ความหึงที่ไร้เหตุผล

แก้วทรงสูงในมือของคีย์ตวันแทบจะร้าวคามือหนา เมื่อดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นจับจ้องภาพตรงหน้าอย่างไม่วางตา ระยะห่างเพียงไม่กี่โต๊ะท่ามกลางงานกาล่าดินเนอร์การกุศลสุดหรู รินรดาในชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตเข้ารูปกำลังส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กับชายหนุ่มร่างสูงโปรดในสูททักซิโดสั่งตัดพิเศษ—ธันวา คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญที่เขารู้ดีว่ากำลังจ้องจะ "ฉกฉวย" ทุกอย่างไปจากมือเขา ไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิงของเขาเอง "คุณรินยิ้มสวยเป็นทุนเดิมอยู่แล้วนะคะ แต่พอมาอยู่ ต่อหน้าวิวแม่น้ำเจ้าพระยาแบบนี้... รอยยิ้มของคุณทำให้ผมแทบจะลืมมองทิวทัศน์รอบตัวไปเลย" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าจงใจปล่อยให้มันดังพอที่จะข้ามผ่านเสียงดนตรีคลาสสิกมาเข้าโสตประสาทของใครบางคน รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยในแบบที่ผู้หญิงฉลาดเลือกใช้ เธอรู้ดีว่าตอนนี้แผ่นหลังของเธอกำลังถูกแผดเผาด้วยรังสีความร้อนจากสายตาของเจ้าพ่ออสังหาฯ จอมเผด็จการ แต่ในเมื่อเขาเลือกที่จะเดินหนีเธอไปคุยกับนักลงทุนสาวใหญ่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน... เขาก็สมควรได้รับบทเรียนราคาแพงนี้บ้าง "คุณธันวานี่ปากหวานไม่เคยเปลี่ยนเลยนะคะ ระวังนะคะ... เดี๋ยวคนฟังจะเผลอคิดไปไกลว่าคุณไม่ได้ชมแค่รอยยิ้ม" "ถ้าคนที่ผมคิดจะไปไกลด้วยคือคุณริน... ผมก็ยินดีจะวิ่งไม่มีวันหยุดเลยครับ" *เพล้ง!* เสียงวางแก้วแชมเปญกระทบโต๊ะกระจกอย่างแรงจนคนสะดุ้งกันทั้งโซน รินรดาหันขวับไปตามต้นเสียง และพบว่าคีย์ตวันก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างสูงใหญ่ในสูทสีดำสนิทแผ่รังสีความกดอากาศต่ำจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างน่าประหลาด ดวงตาคมปลาบของคีย์ตวันมองธันวาก่อนจะเลื่อนกลับมาหยุดที่ใบหน้าสวยเฉี่ยวของหญิงสาว กรามแกร่งขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน น้ำเสียงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกนั้นทั้งแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้จนน่ากลัว "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วมั้งครับคุณธันวา หรือว่าโปรject มูลค่าพันล้านที่บริษัทคุณกำลังแย่งกับผมอยู่ มันว่างงานมากจนต้องมาเดินขายขนมจีบผู้หญิงของคนอื่นกลางงานสังคม?" ธันวาไหวไหล่เบาๆ รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดของอีกฝ่าย "ผมก็แค่เข้ามาทักทายเพื่อนเก่าตามประสาคนอัธยาศัยดีครับคุณคีย์ หรือว่า... คนระดับคุณคีย์ตวัน จะหวงของจนทนดูผู้หญิงคุยกับคนอื่นไม่ได้เลยเหรอครับ?" คำว่า "หวงของ" พุ่งชนประสาทสัมผัสของคีย์ตวันเข้าอย่างจัง มือหนายื่นออกไปคว้าข้อแขนเรียวของรินรดาด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เธอรู้สึกเจ็บแปลบ แต่รินรดากลับเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดุดันส่งสัญญาณเตือนว่าเธอกำลังไม่พอใจ "ปล่อยค่ะคุณคีย์ ฉันเจ็บ" รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของเธอนั้นเทียบไม่ได้เลยกับผู้ชายที่กำลังสติหลุดเพราะความหึงหวง "กลับ!" คำสั่งสั้นๆ ห้วนๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มเป็นเส้นตรงของคีย์ตวัน น้ำเสียงของเขาไม่ได้เปิดโอกาสให้มีคำว่าต่อรองแม้แต่น้อย "ฉันยังคุยกับคุณธันวาไม่จบค่ะ แล้วอีกอย่าง... คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน?" รินรดาตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย เธอเกลียดนักเวลาที่เขาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของทั้งที่สถานะระหว่างพวกเขามันคลุมเครือยิ่งกว่าสายหมอก คีย์ตวันแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก เข้มงวดและดุดันยิ่งกว่าตอนเจรจาธุรกิจหมื่นล้านเสียอีก ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ เป่ารดข้างแก้มเนียน "อยากรู้ใช่ไหมว่ามีสิทธิ์อะไร..." เขากระซิบด้วยเสียงต่ำที่ได้ยินกันแค่สองคน "งั้นก็ลองก้าวขาออกจากตรงนี้กับมันสิ... แล้วฉันจะทำให้เธอรู้ว่า คนอย่างคีย์ตวันเวลาคลั่งจนขาดสติ มันทำลายล้างได้แม้กระทั่งคนที่ยืนอยู่ข้างเธอ!" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง ธันวายกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่าเมื่อเห็นร่องรอยความตึงเครียดระหว่างคนทั้งคู่ ทว่าในจังหวะที่รินรดาอ้าปากจะสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบชนิดที่พริกทั้งสวนก็สู้ไม่ได้นั้นเอง... จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมของธันวาก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนด่วนจากเลขาฯ ส่วนตัวที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ—ข้อความที่ระบุหัวข้อชัดเจนว่า *"หลักฐานการฮุบหุ้นลับของเครือคีย์ตวันถูกเปิดเผยแล้ว"* ธันวาชะงัก สีหน้าเปลี่ยนสีไปชั่วพริบตาในขณะที่สายตาตื่นตระหนกพุ่งเป้ากลับมาที่คีย์ตวันทันที และก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำใดออกมา คีย์ตวันกลับกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น สายตาคมกริบไม่ได้มองคู่แข่งเลยแม้แต่น้อย แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา ราวกับจะบอกว่า... เกมนี้เขายังเป็นผู้กุมชัยชนะแต่เพียงผู้เดียว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและอยู่เคียงข้างกันเสมอนะคะ