จูบแรกท่ามกลางแสงดาว

“ถ้าคุณยังไม่เลิกทำสายตาเหมือนจะจับผิดผมแบบนั้น ผมก็ไม่รับประกันนะว่าสติสัมปชัญญะของผมจะเหลืออยู่เท่าไหร่” คีย์ตวันกดเสียงต่ำ ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกก้าวเข้ามาประชิดรินรดาจนแผ่นหลังบางของเธอชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบของระเบียงห้องชุดหรูใจกลางกรุง แสงไฟจากตึกระฟ้าเบื้องล่างสะท้อนนัยน์ตาคมกริบของเขาที่กำลังสั่นไหวราวกับมีพายุซ่อนอยู่ข้างใน รินรดาไม่ได้ถอยหนี เธอเชิดหน้าขึ้น สบตาชายหนุ่มอย่างไม่ลดละแม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ “สติสัมปชัญญะคุณมันก็น้อยอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะคุณชาย? วันก่อนยังเห็นควงคนโน้นคนนี้อยู่เลย แล้วตอนนี้มาพูดจาแบบนี้... ต้องการอะไรกันแน่คะ?” “ต้องการอะไร?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ มุมปากหยักยกยิ้มร้ายทว่าแววตากลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย “คุณก็รู้ว่าผมต้องการอะไร รินรดา อย่าแกล้งทำเป็นใสซื่อเพราะมันไม่เหมาะกับคุณ” มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นประคองกรอบหน้าของเธอ นิ้วหัวแม่มือลากไล้ริมฝีปากล่างของหญิงสาวอย่างแผ่วเบาจนเกิดกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่าง รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่หลังท่าทีเย่อหยิ่งของเขา “คุณเกลียดฉันไม่ใช่เหรอ...” เสียงของเธอแผ่วลง ความแข็งกร้าวเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความสับสน “ถ้าเกลียด... ผมคงไม่ตามรังควานให้คุณเสียความรู้สึกแบบนี้หรอก” คีย์ตวันโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาสัมผัสกับเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน “ผมแค่ไม่ชอบที่เห็นคุณยืนอยู่ข้างธันวา... สายตาที่มันมองคุณ มันทำให้นึกอยากจะทำลายทุกอย่างให้สิ้นซาก” “คุณหึงงั้นเหรอคะ?” รินรดากลั้นใจถามออกไป คีย์ตวันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสมเพชตัวเอง “หึงเหรอ? คำเชยๆ แบบนั้นคงใช้กับคนอย่างผมไม่ได้หรอก” แต่ทว่า... มือที่ประคองใบหน้าเธอกลับกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับที่เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเฉียดผ่านกัน ความนุ่มนวลที่แฝงด้วยความโหยหาทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจ เธอรู้ดีว่านี่คืออันตราย แต่มันเป็นความอันตรายที่เธอเต็มใจจะจมดิ่งลงไป “ริน...” เขาเรียกชื่อเธอเสียงพร่า “อย่าให้ผมต้องเป็นคนใจร้ายไปมากกว่านี้เลย” ไม่รอให้คำตอบใดๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เผยอค้าง คีย์ตวันก็กดจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน แสงดาวบนฟากฟ้าดูจะพร่าเลือนไปในทันที รสสัมผัสที่เขาถ่ายทอดมาไม่ใช่แค่ความใคร่ แต่มันคือนิยามของความอัดอั้นที่เก็บงำมาแสนนาน ราวกับเขากำลังจะบอกว่าต่อให้เขาปากร้ายหรือเย็นชาใส่เธอแค่ไหน หัวใจดวงนี้ก็ไม่เคยเป็นของใครอื่นนอกจากผู้หญิงตรงหน้า รินรดาเผลอไผลยกมือขึ้นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น เธอตอบรับจูบนั้นด้วยความรู้สึกที่โหยหาไม่ต่างกัน ความเงียบงันรอบข้างถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่าในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ผมว่าผมมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าหรือเปล่าครับ?” เสียงทุ้มที่ฟังดูเยือกเย็นและกวนประสาททำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันทันที คีย์ตวันหันขวับไปมองผู้มาเยือนด้วยสายตาดุจคมมีด ขณะที่รินรดารีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ ธันวายืนอยู่ตรงข้ามประตูระเบียง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาประดับด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ในมือถือเอกสารบางอย่างที่ดูสำคัญไว้แน่น “ขอโทษทีนะคีย์... พอดีผมมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับที่ดินผืนใหม่ที่นายกำลังแย่งอยู่ มาคุยกับรินรดาหน่อย พอดีว่าเรื่องนี้ ‘คนโปรด’ ของนายอาจจะต้องเป็นคนตัดสินใจเอง” รินรดาหน้าซีดเผือดทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ความฟินเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่แล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจ เมื่อธันวากางเอกสารออกต่อหน้าพวกเขา มันไม่ใช่เรื่องงานอย่างที่เขากล่าวอ้าง แต่มันคือรูปถ่ายใบหนึ่งที่แสดงให้เห็นความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอด... ความลับที่อาจจะทำลายทุกอย่างระหว่างเธอกับคีย์ตวันลงในพริบตาเดียว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความซึนของพี่คีย์ตวันด้วยกันนะคะ!