตรงๆ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "คุณทำร้ายความรู้สึกฉัน ชunเหยียบย่ำความหวังดีของฉัน แถมยังไปตกลงกับธันวาเรื่อง..." "เรื่องนั้นผมจัดการเรียบร้อยแล้ว" คีย์ตวันสวนขึ้นทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนเธอต้องเงียบฟัง "ผมไม่ได้สนใจข้อเสนอของมัน ธันวาไม่มีค่าพอที่จะทำให้ผมต้องแลกคุณหรอก ริน... สำหรับผม คุณคือคนเดียวที่ผมไม่อาจสูญเสียไปได้จริงๆ" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้ฟอร์ม ทำให้รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ ไดอะล็อกหวานเลี่ยนที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากผู้ชายปากจัดคนนี้ ทำเอาเธอนิ่งอึ้งจนสมองประมวลผลแทบไม่ทัน "ปากบอกว่าไม่อยากสูญเสีย แต่การกระทำของคุณมันสวนทางกันตลอด..." เธอยังคงพยายามหาเหตุผลมาค้าน เพื่อปกป้องหัวใจตัวเองจากการพ่ายแพ้ให้กับเขา "ฉันไม่ใช่ของเล่นนะคะคีย์ตวัน อยากจะไล่ก็ไล่ อยากจะดึงกลับมาก็ดึง คิดว่าฉันจะยืนรออยู่ตรงนี้ให้คุณทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไง" "ไม่ได้คิดแบบนั้นเลย..." คีย์ตวันเอื้อมมือทั้งสองข้างขึ้นกุมแก้มเนียนนุ่มของเธอแผ่วเบา สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านผิวเนื้อเข้าสู่หัวใจจนเธอนิ่งค้าง ดวงตาคมกริมฉายแววเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง "ผมรู้ว่าผมมันแย่ ผมรู้ว่าแผลที่คุณได้รับมันเกิดจากความงี่เง่าของผมเอง แต่ริน... ได้โปรด ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะนะ" นิ้วเรียวของเขาเกลี่ยไล่หยาดน้ำตาที่ซึมอยู่บริเวณหางตาของเธอออกอย่างทะนุถนอม สัมผัสนั้นอ่อนโยนจนรินรดารู้สึกเหมือนกำลังจะละลาย ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกัน รินรดามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมนั้น เธอเห็นความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งทระนงมาตลอดชีวิตของเขา ผู้ชายคนนี้ยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี เพื่อก้มหัวขอร้องเธอ... ผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง เธอโกรธเขามาก โกรธจนอยากจะหันหลังเดินหนีแล้วไม่กลับมามองอีกเลย แต่ลึกๆ ในใจ หัวใจเจ้ากรรมก็ยังคงซื่อตรงต่อความรู้สึกของตัวเองเสมอ... เธอยังรักเขา และพร้อมที่จะให้โอกาสเขาอีกครั้ง แม้จะรู้ว่าอาจจะต้องเจ็บปวดอีกรอบก็ตาม รินรดาหลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึก, เพื่อรวบรวมเศษ เสี้ยวความเข้มแข็ง ที่เหลืออยู่ ก่อนจะลืมตาขึ้นสบตากับเขาอีกครั้งด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวขึ้น "โอกาสมีให้แค่ครั้งนี้นะคะคีย์ตวัน..." เธอเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าจริงจังทุกพยางค์ "ถ้าคุณยังทำตัวงี่เง่า ดูถูกความรู้สึกกันอีกแม้แต่ครั้งเดียว... ฉันจะหายไปจากชีวิตคุณตลอดกาล แบบที่ต่อให้คุณพลิกแผ่นดินหา ก็ไม่มีวันได้เจออีกแน่นอน" รอยยิ้มโล่งอกปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของชายหนุ่มเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน ดวงตาพราวระยับด้วยประกายแห่งความหวัง เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากอิ่ม "ขอบคุณนะครับที่ยังใจดีกับคนเลวๆ อย่างผม" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปาก ก่อนที่เขาจะเคลื่อนริมฝีปากเข้ามาหมายจะประทับจูบลงบนกลีบปากนุ่มเพื่อเป็นการยืนยันคำสัญญา ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความโรแมนติกอย่างไม่รู้กาลเทศะ พร้อมๆ กับที่บานประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "คุณคีย์คะ! แย่แล้วค่ะ มีข่าวใหญ่หลุดออกมาเรื่องโปรเจกต์ใหม่..." ร่างเพรียวบางของเลขาหน้าห้องพุ่งพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แต่แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มและหญิงสาวในห้องยืนแนบชิดกันในระยะประชิดชนิดที่ลมยังผ่านไม่ได้ คีย์ตวันผละออกจากรินรดาด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงสนิท ดวงตาดุดันตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาอาฆาตมาดร้าย "ใครใช้ให้เธอเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต!" น้ำเสียงทรงอำนาจตวาดกร้าว "เอ่อ... คือว่าเรื่องนี้มันด่วนมากค่ะคุณคีย์..." เลขาสาวหน้าซีดเผือด กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาที่ทำให้รินรดานิ่งงันไปทันที "ธันวา... ส่งคลิปเสียงการประชุมลับของเราไปให้สื่อมวลชนแล้วค่ะ ตอนนี้หุ้นของเรากำลังร่วงกวาดล้างตลาดแล้วค่ะ!" -------------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งฟินทั้งดราม่าของพวกเขานะคะ! - ไวโอเล็ตการ์เด้น -