รอยยิ้มที่หาดูยาก

เสียงประตูกระจกนิรภัยปิดลงด้วยแรงที่มากเกินความจำเป็นเพียงนิดเดียว แต่มันก็มากพอที่จะสะท้อนถึงอารมณ์คุกกรุ่นของเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ก้าวออกไปอย่างไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง รินรดานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม หัวใจเจ้ากรรมยังคงเต้นระรัวราวกับมีกลองเพลมาตีอยู่ข้างหู ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่อท่าทีเย่อหยิ่งและคำพูดเฉือดเฉือนของคีย์ตวัน แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนเรียวแขน และแววตาไหววูบในเสี้ยววินาทีที่เขาหันหลังให้ต่างหากที่ทำให้เธอสลัดภาพผู้ชายปากร้ายคนนี้ออกจากหัวไม่ได้ พายุลูกใหญ่อย่างที่เธอนึกสังหรณ์ไว้จริงๆ สินะคะ... หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งสนิทก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้ม ความสัมพันธ์บิดเบี้ยวระหว่างเธอกับทายาทอสังหาฯ หมื่นล้านคนนี้เดินทางมาถึงจุดที่เกินกว่าจะถอยหลังกลับเสียแล้ว และเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะยอมนั่งรอให้ชะตากรรมมาขีดเส้นให้เดินเสียด้วย "ถ้าคิดจะเล่นเกมนี้กับฉัน คุณคีย์ตวัน... คุณคงต้องเตรียมรับมือกับความยุ่งยากให้มากกว่านี้หน่อยแล้วล่ะค่ะ" รินรดากระซิบกับความว่างเปล่าในห้องทำงานที่เงียบสงบ ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นเก็บเอกสารบนโต๊ะเพื่อเตรียมตัวกลับ แต่ทว่า เสียงเคาะประตูก็Jดังขึ้นสามครั้งตามมารยาท ก่อนที่ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทเข้ารูปของ 'ธันวา' จะก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี "ดูเหมือนบรรยากาศในห้องนี้จะเพิ่งผ่านพ้นมรสุมมาหมาดๆ เลยนะครับ ริน" ธันวาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าดวงตากลับกวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ รอยยิ้มของเขาเคลือบไว้ด้วยความหวังดีจอมปลอมที่รินรดามองทะลุปรุโปร่งมาตั้งแต่สมัยยังเป็นแค่คนคุยกันเก่าๆ "ถ้าหมายถึงเรื่องงาน ทุกอย่างก็ปกติดีค่ะคุณธันวา แต่ถ้าหมายถึงเรื่องส่วนตัว... คิดว่าไม่น่าจะเกี่ยวกับธุระอะไรของคุณนะคะ" รินรดาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบสนิทแต่เฉียบคมพอที่จะทำให้รอยยิ้มของอีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานอีกนิดโดยไม่ได้รับอนุญาต "ใจร้ายกับผมเหมือนเดิมเลยนะครับ รินก็รู้ว่าผมเป็นห่วง... โดยเฉพาะในเวลาที่คุณต้องไปพัวพันกับผู้ชายอันตรายอย่างคุณคีย์ตวัน คนแบบนั้นเขาไม่ได้จริงจังกับใครหรอกครับ เขาเห็นผู้หญิงเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อเท่านั้นแหละ" คำพูดนั้นสะกิดใจรินรดาเข้าอย่างจัง ไม่ใช่เพราะเธอเชื่อคำยุยงของธันวา แต่เป็นเพราะภาพซ้อนของแววตาโดดเดี่ยวที่เธอเคยเห็นแวบหนึ่งในดวงตาของคีย์ตวันเมื่อครู่ มันช่างขัดแย้งกับคำว่า 'ของเล่น' ที่ธันวากล่าวหาเสียเหลือเกิน "อย่างน้อยคุณคีย์ตวันก็มีความชัดเจนในแบบของเขา มากกว่าคนที่ชอบเข้ามาทำทีเป็นห่วงหวังผลประโยชน์ซ่อนเร้นแบบคุณนะคะ" รินรดาตอกกลับเสียง and มองตรงไปยังคู่แข่งทางธุรกิจของคีย์ตวันด้วยสายตารู้ทัน "ถ้าไม่มีธุระเรื่องงาน เชิญออกไปจากห้องของฉันด้วยค่ะ" ธันวาหุบยิ้มลงทันที แววตาฉายแววไม่พอใจวูบหนึ่งก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย "ระวังตัวไว้เถอะครับริน วันที่คุณตาสว่างแล้วไม่มีใคร... อย่ามาซบหน้ากอดอกร้องไห้ก็แล้วกัน" เมื่อประตูกล่าวปิดลงพร้อมกับการลับร่างของธันวา รินรดาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินเรี่ยวแรง แต่สัญชาตญาณกลับสั่งให้เธอก้าวออกจากตึกสำนักงานเพื่อไปเคลียร์เอกสารโครงการสำคัญต่อที่ไซต์งานโครงการริมแม่น้ำ ซึ่งเป็นโปรเจกต์ร่วมทุนระหว่างบริษัทของเธอกับเครืออสังหาฯ ของคีย์ตวัน บรรยากาศที่ไซต์งานในยามเย็นค่อนข้างเงียบเหงาเพราะคนงานเริ่มทยอยกลับกันหมดแล้ว แสงสีส้มอมแดงของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าสาดส่องกระทบกับโครงสร้างเหล็กและกระจกเงา วาดลวดลายเงาทอดยาวบนพื้นคอนกรีต รินรดาก้าวเดินตรวจความเรียบร้อยพร้อมกับแท็บเล็ตในมืออย่างตั้งใจ จนกระทั่งเธอเดินมาถึงโซนระเบียงชั้นลอยที่ยังสร้างไม่เสร็จดี และที่นั่น... เธอก็ได้พบกับร่างสูงที่คุ้นเคยกำลังยืนรับลมอยู่ริมขอบระเบียง คีย์ตวันถอดสูทตัวนอกพาดไว้ที่แขนเสื้อเชิร์ตสีขาวพับขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปーンตามท่อนแขนแข็งแรงที่บ่งบอกถึงความเครียด เขากำลังยืนสูบบุหรี่เงียบๆ ควันสีเทาจางลอยละลิ่วไปกับสายลมเย็นยามค่ำ รินรดาชะงักฝีเท้าโดยอัตโนมัติ ตั้งใจจะหมุนตัวเดินกลับเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะคารมอีกรอบ แต่เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าก็เอ่ยขึ้นตัดความเงียบเสียก่อน "จะเดินหนีทำไมล่ะครับ... หรือว่ากลัวผมจะกินคุณเข้าไปจริงๆ" รินรดากัดริมฝีปากนิดๆ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่เกรงกลัว "ฉันไม่ได้กลัวค่ะ แค่ไม่อยากเสียเวลากับคนไม่มีเหตุผลอย่างคุณต่างหาก" คีย์ตวันหันกลับมามองเธอ ดวงคมกริบภายใต้แสงสลัวดูอ่อนล้าลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีรอยยิ้มเยาะหยัน ไม่มีท่าทีเกรี้ยวกราดเหมือนเมื่อช่วงบ่าย มีเพียงความเงียบงันที่ปกคลุมอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งคู่ ชายหนุ่มขยี้มวนบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ชั่วคราว ก่อนจะก้าวเข้าประชิดตัวรินรดาด้วยความเร็วที่เธอตั้งตัวไม่ทัน กลิ่นหอมสะอาดผสมกลิ่นนิโคตินจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก รินรดาก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาปูนเปลือย แต่คีย์ตวันกลับใช้มือข้างหนึ่งค้ำยันกำแพงกั้นเธอไว้ในวงแขน เป็นการกักขังโดยไม่ใช้ความรุนแรง แต่มันกลับทำให้ลมหายใจของเธอกระชั้นชิดขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ "คุณคิดว่าผมเป็นคนยังไงกันแน่... รินรดา" เสียงของเขาไม่ได้ดุเดือด แต่มันลึกล้ำและสั่นพร่าอย่างประหลาด "ก็เป็นคนปากจัด เอาแต่ใจ และชอบหาเรื่องฉันไงคะ" เธอยังคงรักษารอยยิ้มเย้าแหย่ไว้บนใบหน้า แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุกระดูกซี่โครง คีย์ตวันมองสบตาเธอนิ่งนาน แววตาคู่นั้นไหววูบคล้ายคนกำลังต่อสู้กับบางสิ่งในใจ ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ... รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากการเยาะเย้ย ไม่ใช่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เพทุบาย แต่มันคือ *รอยยิ้มที่หาดูยากที่สุด* รอยยิ้มที่เผยให้เห็นความอ่อนโยนเบื้องลึกที่เขาพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้กำแพงความเย็นชามาตลอดชีวิต "ถ้ารู้ว่าผมเอาแต่ใจ... ทำไมคุณถึงยังกล้าต่อปากต่อคำกับผมไม่หยุดล่ะครับ" เสียงกระซิบนั้นดังอยู่ชิดริมฝีปากจนเธอรับรู้ถึงไออุ่น รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนกับความใกล้ชิดที่ระเบิดความฟินพุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ มือหนาของคีย์ตวันเคลื่อนเข้ามาใกล้ใบหน้าของเธอ นิ้วเรียวยาวเอื้อมออกหมายจะปัดปอยผมที่ปลิวมาบดบังแก้มเนียนออกให้อย่างแผ่วเบา ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วอุ่นกำลังจะสัมผัสโดนผิวแก้ม เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูจางๆ นั้นลงทันที "ริน! คุณอยู่ที่นี่เองเหรอ... ผมตามหาคุณทั่วตึกเลย" เสียงของธันวาที่ดังมาจากทางบันไดทางขึ้น ทำให้คีย์ตวันชักมือกลับทันที ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบตึงเย็นชาดังเดิมในพริบตาเดียว พร้อมกับที่ดวงตาสองคู่หันไปมองผู้มาใหม่ที่กำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาด้วยสายตากร้าวร้าว (ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความซึนของพระเอกเรานะคะ)