ปมในใจที่ยังแก้ไม่ตก

"คุณไม่มีสิทธิ์มารื้อค้นข้าวของของฉัน!" เสียงหอบหายใจระคนความโกรธของรินรดา ดังแทรกความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของคีย์ตวัน เอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ถูกกวาดจนกระจัดกระจายหล่นลงพื้น ขณะที่เจ้าของห้องยังคงยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้มองเศษกระดาษพวกนั้นเลยสักนิด... เขากลับจดจ้องอยู่ที่กรอบรูปใบเล็กที่คว่ำหน้าอยู่บนพื้น ฝ่ามือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนน่ากลัว แต่กับรินรดา... หญิงสาวผู้ผ่านโลกมาโชกโชนและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ความเย็นชานั้นไม่ได้ทำให้เธอกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความสงสัยระคนเวทนาที่วาดผ่านแววตาคู่สวย "ถ้าหวงนัก ทำไมไม่เก็บไว้ในตู้เซฟให้มันพ้นหูพ้นตาล่ะคะ หรือเพราะลึกๆ แล้ว คุณแค่อยากให้ใครสักคน... เข้ามาเห็นมุมน่าสมเพชนี้ของคุณกันแน่" รินรดาเชิดหน้าขึ้น เอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงเฉียบคม ไดอะล็อกที่บาดลึกและตรงประเด็นทำเอาคีย์ตวันชะงักกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อม ทายาทอสังหาฯ หมื่นล้านผู้มีรอยยิ้มหยันโลกประดับมุมปากอยู่เสมอ บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลากลับซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่เคยพราวระยับด้วยความเย่อหยิ่งไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเปลวเพลิงแห่งความเกรี้ยวกราดที่พยายามกลบเกลื่อนความอ่อนแอ "เธอรู้อะไร... รินรดา เธอรู้อะไรเกี่ยวกับฉันถึงกล้าพูดจาทุเรศแบบนี้ออก It's none of your business!" คีย์ตวันก้าวเข้าประชิดตัวเธอด้วยความเร็ว ทว่ารินรดากลับไม่ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว เธอยืนหยัดเผชิญหน้า ปล่อยให้ความสูงที่ต่างกันถูกลดทอนลงด้วยแรงกดดันจากแววตาที่แน่วแน่ของเธอ "ฉันไม่จำเป็นต้องรู้อะไรทั้งนั้นค่ะ... นอกจากความจริงที่ว่า ผู้ชายปากจัด นิสัยเสีย ชอบเหยียบย่ำคนอื่นอย่างคุณ แท้จริงแล้วก็เป็นแค่เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ที่ยังคงร้องไห้สะอื้นอยู่มุมห้องมืดๆ ในคืนที่ฝนตกหนักเมื่อยี่สิบปีก่อน" คำพูดนั้นราวกับลูกศิษย์ที่ปักตรงกลางใจ คีย์ตวันชะงักกึก ลลมหายใจของชายหนุ่มสะดุดกاری ภาพความทรงจำที่พยายามฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใจผุดวาบขึ้นมาในหัว สมِตในวัยแปดขวบ... วันที่ฝนตกฟ้าคะนอง เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องพร้อมกับเสียงประตูห้องนอนที่ถูกล็อคจากด้านนอก เสียงร้องเรียกมารดาด้วยความหวาดกลัวจนคอแห้งผาก แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบงันและความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด วันนั้น... วันเกิดครบรอบแปดปีที่ไม่มีใครอยู่บ้าน แม่ไปต่างประเทศ พ่อไปกับเลขาฯ และเขาก็ถูกขังลืมไว้ในห้องเก็บของใต้บันไดนานกว่าสิบสองชั่วโมง "หุบปาก..." คีย์ตวันเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่สั่นเทาเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว ความทรงจำอันโดดเดี่ยวและโหดร้ายในวัยเด็กกัดกินหัวใจเขาอีกครั้ง ปมด้อยที่ถูกทอดทิ้งให้อยู่ลำพังคืออาวุธร้ายที่ทำให้เขาไม่กล้าเปิดใจรักใคร เพราะเขากลัว... กลัวว่าสุดท้ายแล้วทุกคนก็จะเดินจากไปเหมือนในวันนั้น รินรดาเห็นอาการของเขา แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด มือเรียวยื่นออกไปแตะที่ต้นแขนแกร่งเบาๆ ไม่ได้เป็นการท้าทาย แต่เป็นการประคอง "ความโดดเดี่ยวไม่ได้เท่หรอกนะคะ คีย์ตวัน... การสร้างกำแพงหนาเตอะแล้วทำร้ายคนอื่นก่อน เพื่อไม่ให้ใครมีโอกาสเดินเข้ามาทำร้ายคุณ มันน่าสมเพชมากกว่าน่าเกรงขามเสียอีก" "เธอไม่มีวันเข้าใจ..." คีย์ตวันปัดมือเธอออกอย่างไม่ใยดี น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น "คนอย่างเธอที่เติบโตมาท่ามกลางความรัก จะไปรู้อะไรกับการถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวในโลกกว้างที่พร้อมจะกลืนกินเราทั้งเป็น!" "แล้วคิดว่าฉันโตมาบนกองเงินกองทองหรือไงคะ?" รินรดาโต้กลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยรื้นหยดน้ำใสแต่ไม่มีวันไหลร่วงลงมา "ฉันก็เคยถูกทอดให้อยู่ลำพังเหมือนกันค่ะ ต่างกันตรงที่ฉันเลือกที่จะลุกขึ้นมาสู้และกอดตัวเองให้เป็น... ไม่ใช่เอาแต่พ่นคำพูดร้ายๆ ใส่คนที่เขาพยายามจะเข้าใจ!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงฉับพลัน มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันของคนทั้งคู่ คีย์ตวันมองผู้หญิงตรงหน้า หัวใจที่ด้านชามานานนับปีกลับเต้นรัวแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความตระหนักรู้ที่ว่า 'ผู้หญิงคนนี้มองทะลุผ่านเกราะป้องกันทุกชั้นของเขา' ทำให้เขาทั้งหวาดกลัวและโหยหาในเวลาเดียวกัน มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กมาจับไว้ แต่ทว่า... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอารมณ์ที่กำลังพุ่งถึงขีดสุด ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "คุณคีย์คะ... แย่แล้วค่ะ! ทางธันวาเขากำลังเล่นตอดหุ้นโปรเจกต์ใหญ่ของเราเบื้องหลัง แถมตอนนี้เขายัง..." เสียงของเลขาส่วนตัวที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดชะงักกึก เมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มและหญิงสาวสาวยืนประชิดตัวกันในระยะประชิด ท่ามกลางเอกสารที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้น คีย์ตวันผละออกจากรินรดาช้าๆ แววตาที่อ่อนลงเมื่อครู่กลับมาเย็นชาและเฉียบคมดังเดิม ทว่าริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทีละน้อย เมื่อได้ยินชื่อของคู่ปรับตัวฉกาจ ชายหนุ่มหันกลับมามองรินรดาที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลัง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เธอต้องสะั่นสะท้าน "ดูเหมือนว่า... เกมที่ธันวาพยายามจะเล่นสนุกๆ กำลังจะเริ่มตาเดินที่เจ็บแสบที่สุดแล้วล่ะค่ะ รินรดา" - ไวโอเล็ตการ์เด้น -