การปกป้องที่มากเกินพอ

“ถ้าคุณก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าเราขาดกันเด็ดขาดนะคะคุณคีย์” เสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าแผ่นหลังของเธอจะแนบชิดติดกับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบของห้องประชุมชั้นบนสุด และเบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืนที่ดูราวกับละอองดาวไกลโพ้น ทว่าความนิ่งงันในน้ำเสียงนั้นกลับเฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง คีย์ตวันชะงักเท้าที่กำลังก้าวเข้าไปหา ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเข้มไร้ที่ติหยุดนิ่ง ห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ ไหล่กว้างไหวเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่เจ้าตัวพยายามกดขี่ข่มเหงไว้อย่างเต็มที่ ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้ทอดมองด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างที่เคยเป็นเวลาเถียงกัน แต่มันเต็มไปด้วยความระแวงระวังและ... ความกลัว กลัวว่าผู้หญิงตรงหน้าจะหายไปจากชีวิตเขาจริงๆ “ริน... อย่าดื้อ” เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำที่มักจะใช้สั่งการคนทั้งบริษัทกลับแหաբพร่าลงอย่างน่าใจหาย “คุณก็รู้ว่าธันวามันไม่ได้มาดี มันจ้องจะเล่นคุณตั้งแต่วันแรกที่คุณก้าวเข้ามาจับโปรเจกต์นี้แล้ว ทำไมถึงต้องเอาตัวเองไปเสี่ยงด้วยวะ!” “เสี่ยงเหรอคะ?” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเยาะหยันอย่างไม่คิดจะยอมลงให้ “คนที่กำลังทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่และอันตรายไม่ใช่ฉันค่ะ แต่คือคุณต่างหาก! คุณคีย์... คุณใช้อำนาจ บารมี และความหึงหวงอย่างไร้เหตุผลไปกีดขวางทุกอย่าง จนตอนนี้ธันวาเขาไม่ได้แค่จะแข่งเรื่องงานแล้วนะคะ เขากำลังจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือเหยียบหน้าคุณ!” “แล้วผมควรทำยังไง ให้ผมนั่งมองมันส่งสายตาโลภ 🜎 เข้ามาใกล้คุณ แล้วส่งคุณไปยืนตากแดดตากลมในงานประมูลบ้าบอของมันนั่นน่ะเหรอ?” คีย์ตวันระเบิดอารมณ์ออกมาในที่สุด เขาก้าวเข้าประชิดตัวรวดเร็วจนเธอไม่ทันตั้งตัว มือหนายันลงกับกระจกทั้งสองข้าง กักขังร่างบางไว้ในอาณาเขตของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน “บอกไว้ตรงนี้เลยนะรินรดาต่อให้ผมต้องเอาบริษัททั้งหมดไปแลก หรือต้องประกาศสงครามกับไอ้ธันวาต่อหน้าบอร์ดบริหาร ผมก็ไม่มีวันยอมให้คุณเดินเข้าไปในรังเสือตัวนั้นเด็ดขาด!” คำประกาศกร้าวที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งแต่กลับสั่นเครือด้วยความห่วงใย ทำเอารินรดาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยที่พยายามสร้างกำแพงหนาเตอะไว้ต่อต้านเขากลับกระตุกวูบอย่างแรง ความซึน ปากร้าย และท่าทีเย่อหยิ่งที่เธอคุ้นเคย บัดนี้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความคลั่งรักที่ดิบเถื่อนและจริงใจจนน่าตกใจ ผู้ชายคนนี้... ยอมทำลายทุกอย่างที่ตัวเองสร้างมา เพียงเพื่อไม่ให้เธอต้องเจ็บตัวแม้แต่ปลายเล็บ “คุณบ้าไปแล้วหรือไงคะ...” รินรดาพึมพำ เสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวเผลอยกขึ้นแตะแผงอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจหอบโยนของคนตรงหน้า “คุณเป็นถึงคีย์ตวัน ทายาทหมื่นล้านนะ จะมาเสียชื่อเพราะผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างฉันเนี่ยนะ มันคุ้มกันตรงไหน” “สำหรับคนอื่นอาจจะไม่คุ้ม...” คีย์ตวันโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากแทบจะชิดกัน ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะค้นหาความจริงทั้งหมดในใจเธอ “แต่สำหรับผม... คุณคือสิ่งเดียวในชีวิตที่ผมยอมแพ้และพังทลายมันลงได้ทุกเมื่อ เพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะปลอดภัย... ริน... ผมขอร้องล่ะ เชื่อผมสักครั้งนะ” บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามแข่งกับความเงียบงัน เคมีระหว่างความดื้อรั้นท้าทายกับความคลั่งรักสุดโต่งหลอมรวมกันจนเกิดเป็นประกายไฟระยิบระยับในความมืด รินรดารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก ความโกรธเคืองก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวั่นไหวที่ยากจะต้านทาน เธอยอมรับก็ได้... ว่าพ่ายแพ้ให้กับความปกป้องที่มากเกินพอของผู้ชายคนนี้เข้าแล้ว “ก็ได้ค่ะ...” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบa ดวงตาหลุบต่ำลงเล็กน้อยเพื่อหลบซ่อนความเขארอายที่กำลังเห่อร้อนขึ้นมาบนพวงแก้ม “ฉันจะเชื่อคุณ... แต่มีข้อแม้ว่าคุณต้องเลิกทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจ แล้วเราจะจัดการเรื่องธันวาด้วยกัน แบบฉบับคู่ค้าทางธุรกิจ ไม่ใช่สนามรบส่วนตัวของคุณ เข้าใจไหมคะ?” คีย์ตวันชะงักไปนิด ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แทบจะไม่ค่อยได้เห็น ความโล่งอกฉายชัดผ่านแววตา เขาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มด้วยน้ำเสียงแพรวพราวที่จงใจหยอกเย้าเพื่อกลบเกลื่อนความซึ้งเมื่อครู่ “ตามบัญชาเลยครับที่รัก... แต่เรื่องรางวัลสำหรับการเชื่อฟังเนี่ย เดี๋ยวเราค่อยไปตกลงกันบนเตียงของคุณนะ” “คุณคีย์! คนฉวยโอกาส!” รินรดาตีเข้าที่แขนแกร่งเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ต่อว่าอะไรไปมากกว่านั้น เสียงปรบมือช้าๆ และกังวานก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดของประตูห้องประชุมที่ควรจะปิดสนิท *แปะ... แปะ... แปะ...* ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัวผละออกจากกันทันที คีย์ตวันหันขวับไปมองยังต้นเสียงด้วยแววตาดุดันที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ ขณะที่รินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นเงาร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวพ้นจากความมืดออกมาภายใต้แสงไฟสลัว “เล่นหนังรักกันน่าประทับใจดีนี่ครับ... คุณคีย์ตวัน” เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงด้วยความเยียบเย็นเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากของ ‘ธันวา’ ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างจากพวกเขาเพียงไม่กี่ก้าว ในมือถือเอกสารสำคัญบางอย่างที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงทันที “แต่เสียดายนะ... ที่ความรักสวยหรูนี่ มันคงปกป้องบริษัทของคุณจากหลักฐานชิ้นนี้ไม่ได้หรอก”