ทริปกระชับมิตร

เสียงยางรถยนต์บดกับพื้นถนนลูกรังดังครืดคราดยาวนาน ก่อนที่บMMW i7 สีดำเงาจะจอดสนิทหน้าโฮมสเตย์ไม้สักเก่าแก่ริมลำธาร รินรดากระชากเข็มขัดนิรภัยออกทันทีที่ล้อหยุดหมุน ความอึดอัดตลอดสามชั่วโมงเต็มในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเธอกับคนปากเสียข้างตัว ทำให้เธอแทบอยากจะเปิดประตูแล้วกระโดดลงไปเดินเท้าเปล่าเสียให้รู้แล้วรู้รอด "ถ้าจะนั่งทำหน้ายักษ์ใส่กระจกมองข้างแบบนั้น เกรงใจรอยตีนกาบนหน้าคุณนิดนึงนะคะรินรดา มันลามมาถึงหางตาหมดแล้ว" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันดังขึ้นจากเบาะคนขับ คีย์ตวันปลดล็อกประตูพร้อมกับเอี้ยวตัวมามองเธอด้วยสายตานิ่งสนิท แต่ประกายในดวงตากลับพราวระยับด้วยความสะใจที่ได้เห็นเธอหงุดหงิด "ปากแบบนี้ เก็บไว้กินข้าวหรือเอาไว้หาเรื่องชาวบ้านคะคุณคีย์ตวัน ถ้าขับรถไม่ไหวก็นอนเงียบๆ ไปค่ะ ไม่มีใครบังคับให้คุณอาสาเป็นพลขับพาฉันมาตรวจงานที่รีสอร์ทกลางหุบเขาบ้านี่หรอกนะ" รินรดาหันขวับไปสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "อ๋อเหรอครับ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ ติดปากไปหน่อย" คีย์ตวันยักไหล่กวนๆ เมื่อเผลอใช้สรรพนามบุรุษที่สามแบบที่เธอเกลียด "พอดีเห็นคุณบ่นอุบอิบตั้งแต่ปากทางเข้าอำเภอ นึกว่ากลואהวว่าจะโดนเสือคาบไปกินกลางป่า เลยต้องหาเรื่องพูดด้วย เผื่อคุณจะหายกลัวจนลืมหายใจไปซะก่อน" "คนอย่างฉันไม่มีทางตายง่ายๆ หรอกค่ะ โดยเฉพาะการตายเพราะความดันขึ้นสูงปรี๊ดเพราะไร้สาระกับคุณ!" รินรดาผลักประตูรถเปิดออกอย่างแรงจนมันกระแทกกับลมภายนอก เธอ้าวขาลงเหยียบพื้นดินชื้นฝน ความเย็นของอากาศริมภูเขาปะทะเข้ากับผิวหน้าทันที แต่ดูเหมือนมันจะช่วยลดความร้อนระอุในอกของเธอลงไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ทริปกระชับมิตรบ้าบออะไรกัน นี่มันทริปนรกชัดๆ! เดิมทีผู้บริหารฝ่ายพัฒนาโครงการอย่างเธอควรจะได้มาตรวจความคืบหน้าของรีสอร์ทใหม่กับทีมวิศวกรอย่างราบรื่น แต่กลายเป็นว่าท่านประธานจอมเผด็จการอย่างคีย์ตวันเกิดนึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรขึ้นมาก็ไม่ทราบ สั่งยกเลิกทีมงานทั้งหมดแล้วบังคับให้เธอขึ้นรถมากับเขาเพียงลำพัง อ้างเหตุผลสวยหรูว่าเป็นการ "ประเมินศักยภาพส่วนบุคคลนอกสถานที่" แต่ลับหลังคือการหาเรื่องแกล้งเธอไปตลอดทางตั้งแต่กรุงเทพฯ ยันเชียงราย "ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะคะ เจ้านายสั่งให้เดินตามมาเช็คอินได้แล้ว หรือจะยืนสูดอากาศจนออกซิเจนหมดปอดตรงนั้นก่อน" เสียงห้าวเอ่ยไล่หลัง เมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองเสื้อยืดสีดำและกางเกงยีนส์ขายาวก้าวลงจากรถ ท่าทางหยิ่งทะนงและรอยยิ้มมุมปากนั่นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนรินรดานึกอยากจะหยิบก้อนหินแถวๆ นั้นปาใส่หัวเขาสักที รินรดากัดฟันกรอด สะบัดหน้าหนีแล้วเดินจ้ำอ้าวแซงหน้าเขาตรงไปยังล็อบบี้โฮมสเตย์ทันที บรรยากาศภายในห้องพักตกแต่งด้วยไม้ให้ความรู้สึกอบอุ่นและกลิ่นอายธรรมชาติ แต่ความอึดอัดระหว่างคนทั้งคู่กลับสวนทางกับบรรยากาศโดยสิ้นเชิง เมื่อเจ้าของโฮมสเตย์เดินยิ้มแย้มเข้ามาต้อนรับพร้อมกับกุญแจห้องในมือ "ยินดีต้อนรับคุณคีย์ตวันและคุณรินรดานะคะ ทางเราจัดเตรียมห้องเรือนรับรองริมน้ำไว้ให้ตามที่ท่านประธานโทรมาสั่งพิเศษเลยค่ะ เป็นห้องเตียงเดี่ยวขนาดใหญ่พิเศษ วิวสวยที่สุดในรีสอร์ทเลยค่ะ" รินรดาชะงักกึก หันขวับไปมองหน้าคีย์ตวันทันที "เดี๋ยวนะคะ... ห้องเตียงเดี่ยวเหรอคะ?" คีย์ตวันตีสีหน้านิ่งเรียบได้อย่างแนบเนียน เขารับกุญแจมาจากมือเจ้าหน้าที่ด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนจะปรายตามองเธอแวบหนึ่ง "ทำไมคะ? หรือคุณรินรดาอยากจะนอนห้องพัดลมรวมกับคนงานก่อสร้างข้างนอกล่ะคะ ทางรีสอร์ทยินดีจัดให้นะ" "คุณคีย์ตวัน! คุณตั้งใจใช่ไหมคะเนี่ย!" รินรดาแหวใส่เสียงเบาแต่เฉียบขาด พอเจ้าหน้าที่เดินเลี่ยงออกไปแล้วเธอก็ระเบิดอารมณ์ทันที "ทำไมถึงจองห้องที่มีเตียงเดียววะคะ! คุณบ้าไปแล้วหรือไงถึงให้เรานอนห้องเดียวกัน!" "พูดให้มันเบๆ หน่อยรินรดา ห้องมันเต็มหมดแล้ว นี่คือห้องสุดท้ายที่เหลืออยู่ หรือคุณอยากให้ผมไปนอนตากน้ำค้างรับลมหนาวข้างนอกจนเป็นปอดบวกรักษาตัวเป็นภาระบริษัทอีก?" คีย์ตวันก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอทีละก้าว ขายาวๆ ทำให้ระยะห่างร่นถอยลงอย่างรวดเร็ว จนรินรดาต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังไปชนติดกับผนังไม้เย็นเฉียบ เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นยันผนังไว้ กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นไอฝนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนหัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นผิดจังหวะ "ถ... ถอยไปเลยนะคุณคีย์ตวัน ใกล้เกินไปแล้ว!" รินรดายกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ร่มผ้า มันร้อนระอุราวกับเตาไฟจนเธอต้องรีบชักมือกลับแทบไม่ทัน "ใกล้แค่นี้ทำเป็นตื่นเต้น" คีย์ตวันโน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองพวงแก้มที่เริ่มขึ้นสีระเรื่ออย่างนึกสนุก "หรือว่ากลัวใจตัวเองว่าจะทนความหล่อของเจ้านายไม่ไหวจนเผลอทำอะไรมิดีไม่ร้ายผมเข้าล่ะ หืม?" "หลงตัวเองที่สุด! คนอย่างฉันต่อให้ผู้ชายทั้งโลกสูญพันธ์ุเหลือคุณคนสุดท้าย ฉันก็ไม่มีวันพิศวาสคุณหรอกค่ะ!" รินรดาเชิดหน้าเถียงกลับเสียงแข็ง แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอกแล้วก็ตาม "ปากเก่งจังนะ..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและจริงจังขึ้นอย่างกะทันหัน ความขี้เล่นเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงแววตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก "ปากแบบนี้แหละ ที่ชอบทำให้ผมต้องคอยตามเช็ดตามล้าง ตามห่วงอยู่เรื่อย..." รินรดานิ่งงังไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดอยู่เหนือปลายจมูก ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งงัน กำแพงความหยิ่งทะนงและทิฐิที่ทั้งคู่ต่างสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองเริ่มสั่นคลอนและพังทลายลงทีละน้อยท่ามกลางความเงียบของห้องพัก ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะเปลี่ยนไปสู่ความหวานซึ้ง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของคีย์ตวันก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบกริบ คีย์ตวันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด เขายังคงไม่ละสายตาไปจากใบหน้าหวานของรินรดา มือข้างหนึ่งล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนที่ดวงตาคมจะฉายแววเยียบเย็นลงทันทีเมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า รินรดาเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปก็พลอยชะงัก เธอเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ผ่านหัวไหล่หนา และชื่อที่ปรากฏอยู่บนนั้นก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึกลงทันที *ธันวา* ชายหนุ่มผู้เป็นทั้งคู่แข่งทางธุรกิจและอดีตคนเคยคุยที่เธอพยายามตัดขาด... กลับโทรเข้ามาหาคีย์ตวันในจังหวะเวลานี้ได้อย่างไร? คีย์ตวันกดรับสายทันทีโดยไม่ลังเล น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนกลับมาเป็นความเย็นชาและคมกริบดั่งใบมีด "มีธุระอะไรดึกดื่นขนาดนี้ครับ คุณธันวา?" ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่รินรดาคุ้นเคยดี และประโยคถัดมาที่ธันวาเอ่ยผ่านลำโพงโทรศัพท์ออกมา ก็ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงในพริบตา *[ผมไม่ได้โทรหาคุณหหรอกคีย์ตวัน... แต่ผมโทรมาเช็คว่า รินรดาอยู่กับคุณหรือเปล่า เพราะตอนนี้... ผมยืนอยู่หน้าล็อบบี้โฮมสเตย์ที่คุณพักแล้วครับ]* รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองหน้าคีย์ตวันทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น! *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความซึนของพี่คีย์ตวันด้วยกันนะคะ!